Συζήτηση του ζωγράφου Πιερράκου με την Ιστορικό Τέχνης Μαράη Γεωργούση.

Πιερράκου

Συναρπαστικός και χειμαρρώδης συνομιλητής με βαθιά γνώση των τεχνικών και της ιστορίας της τέχνης (κομμάτι της άλλωστε αποτελεί και ο ίδιος), ζεί και μοιράζεται τον χρόνο του ανάμεσα σε δύο πατρίδες: την Ελλάδα (στον οξύλιθο) και την Γαλλία (στο Παρίσι). Μετά από τη δεύτερη συνάντησή μας που έλαβε χώρα στο Παρίσι (η πρώτη είχε γίνει στον Οξύλιθο), μου παραχώρησε κάποια χρόνια πριν μία συνέντευξη στο ατελιέ του στον Οξύλιθο της Εύβοιας.

-«Τώρα δεν περπατώ παρά μόνο στον ύπνο μου χωρίς μπαστούνι, βεβαίως στο ίδιο το Saint Germain des Prés (Σαν Ζερμέν ντε Πρέ) όπου έφαγα τα νιάτα μου, γιατί θυμήθηκα μεταξύ άλλων αντιπροχθές το βράδυ κάτι πάρα πολύ ωραίο. Πέρασα από το απέναντι πεζοδρόμιο ενός marchand (εμπόρου έργων τέχνης) που μου άρεσε,

Λεβαντίνος, “μιλούσε αγγλικά αλλά ήταν Αρμένης –Muradian- είχε γκαλερί, έκανε τον πρώτο Καλιγιάννη όταν ήταν λίγο abstract (αφαιρετικός)… είδα ένα  croquis (σχέδιο)  σαν νεκροκεφαλή, Μαυρόασπρο! Και κατάλαβα, γιατί είμαι από τους συναδέλφους που ήταν… και του λέω τι παριστάνει αυτός ο ημιτελής Cezanne; Μου λέει μπράβο είσαι ο μόνος ζωγράφος που κατάλαβες αμέσως ότι είναι ένας Cezanne. Είχα κάτι πίνακες τους βάζω εκεί και λέω τώρα τους αγαπάτε λίγο περισσότερο, γίνεται καμία πρόοδος; Το ίδιο πράγμα μου λέει, δεν μου αρέσουν διόλου. Είχε κάτι νεκρές φύσεις στον τοίχο και του λέω τώρα αυτά; Είναι αυτό καλύτερο από εμένα; Λέει είναι πάρα πολύ καλό. Λέω γιατί; Είχα θυμώσει. Μου λέει γιατί το πούλησα εχθές.

Ήταν ένας πολύ φίνος άνθρωπος που στο μαγαζί του έμπαινε συχνά ο Μάξ Έρνστ και ήταν την εποχή που έκανε τα πρώτα του περιστέρια. Θέλω να σου πώ ότι μου λείπουν άπειρα πράγματα από το Παρίσι, στον ύπνο μου περπατώ και είμαι ο Πιερράκος που ακόμα δεν έχει καμία θέση σημαντική εκεί. Στο Παρίσι ποιος έχει μια σημαντική θέση; Είναι όλο σχολές δεν είναι Η Σχολή. Ο Τσίγγος είναι έντιμος και φιλοσοφημένος, πρωτοπόρος! Δεν έβγαζε πινέλο…Ως τότε είχαν αντιληφθεί σημαντικοί Έλληνες ότι ο Τσίγγος ήταν κάτι παραπάνω… Εμένα με αγαπούσε».

-Λόγω διαφόρων συνθηκών δεν κατάφερε ο Πιερράκος να εκθέσει στην Galerie de la France που ήταν στην rue Royale την εποχή εκείνη, γεγονός που πιστεύει πως του στοίχισε ακριβά στην μετέπειτα καλλιτεχνική του πορεία.

-Όταν είχαμε έρθει στο Παρίσι μετά από το Λονδίνο… εγώ όταν πήγα ήμουν πολύ πιο bourgeois (αστός) το έβρισκα πολύ φυσικό να περάσει κανείς με την αξία του και όχι με τα κόλπα… Σε μια μεγάλη πόλη με το ποιόν είσαι είναι μια carte de visite δηλαδή αν πείς είμαι με την Galerie de France… Αυτό που μπορούσε μια μεγάλη Galerie ήταν ότι όταν είχες το vernissage (εγκαίνια) σου, είχες τον τύπο, είχες βιβλίο, είχες όλα αυτά! Αλλά το να περάσω στο κόλπο δεν με χαρακτήριζε ποτέ, εγώ πήγαινα να κάνω τη δουλειά μου, από αγάπη. Ονειρεύτηκα ωραία πράγματα προχθές το βράδυ, μια Αμερικάνα τη Δωροθέα… που την λέγαμε η Αμερικάνικη Πρεσβεία… που είχε και τον Στάμο τον Έλληνα.

Όταν ήρθε σπίτι της είχα δείξει 2-3 και της άρεσαν. Τα δικά μου που είδε στο ατελιέ ήταν λίγο πιο figuratifs (παραστατικά) και αναφώνησε “it’s figurative” τόσο πολύ το figuratif (το παραστατικό) ήταν μια ύβρης πλέον. Διότι περνάγαμε την ανακάλυψη της abstraction (της αφαίρεσης). Εγώ πήγαινα μεταξύ δύο υδάτων, δηλαδή η ονειροπόληση η μεγάλη αλλά χωρίς δέσιμο είμαι abstrait (της αφαίρεσης) είμαι concret (παραστατικός), αυτά ονειρεύομαι και συγκινούμαι. Και ονειρεύομαι τα μαύρα μοντέλα τα οποία είναι μεγαλοπρεπή, τα πάω καλά με το μαύρο δέρμα».

-Σε αυτό το σημείο μου δείχνει ένα πολύ όμορφο γυμνό ζωγραφικό έργο (ημιτελές), για το οποίο του πόζαρε ένα μαύρο μοντέλο.

-«Ολίγων ετών μα δεν θα το συνεχίσω ποτέ βέβαια. Το πιο ενδιαφέρον είναι πως έκανα πολύ ρωμαλέα αυτή την καρέκλα που κάθεται […]».

 Κάνοντας ο ίδιος έναν ειλικρινή απολογισμό της καλλιτεχνικής πορείας του και της ζωής του, έχοντας αποκτήσει την πολύτιμη πείρα του κάποιες φορές με οδυνηρό τρόπο, έχοντας περάσει δυσκολίες, πίκρες απογοητεύσεις, δαπανώντας την ζωή του στο εξωτερικό, πιστεύει τελικά πως άξιζε τον κόπο. Την ύπαρξή του την βιώνει μέσα από τους πίνακές του, που εκφράζουν το συγκεκριμένο του όνειρο. Υπάρχουν άνθρωποι που τον αναγνώρισαν, που τον πίστεψαν, υπάρχει μια περίοδος επιτυχίας, ενίοτε μια περίοδος δυσκολίας. Όλο αυτό θα μπορούσε να ονομαστεί καλλιτεχνική ζωή, το σίγουρο όμως είναι πως έτσι μόνο υπάρχεις όπως λέει και ο ίδιος. Εν τέλει, ο Πιερράκος διαθέτει τη στόφα του αυθεντικού καλλιτέχνη. Κολορίστας, ίσως ο τελευταίος εξπρεσιονιστής, καλλιτέχνης της ύλης, εκφράζεται μέσα από αυτή και δίνει πνοή στα σχέδιά του που με την σειρά τους αποκτούν την δική τους υπόσταση. Δέχεται επιρροές και ποικίλα ερεθίσματα βρισκόμενος σε ένα σταυροδρόμι κόσμων μα και έντονης πνευματικής δημιουργίας.

Έκθεση σχεδίων του Άλκη Πιερράκου. LEPANTO: H Nαυμαχία της Nαύπακτου.  

10 Οκτωβρίου 2014 – 10 Ιανουαρίου 2015  ΚΜΣΤ-Μονή Λαζαριστών

Μια σημαντική έκθεση στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης  που συνδιοργανώνει με το Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου. Δέκα περίπου χρόνια μετά την πραγματοποίηση της μεγάλης αναδρομικής έκθεσης του καλλιτέχνη στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης του ΚΜΣΤ, στην Αποθήκη Β1 στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ο Άλκης Πιερράκος επιστρέφει με μια νέα σειρά σχεδίων, με σινική μελάνη σε χαρτί, που «εικονογραφούν» την κρίσιμη ιστορικά για την εξέλιξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού ναυμαχία της Ναυπάκτου (Οκτώβριος 1571). Η νευραλγικής σημασίας μάχη καθόρισε την Ευρωπαϊκή τύχη και την πορεία της ιστορίας μετά από τη σύγκρουση των δυνάμεων του χριστιανικού δυτικού κόσμου και του Ισλάμ.

Η έκθεση γίνεται με την υποστήριξη της Association pour la Promotion de l’ Oeuvre d’ A. Pierrakos και θα φιλοξενηθεί επίσης στην Πινακοθήκη Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, Αθήνα (Ιανουάριος–Μάρτιος 2015) και στο Παλαιό Φρούριο Κέρκυρας Λατινικό Παρεκκλήσι (Απρίλιος–Ιούνιος 2015) με τη συνεργασία της 21ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων του ΥΠΟΑ και την υποστήριξη του κ. Σπύρου Φλαμπουριάρη.

 

greekaffair.gr