΄΄Αγάπη,μεταφορά ή κυριολεξία΄΄ ;

 

Για μερικούς αφήνει μια γλυκιά γεύση στο στόμα,σαν αυτή της καραμέλας.Για άλλους πάλι αφήνει μια πίκρα στο στόμα,σαν αυτή του σκέτου καφέ.

Μα εγώ την αγάπη θα την χαρακτήριζα ιδιαίτερη, ακατανίκητη, ατόφια ,με μια ισχυρή λάμψη λέξη, που δύσκολα ξεστομίζει κανείς. Σαν ένα διαμάντι, όπου η λαμπρότητά του το κάνει το πιο γνωστό και περιζήτητο πολύτιμο λίθο.

Μα τι είναι η αγάπη  τέλος πάντων; Το μεγάλο αιώνιο αναπάντητο ερώτημα που χιλιάδες βιβλία έχουν γραφτεί για χάρη του ακόμη να βρει τη λύση στο πρόβλημα. Γενιές και γενιές ανθρώπων,ταλαιπωρούνται ,βασανίζονται,παλεύουν και διεκδικούν να μάθουν τι στα αλήθεια σημαίνει να αγαπάει κανείς. Για όσους δεν έμαθαν τι σημαίνει…για όσους δεν στάθηκαν και τόσο τυχεροί όσο άλλοι,ας το μάθουμε μαζί.  Λένε πως όλοι σαν ξένοι ξεκινάμε,ελεύθεροι,χωρίς κάποιος να μας κρατά το χέρι για να προχωράμε μαζί στο σκοτάδι,χωρίς κάποιος να μας δείχνει τι να κάνουμε και που να πάμε.Κανένας δεν παίρνει την ευθύνη για τις επιλογές μας,ελεύθερα παραδιδόμαστε στη μοίρα μας. Έρχεται κάποια στιγμή όμως στη ζωή μας,που η ψυχή μας νιώθει την ανάγκη να κουμπώσει με μιαν άλλη ψυχή και τότε όλα τα συναισθήματα που ήξεραν να κρύβονται καλά μέσα μας από καιρό,ξεχειλίζουν από ευγνωμοσύνη,ομορφιά και χαρά.

Έρωτας, πάθος, αγάπη! Θέλουν τόλμη, δύναμη, γεναιοδωρία αυτά τα συναισθήματα. Δεν θέλουν συναλλαγές, δεν θέλουν δανεικά. Θέλουν όλο το είναι μας,την προσοχή και το σεβασμό μας. Απαιτούν τον χρόνο μας, την ελευθερία μας και το οξυγόνο μας. Δεν προδίδουν τα συναισθήματα, μόνο οι άνθρωποι προδίδουν γιατί στάθηκαν  μικροί μπροστά σ’αυτά, ενώ αυτά στάθηκαν τόσο μεγάλα που συντάραξαν την ψυχή μας.

Αγαπώ σημαίνει ότι εγώ αγαπώ,εγώ ενεργώ έτσι και το τι κάνουν οι άλλοι δεν με αφορά.Ούτως η άλλως δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι απ’το ίδιο καλούπι. Ο καθένας μαθαίνει  να δίνει ό,τι έχει μέσα στη ψυχή του. Είναι τόσο όμορφο να αγαπάς και να θαυμάζεις ακόμη και να εξιδανικεύεις..πάντα θα ελπίζεις και θα περιμένεις τον έρωτα να φανεί για να γεμίσει φώς στα σκοτάδια σου. Πόσο εγωιστικός όμως μπορεί να γίνει η αγάπη και ο έρωτας; H αληθινή αγάπη και η υποστήριξη,απέχει πολύ από την πλήρη υποταγή.

Όταν κάποιος σε αγαπά αληθινά σε αφήνει να ονειρεύεσαι,να εξελίσσεσαι χωρίς φραγμούς και όρια. Σ αφήνει να αναπνεύσεις καθαρό αέρα και δεν σου ρουφάει όλο σου το οξυγόνο.

Ξέρει τις δυνάμεις σου και συνεχώς σε προκαλεί να τολμήσεις γιατί ξέρει πόσο ψηλά μπορείς να φτάσεις,δεν σου κόβει τα φτερά.Του φτάνει μόνο ένα απλό σου κοίταγμα για να καταλάβει όσα έχεις στη ψυχή σου κι αν του κρυφτείς,είναι μάταιο γιατί ξέρει την αλήθεια σου.Μένει για το άτομο που είσαι τώρα,δεν προσπαθεί να σε αλλάξει. Αύτο τον άνθρωπο δεν το χάνεις τόσο εύκολα από τη ζωή σου γιατί θα χει καταφέρει να σε κάνει να νιώθεις πιο πολύ ο εαυτός σου όταν είσαι μαζί του, παρά όταν είσαι μόνος σου. Δεν θα χρειάζεται να κάνεις κάτι άλλο για να του αρέσεις γιατί ήδη θα τον έχεις κερδίσει με τον χαρακτήρα σου και τις τέλειες ατέλειες σου.Θα σου δίνει ελπίδα και μαζί θα χτίζετε δρόμους ευτυχίας κι ατελείωτου έρωτα.

Αγάπη,πόση ομορφιά κρύβει μέσα της και πόση μεγάλη δύναμη έχει στο άκουσμα της. Λυγίζεις γλυκά, νιώθεις αμήχανα,χτυπάει η καρδιά σου,διαμαρτύρονται τα πάντα μέσα σου,μα εσύ πεισματικά μένεις εκεί,εκεί που αισθάνεσαι ότι ανήκεις.

Εξόριστος στον προσωπικό σου μικρό παράδεισο,που κάθε αγκαλιά του γίνεται το λημέρι σου,που κάθε του λέξη γίνεται προσευχή σου και πολεμάς για να κρατήσεις ζωντανά όλα τα όνειρα που κάνετε μαζί.

Μα συνάμα,η αληθινή αγάπη κρύβει περίεργα πράγματα με δυσκολίες και αιχμηρές γωνίες που από πίσω τους δείχνουν χαρακτήρα και προθέσεις. Εκείνα που δεν είναι πάντα εύκολα,εκείνα που σε οδηγούν αρκετές φορές σε πόνο και απελπισία, που κρύβουν φόβους και πληγές και χρειάζονται γιατρειά και αγάπη. Πόσες αμφιβολίες και καθησυχάσεις έχει η αγάπη; Πόσους γρίφους που θα πρέπει να βρεις για να ξεκλειδώσεις μια ψυχή και να πορευθείτε παρέα σε αυτό το ταξίδι που λέγεται ζωή;

Είναι μακρύς ο δρόμος με παγίδες και αυταπάτες,θέλει δύναμη και αυστηρή προσοχή για να καταλήξεις στο ποιος θα ναι ο συνταξιδιώτης σου σε αυτό το ταξίδι. Γιατί θα γνωρίζεις πως την κάθε σου κίνηση,θα την έχεις επιλέξει εσύ και θα έχεις αναλάβει πλήρως την ευθύνη των πράξεων σου. Γιατί θα ξέρεις καλά, πως ήρθε η ώρα να εμπιστευτείς,να αφήσεις πίσω όσα σε φόβιζαν στην αρχή και μαζί να κάνετε ένα νέο ξεκίνημα. Θα συμπορευόσαστε πια,θα έχει ο ένας τον άλλον,μαζί θα καταστρώνετε τα σχέδιά σας,μονάχα εσείς οι δύο. Όλοι οι υπόλοιποι δεν θα χωρούν.Σημασία θα έχουν μόνο οι ψυχές σας και οι αμέτρητες επιθυμίες σας. Γιατί έτσι είναι η αγάπη,το εμείς έχει ισχυρή δύναμη από το εγώ που ξεφτίζει όσο προχωράς μπροστά με τον άνθρωπό σου.

 

Γράφει η Φωτεινή Κουτσούκου  Τελειόφοιτη στο τμήμα Ψυχολογίας – Πανεπιστήμιου Νεάπολης Πάφου