Δημοσθένης Παπαδόπουλος: «Κάθε ρόλος είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου»

Ο γνωστός και ταλαντούχος ηθοποιός Δημοσθένης Παπαδόπουλος μίλησε στο greekaffair.gr και στον Κυριακό Τσικορδάνο με αφορμή την θεατρική παράσταση «Μεθυσμένη Πολιτεία» που πρωταγωνιστεί  – «Κάθε ρόλος είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου».

Tον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε από δημοφιλή σήριαλ της τηλεόρασης! Ο ηθοποιός Δημοσθένης Παπαδόπουλος έπαιξε με μεγάλη επιτυχία στα σήριαλ «Αέρινες σιωπές», » Η ζωή μας μια βόλτα», «Κώστας Καρυωτάκης». κ.α.λ.

Πολύ χαρακτηρίζουν τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο έναν  άνθρωπο με πολύ χαμηλό προφίλ  αλλά και ως ένα εξαίρετο και ταλαντούχο ηθοποιό, αφού δεν είναι είναι λίγες οι διακρίσεις που κουβαλάει στο ενεργητικό του τα τελευταία χρόνια. Ενώ  συνεχίζει ακάθεκτος  την ανοδική, υποκριτική  του πορεία, τόσο πάνω στην σκηνή  όσο και στην μικρή οθόνη.

Δημοσθένη,  θα ήθελα να πιάσουμε λίγο το νήμα της ζωή σου από την αρχή και να μου πεις που γεννήθηκες και που έζησες τα πρώτα σου εφηβικά χρόνια;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Πατήσια κοντά στην πλατεία Βικτωρίας.

Θα ήθελα να μείνεις λίγο ακόμα στην παιδική σου ηλικία για να σε ρωτήσω πως θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου την εποχή εκείνη; Ζωηρό και ανήσυχο ή ένα εντελώς ήρεμο παιδί;

Ήμουν ένα παιδί με αντιφατικές για τους άλλους πλευρές. Ήμουν πάντα καλός μαθητής αλλά πάντα έκανα παρέα με όλους. Ακόμα και με τα «κακά παιδιά» του σχολείου. Ήθελα να γνωρίσω τα πάντα και όλους. Ζούσα και σε μια περιοχή που τα σχολεία τότε ήταν λίγο άγρια. Έτσι γνώρισα από μικρός όλες τις πλευρές της ζωής. Η περιοχή είχε μεγάλα κεντρικά θέατρα, χαρτοπαικτικές λέσχες, καφενεία, μπαρς και για να πάω στο σχολείο περνούσα από την οδό Φυλής με τους οίκους ανοχής. Ήμουν ένα παιδί του κέντρου που γνώρισε από νωρίς τα πάντα χωρίς όμως ποτέ να εμπλακεί σε κάτι παραβατικό και άσχημο. Είχα όμως πάντα την περιέργεια να τα γνωρίσω όλα και κυρίως οτιδήποτε ήταν διαφορετικό. Ήμουν γενικά ήρεμο και κοινωνικό παιδί αλλά κάποιες φορές οι άλλοι παρεξηγούσαν την περιέργειά μου.

Αλήθεια, ποια ήταν η  ατμόσφαιρα στην παιδική σου ηλικία και αργότερα στην εφηβεία; Ήταν αυστηροί οι γονείς μαζί σου υπήρχε καταπίεση και πειθαρχία ; Η  Ζούσες σε ένα ήρεμο και φυσιολογικό περιβάλλον  για εκείνα τα χρόνια ;

Η οικογένειά μου ήταν η κλασσική ελληνική οικογένεια εκείνης της εποχής. Ο πατέρας απών και η μητέρα νοικοκυρά και προσκολλημένη στον σύζυγο. Τα αδέλφια μου, λόγω της μεγάλης διαφοράς ηλικίας που είχαμε, έφυγαν νωρίς από το σπίτι. Μεγάλωσα ουσιαστικά σαν μοναχοπαίδι. Δεν υπήρχε ιδιαίτερη σκληρότητα και πειθαρχία στην οικογένεια. Αλλά δεν θα χαρακτήριζα το περιβάλλον στην οικογένεια μου ήρεμο και φυσιολογικό. Υπάρχει άραγε φυσιολογική οικογένεια;

Δημοσθένη,  υπάρχουν στιγμές  που νοσταλγείς  την εποχή  με τις αλάνες τις γειτονιές τα βινύλια και τις κασέτες; Η προτιμάς την σημερινή εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας με τα κινητά και τα tablet και τους παιδότοπους; Ποια εποχή θεωρείς ήταν καλύτερη για τον άνθρωπο; Ισχύει εδώ το ρητό που λέει ο λαός  κάθε πέρυσι και καλύτερα; 

Πολλές φορές νοσταλγώ την εποχή αυτή. Ήταν η εποχή των παιδικών μου χρόνων. Και την έχω στο μυαλό μου με μια απίστευτη γλυκύτητα. Δεν θα ήθελα όμως να γύριζα πίσω σε αυτήν την εποχή. Επειδή μέχρι τώρα η ζωή μου ήταν και είναι πολύ γεμάτη, θεωρώ ότι κάθε εποχή έχει τα δικά της καλά και κακά χαρακτηριστικά. Κάθε εποχή είναι αυτή που έχουμε ανάγκη. Εμείς την δημιουργούμε κι εμείς μπορούμε να την ζήσουμε είτε καλά είτε άσχημα. Προσωπικά κοιτώντας το παρελθόν και το παρόν θεωρώ ότι μόνο κερδισμένος είμαι από τις διαφορετικές εποχές που μέχρι τώρα έχω ζήσει. Ακόμα και τα δύσκολα χρόνια της οικονομικής κρίσης έζησα μια εντελώς καινούργια και δημιουργική περίοδο της ζωής μου στην Γερμανία. Από σένα τον ίδιο εξαρτάται πως θα χειριστείς τις δυσκολίες, τα καλά και τα κακά της κάθε εποχής. Δεν λέω λοιπόν σε καμία περίπτωση «κάθε πέρυσι και καλύτερα». Περισσότερο λέω «κάθε αύριο και μια καινούργια πρόκληση».

Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος πόσο τυχερός άνθρωπος είναι  στην ζωή του; Κάνει πάντα  πράγματα που θέλει η κάνει πράγματα συνήθως που θέλουν οι άλλοι; 

Αισθάνομαι πολύ τυχερός άνθρωπος στην ζωή μου. Μαζί με την τύχη όμως έχω δουλέψει και πολύ σκληρά. Δεν αφηνόμουν στην τύχη. Προετοιμαζόμουν γι΄ αυτήν. Και όταν η τύχη ερχόταν μπορούσα να αντεπεξέλθω. Είναι ποτέ δυνατόν να κάνω πράγματα που θέλουν οι άλλοι; Φυσικά και κάνω αυτά που θέλω. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την χαραμίζω ικανοποιώντας τα «θέλω» των άλλων.

Πότε κατάλαβες τι είναι αυτό που θες από την ζωή σου; Σε ποια φάση της ηλικία σου άρχισες να ωριμάζεις και να παίρνεις τη ζωή στα χέρια σου;

 Στο τέλος του πρώτου έτους της Νομικής αποφάσισα ότι θα ασχοληθώ με το θέατρο. Από την στιγμή που πήρα αυτήν την απόφαση άρχισα να ζω και την δική μου ζωή. Έμεινα μόνος μου. Με την οικογένεια είχα μόνο τυπικές σχέσεις. Πήγαινα στην δραματική σχολή και ταυτόχρονα δούλευα. Με βοήθησε πολύ και μια αγαπημένη μου θεία. Ανεξαρτητοποιήθηκα τελείως από την ηλικία των δέκα εννέα ετών.

Το «μικρόβιο» τις υποκριτικής  πως μπαίνει  στην ζωή σου το καλλιεργούσες από την παιδική ηλικία  ή είχες στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάποιον άλλον επαγγελματικό προσανατολισμό που στην πορεία άλλαξε;

Από μικρός έβλεπα πολλές παραστάσεις στα θέατρα που ήταν κοντά στο σπίτι. Θέατρο Μινώα, Αθηνά, το καλοκαιρινό θέατρο της Αλίκης στο πεδίο του Άρεως κ.ά. Επειδή ήμουν της γειτονιάς με αναγνώριζαν στα ταμεία και με άφηναν να βλέπω τις παραστάσεις δυο και τρεις φορές. Μέχρι την εφηβεία είχα πάθος με την ζωγραφική και είχα σκοπό να δώσω στην Σχολή Καλών Τεχνών. Τελικά πέρασα στην Νομική. Και όταν αποφάσισα ότι η δικηγορία δεν είναι για μένα, έπρεπε να πάρω μια απόφαση για το τι θα κάνω στην ζωή μου. Αποφάσισα λοιπόν – ενστικτωδώς τότε – να ασχοληθώ με το θέατρο. Τώρα μετά από τόσα χρόνια βλέπω πως αυτή η απόφαση ήταν σοφή και πολύ καθοριστική για την ζωή μου.

Στο χώρο του θεάτρου και της υποκριτικής τι ήταν αυτό που άγγιξε και σε μάγεψε τόσο πολύ; Ώστε να  αποφασίσεις να ασχοληθείς τόσο επισταμένα;

Όταν είσαι δέκα εννέα χρονών δεν μπορείς να εξηγήσεις και να αναλύσεις τις επιλογές σου. Το σημαντικό είναι ότι άκουσα το ένστικτό μου. Έτσι ακολούθησα το θέατρο. Από ένστικτο. Από παρόρμηση. Τώρα εκ των υστέρων μπορώ να πω ότι ήταν ο χώρος που με έκανε πιο ώριμο, μου έδωσε παιδεία, με έκανε να γνωρίσω τον πραγματικό μου εαυτό και να τον αποδεχτώ. Το θέατρο στην ζωή μου λειτούργησε καθαρά ψυχαναλυτικά και βοήθησε πολύ στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς μου.

Στο θέατρο και την υποκριτική δυο βασικά  στοιχεία πολύ απαραίτητα για έναν καλό ηθοποιό είναι το ήθος και ο σεβασμός. Δημοσθένη στο δρόμο τις υποκριτικής  που εσύ χάραξες υπήρξε κάποιος  μέντορας  που σου δίδαξε αυτά τα δυο στοιχεία;

Το ήθος και ο σεβασμός είναι στοιχεία που είναι απαραίτητα σε κάθε χώρο και για κάθε άνθρωπο. Φυσικά και υπήρξαν άνθρωποι στον χώρο μου που είχαν αυτά τα χαρακτηριστικά και με βοήθησαν καθώς και άλλοι που δεν τα είχαν καθόλου. Όπως συμβαίνει σε όλους τους χώρους. Ομολογώ ότι περισσότερο με βοήθησαν οι άνθρωποι που δεν είχαν αυτά τα χαρακτηριστικά. Γιατί με ανάγκασαν να πάρω θέση απέναντί τους και να καταλάβω τις δικές μου βασικές αξίες.

«Μεθυσμένη πολιτεία» είναι ο τίτλος της θεατρικής παράστασης που υποδύεσαι ένα (μούλο –  μπάσταρδο), βοσκό. Μίλησες μας λίγο τι ήταν αυτό που σε άγγιξε όταν διάβασες  το κείμενο  του ρόλου που υποδύεσαι και σε παρακίνησε τελικά να το ερμηνεύσεις ;

 Υποδύομαι τον ρόλο του Μπε. Ενός βοσκού με πολύ ιδιαίτερη συμπεριφορά. Οι κάτοικοι της πόλης τον αποκαλούν άσχημο και τρελό. Παρακολουθώντας όμως την ιστορία συνειδητοποιείς ότι δεν είναι τρελός. Ούτε άσχημος είναι. Είναι απλά διαφορετικός. Οι άλλοι τον αποκαλούν έτσι για να δικαιολογήσουν την δική τους θέση. Ο Μπε είναι μία ποιητική φυσιογνωμία που κυκλοφορεί στο έργο, αντιλαμβάνεται αλήθειες και καταστάσεις που οι άλλοι δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν και συναισθάνεται. Στο τέλος του έργου οι «λογικοί» μοιάζουν ανδρείκελα και ο Μπε μία ύπαρξη αυθεντική και ποιητική. Όλα αυτά με άγγιξαν στον χαρακτήρα όταν διάβασα το μυθιστόρημα του Πατατζή. Και έτσι νομίζω βγαίνουν οι ήρωες και στην παράστασή μας.

Όταν σου έφεραν το κείμενο και το διάβασες, ποια ήταν τα συναισθήματα που ένιωσες και ποιες οι εικόνες που σου ήρθαν στο μυαλό σου;

Αυτά που ήρθαν στο μυαλό μου ήταν ότι οι άνθρωποι πάντα και παντού είναι ίδιοι. Ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ότι ο άνθρωπος είναι ένα άγριο και ηλίθιο είδος. Η σύνδεση με την σημερινή κοινωνική, οικονομική και πολιτική πραγματικότητα έγινε αυτόματα μιας και η ιστορία του έργου εκτυλίσσεται σε μία γκρίζα περίοδο της ελληνικής ιστορίας που δυστυχώς έχει πολλά κοινά με την σημερινή.

Θα ήθελα να σε ρωτήσω εάν μέσα από το ρόλο που υποδύεσαι στην παράσταση  «Μεθυσμένη πολιτεία» βλέπεις κάποια στοιχεία του χαρακτήρα σου; 

Κάθε ρόλος είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Όταν δουλεύω έναν ρόλο ψάχνω κάτι που είναι μέσα μου και όχι έξω μου. Μπορεί αυτό το κάτι να είναι πολύ βαθιά θαμμένο και να είναι δύσκολο να το βρεις. Άλλες φορές είναι κάτι που είναι τόσο φανερό και γι΄ αυτό πολύ πιο δύσκολο να το κατανοήσεις. Ο ρόλος του Μπε είναι κι αυτός λοιπόν ένα κομμάτι δικό μου. Και έχει πολλά δικά μου στοιχεία.  Ένα απ΄ αυτά τα στοιχεία είναι η έντονη σύνδεση με την παιδικότητά μου.

Ποια είναι η γνώμη σου για τον έρωτα; Μπορεί έναν ηθοποιό να τον  κάνει πιο δημιουργικό στη δουλειά – στο ρόλο του η το αντίστροφο να τον  αποσυντονίσει;

Κάθε ηθοποιός είναι διαφορετικός. Κάθε άνθρωπος, κάθε έρωτας, κάθε ρόλος είναι διαφορετικός. Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Μπορεί να σε εμπνεύσει, μπορεί να αποσυντονίσει ή μπορεί ακόμα και να σε καταστρέψει. Σε κάθε περίπτωση πάντως ο έρωτας είναι ωφέλιμος.

Τι είναι αυτό που σε φοβίζει περισσότερο σήμερα; Και τι είναι αυτό που σου δίνει δύναμη να προχωρήσεις σε ότι και αν κάνεις;

Αυτό που με φοβίζει είναι ότι η οικονομική ανέχεια φέρνει στις μέρες μας έλλειψη ήθους και αισθητικής.  Δύναμη μου δίνει το ένστικτο επιβίωσης που έχω μέσα μου και κάποιες προσωπικές αξίες που δεν καταπατούνται με κανέναν τρόπο.

Έχεις χόμπι; Τι σου αρέσει να κάνεις εκτός από την υποκριτική;

Αποδράσεις σε νησιά και χώρες. Φαγητό και ποτά με φίλους. Διάβασμα.

Δημοσθένη σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που διέθεσες για να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη 

Εγώ ευχαριστώ πολύ Κυριάκο.

 

 

Φώτο Βικτώρια Σκαφιδά