Αλήθεια έχετε  μπει ποτέ στην διαδικασία να σκεφτείτε τι είναι η “Συνείδηση” στο μυαλό του  ανθρώπου και γιατί μας την έδωσε ο θεός;

 

Όταν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, έβαλε μέσα του ένα Θείο σπέρμα, σαν ένα είδος λογισμού πιο θερμού και φωτεινού, να έχει τη θέση της σπίθας, για να φωτίζει το νου και να του δείχνει να ξεχωρίζει το καλό από το κακό. Τώρα λοιπόν ειναι στο χέρι μας η να την παραχώσουμε η να την αφήσουμε να λάμπει και να μας φωτίζει, αν συμμορφωνόμαστε με τις υποδείξεις της. Γιατί όταν η συνείδηση μας μάς υπαγορεύει να κάνουμε αυτό και αδιαφορούμε, και πάλι μας λέει να κάνουμε εκείνο και δεν το κάνουμε, αλλά σταθερά και αδιάκοπα την καταπατούμε, έτσι την θάβουμε και δεν μπορεί πια να φωνάξει δυνατά μέσα μας, από το βάρος που τη σκεπάζει. Όπως συμβαίνει με το θολωμένο νερό, που δεν μπορεί να δει κανείς μέσα το πρόσωπο του. Έτσι σιγά-σιγά καταντάμε να μην αισθανόμαστε εκείνα που μας υπαγορεύει η συνείδηση μας και να φτάσουμε στο σημείο να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει. Από τα μικρά και ασήμαντα φτάνουμε να καταφρονούμε και τα μεγάλα…

( ΑΒΒΑΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ- Έργα ασκητικά ).

Γράφει : Ιωάννης Κορνιλάκης. Συγγραφέας του έργου ” Ιωάννης Καποδίστριας ο Άγιος της πολιτικής “