“Εφηβική” πραγματικότητα! “Ενήλικος” τρόμος (;)

Μια “αδίκως” συνεχόμενα, τρομακτική επεξεργασία δεδομένων των γονιών, που μας φέρνει αντιμέτωπους με το ίδιο μας το… αίμα.

Είναι εκείνη η ηλικία των παιδιών μας, που αν μη τι άλλο, θα έπρεπε να μας χαροποιεί και να μας κάνει πιο δραστήριους, ως προς την ενθάρρυνση των μελλοντικών αποφάσεων-στόχων τους.

Είναι η ηλικία που θα έπρεπε, ως οφείλουμε οι γονείς, να έχουμε ήδη σταθεί αρωγοί στις διεκδικήσεις των παιδικών τους επιτευγμάτων για να μπορούμε, όχι να τα προβληματίσουμε για το μέλλον τους αλλά να τα κάνουμε πιο σκεπτόμενους ανθρώπους.

Αντ’ αυτού, χανόμαστε στις τρομακτικές εκείνες στιγμές, που το παιδί μας, αδιαφορεί, αντιστέκεται, εκρήγνυται και κατά τα δικά μας συμπεράσματα, παραφρονεί.

Ξεχνάμε ότι αν είχαμε κι εμείς την ευκαιρία όταν ήμασταν στην ηλικία τους, θα αντιδρούσαμε έτσι και χειρότερα.

Δεν μπορώ να πω ότι συμφωνώ με το να έχει το παιδί το φόβο του γονιού για να επιτυγχάνεται και στην πράξη η έκφραση του… “μου δίνει σημασία”.

Αντιθέτως, υπερασπίζομαι το πιστεύω μου ως προς τον σεβασμό και την κατανόηση.

Βοηθώντας ένα παιδί να κατανοήσει την έννοια του σεβασμού –ο οποίος ξεκινάει από την δική μου συμπεριφορά ως γονιός- φτάνει στην ηλικία της εφηβείας έχοντας αποκτήσει πάνω απ’ όλα σεβασμό στον εαυτό του. Αυτό από μόνο του είναι καθησυχαστικό ως προς την έξωθεν συμπεριφορά του στο κοινωνικό σύνολο. Και φυσικά τόσο λιγότερα χαστούκια θα φάει για να… μάθει.

Έχετε προσπαθήσει ποτέ να λύσετε το μηχανικό μέρος ενός αντικειμένου; Το καταλάβατε; Κατανοήσατε την ύπαρξη των χιλιάδων εξαρτημάτων του; Που μπαίνει τι, πως και γιατί;

Άλλο τόσο μπορούμε ως γονείς να καταλάβουμε πλήρως τον ανθρώπινο εγκέφαλο ενός έφηβου. Δεν λέω ότι είναι ακατόρθωτο και θα έπρεπε κανονικά να γνωρίζουμε τα πάντα, μιας και περάσαμε κι εμείς από εκείνη τη δύσκολη ηλικία, μα… τι τα θες… έχουμε την τάση να ξεχνάμε, να αναιρούμε, να αναθεωρούμε, όντας ενήλικες πια…

Δεν γίνεται να βάζουμε κανόνες απλά για να τους βάλουμε ή γιατί έτσι μας έμαθαν οι δικοί μας γονείς.

Το θεωρώ αδιανόητο να τιμωρούμε διότι εξέφρασε διαφορετική συμπεριφορά από εκείνη που -μάταια- προσπαθούσαμε να του διδάξουμε τόσα χρόνια.

Μη γελιόμαστε αγαπημένοι μου γονείς. Τα παιδιά μας, όσο σωστοί και να είμαστε απέναντί τους, είναι άνθρωποι. Τουτέστιν, σφουγγάρια που έχουν μια διαφορετική θεματολογία την οποία απορροφούν. Ηλικιακά πάντα και δεδομένο ότι –είναι πιο εξελιγμένα όντα απ’ ότι ήμασταν εμείς στην ηλικία τους- έχουν την τάση να κάνουν κτήμα τους τις αρνητικές συμπεριφορές ως άμυνες προς τις “δήθεν” αδικίες που γίνονται εις βάρους τους.

Θα πρέπει να κατανοήσουμε πως οι δικοί μας αυτοί, μικροί-μεγάλοι άνθρωποι, προετοιμάζονται από εμάς για να βγουν εκεί έξω και ταυτόχρονα… πειραματίζονται με τον ίδιο τους τον εαυτό ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ.

Η εφηβική πραγματικότητα, είναι εδώ, μας μιλάει άλλοτε με λέξεις, άλλοτε κραυγάζει με τις ατέλειωτες σιωπές της κι άλλες φορές με τις –κάπως- παράξενες συμπεριφορές.

Τι μένει;

Να κάνουμε στην άκρη τον ενήλικο τρόμο και να προσπαθήσουμε με όλο μας το είναι -μη αφήνοντας τίποτα στην τύχη- να αφουγκραστούμε όλα αυτά τα παράξενα-παράλογα-δυσνόητα προς εμάς, δικά τους πειραματικά απομεινάρια και να βρούμε τον τρόπο να προσεγγίσουμε όχι απλά, τα παιδιά μας αλλά τους αυριανούς ενήλικες οι οποίοι θα πάρουν τη θέση μας στην κοινωνία.

 

Και μέσα σε όλα αυτά, το σημαντικότερο όλων.

Να μην ξεχνάμε πως κι εμείς είμαστε άνθρωποι και κάνουμε λάθη.

 

Γράφει η Ειρήνη Φραγκάκη