Αιγαίο και Τουρκικές αμφισβητήσεις ένα συνταρακτικό άρθρο της Ιστορικού διδάκτωρ Βαλκανικού Πολιτισμού Μελίνας Κονταξής.

Η συνθήκη της Λωζάνης όριζε ότι κάτω από την κυριαρχία της Τουρκίας θα περιέρχονταν όλα τα νησιά που ήταν σε απόσταση 3 ναυτικών μιλίων από τις Τουρκικές ακτές. Τα  Ίμια  είναι σε απόσταση 3,65.

Το 1932 υπογράφεται συμφωνία μεταξύ Τουρκίας – Ιταλίας στην οποία είχαν δοθεί τα  Δωδεκάνησα για τον καθορισμό των συνόρων.  Τα Ίμια βρίσκονται στην  Ιταλική  πλευρά. Με τη συνθήκη των Παρισίων, στην οποία η Τουρκία δεν ήταν  συμβαλλόμενο μέρος και άρα δεν έχει ούτε δικαιώματα ούτε υποχρεώσεις,  τα Δωδεκάνησα ελευθερώθηκαν, και μαζί  με τα μικρότερα νησιά που εξαρτώνται από αυτά  έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνικού κράτους. Το άρθρο 14  της  συνθήκης των Παρισίων αναφέρει…. «η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρη  κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας  κατωτέρω απαριθμούμενας….. ως και  τας παρακείμενας νησίδας».  Τα  Ίμια υπάγονται στην Κάλυμνο. Η Ελλάδα αποτέλεσε το διάδοχο κράτος της Ιταλίας, η διαδοχή κρατών δεν επηρεάζει  άλλωστε τα σύνορα που καθιερώθηκαν με συνθήκες. Το άρθρο 3  της συνθήκης για το δίκαιο της θάλασσας το 1982, ορίζει ότι κάθε κράτος έχει δικαίωμα να ορίσει το πλάτος των χωρικών υδάτων, το πλάτος δεν ξεπερνάει τα 12 ναυτικά μίλια.

Η Τουρκία που απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο σε περίπτωση άσκησης του νόμιμου  δικαιώματος της για επέκταση της Αιγαλίτιδας ζώνης από 6 σε 12 ναυτικά μίλια, έχει Αιγιαλίτιδα ζώνη 12 ναυτικών μιλίων στη Μαύρη Θάλασσα και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Τουρκία μέχρι το 1975 δεν αμφισβήτησε ποτέ τον Ελληνικό εναέριο χώρο. Με  προεδρικό διάταγμα του 1931 καθορίστηκε ότι το πλάτος των Ελληνικών χωρικών υδάτων για σκοπούς αεροπλοΐας και αστυνόμευσης καθιερώθηκε σε  χωρικά ύδατα 10 ναυτικών μιλίων. Το 1975 η Τουρκία ανακοίνωσε ότι αναγνωρίζει εναέριο χώρο της Ελλάδας μόνο 6 ναυτικά μίλια από την ακτή, στο μεταξύ από το  1931 όλοι γνώριζαν και αποδέχονταν τα 10 ναυτικά μίλια.

Η Ελλάδα βγήκε χαμένη και από τον τρόπο που βγήκε από την στρατιωτική πτέρυγα  του ΝΑΤΟ. Η είσαι αποφασισμένος να φτάσεις στα άκρα η απειλείς ότι θα φτάσεις  και αρχίζεις συζητήσεις με την αντίπαλη πλευρά η δεν κάνεις τίποτα. Η έξοδος από  τη στρατιωτική πτέρυγα του ΝΑΤΟ το 74 χωρίς κανένα σχέδιο μας οδήγησε το 1980 να χρειαζόμαστε την άδεια της Τουρκίας  για να ξαναμπούμε, με αποτέλεσμα να μην κατοχυρώνεται ο επιχειρησιακός έλεγχος του Αιγαίου από την Ελληνική  αεροπορία.

Από το 1973, όταν η Τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίου αποκτούσε άδεια για έρευνες σε 27 περιοχές της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, ανεξαρτήτως καθεστώτος και κόμματος, και παρά φθηνές κορώνες τύπου «βυθίσετε το Χόρα» καθυστερούμε και υποχωρούμε.

Όταν οι Τούρκοι κατέρριψαν το Ρωσικό αεροπλάνο και δικαιολογημένα αυτό συνδέθηκε με τις παραβιάσεις του εθνικού μας εναέριου χώρου από τους  Τούρκους, κάποιοι ξένοι αναρωτήθηκαν… ναι, αλλά αφού οι Έλληνες δεν αντιδρούν, δεν τους πειράζει.

Φαντασιόπληκτοι, αδύναμοι, προσμένοντας το  θαύμα, μόνο που τα μαύρα πανιά  δεν γίνονται λευκά από μόνα τους, κάποιος πρέπει να τα αλλάξει.

Γράφει Ιστορικός διδάκτωρ Βαλκανικού Πολιτισμού Μελίνα Κονταξή