΄΄Φεύγω γιατί…΄΄ Νίκη Μπλούτη

 

Βρέχει. Βρέχει απαλά σα να σου ψιθυρίζει κάποιος στ’ αυτί γλυκόλογα και υποσχέσεις. Βρέχει κι εγώ κάθομαι στο τραπέζι της κουζίνας με ανοιχτό το παράθυρο για να ακούω και να βλέπω τη βροχή.

Κάθομαι να σου γράψω δυο τελευταία λόγια πριν κλείσω πίσω μου για πάντα την πόρτα  αυτού του σπιτιού που μοιραστήκαμε τόσες λύπες και χαρές οι δυο μας τόσα χρόνια.

Ξέρω πως θα ξαφνιαστείς όταν γυρίσεις κουρασμένος και πιάσει το μάτι σου αυτό το χαρτί πάνω στο τραπέζι. Θα ξαφνιαστείς και θ’ αναρωτηθείς τι διάολο συμβαίνει. Κι όταν αρχίσεις να διαβάζεις είμαι σίγουρη πως θα ψιθυρίσεις μέσα απ’ τα δόντια σου βρισιές και θα φροντίσεις να με στολίσεις με πολλά κοσμητικά επίθετα, όχι και τόσο κολακευτικά βέβαια, όπως αυτά που χρησιμοποιούσες κατά καιρούς για να μου ρίξεις το φταίξιμο για ό,τι πήγαινε στραβά στη ζωή μας.  Βρέχει και κάθομαι μ’ αχοιχτό το παράθυρο να σου γράψω δυο λέξεις, όχι γιατί νιώθω πως σου χρωστάω εξηγήσεις, αλλά επειδή μ’ αρέσει η ειλικρίνεια, ένα προτέρημα που ποτέ δε χαρακτήριζε εσένα.

  Φεύγω γιατί ξέρω πως εσύ δεν θα ‘χεις το σθένος να το κάνεις ποτέ.  Θέλει κότσια για να πάρεις μια τέτοια μεγάλη απόφαση. Θέλει περίσσια ψυχική δύναμη για να χωρέσεις όλες σου τις αναμνήσεις σε μια βαλίτσα και να κλείσεις την πόρτα πίσω σου για πάντα. Λένε πως το κομμένο σκοινί μπορείς να το ξαναδέσεις ωστόσο θα παραμείνει για πάντα κομμένο. Έτσι κομμένο παραμένει χρόνια ολόκληρα και το δικό μας το σκοινί, αυτό που τραβούσαμε μια εσύ μια εγώ σε παράπονα και καβγάδες που στήναμε για ν’ αδειάσουμε από μέσα μας τη φόρτιση που συσωρρευόταν κάθε φορά που απογοητευόμασταν. Κομμένο και δεμένο με δεκάδες κόμπους που φρόντιζα μονάχα εγώ σχολαστικά να δένω μετά από κάθε όμορφο και δουλεμένο ψέμα που μου σέρβιρες γιατί απλά δεν είχες τα κότσια να πεις την αλήθεια.

  Φεύγω γιατί κατάλαβα έστω κι αργά πως οι άνθρωποι που σ’ αγαπούν δε σε φορτώνουν ενοχές αδικαιολόγητες, δε σε κάνουν να αισθάνεσαι ανεπαρκή κι ανάξιο της αγάπης τους, δεν ψάχνουν κάθε τρεις και λίγο αφορμές για να καβγαδίσουν μαζί σου, δε γυρεύουν να σ’ αλλάξουν αλλά σε αποδέχονται όπως είσαι, σ’ αγαπούν γι’ αυτό που είσαι. Αυτοί που αγαπούν κάνουνε σχέδια μαζί, γελάνε μαζί, ονειρεύονται δίπλα δίπλα.

 Φεύγω γιατί πρέπει να ξαναβρώ την ψυχική μου ισορροπία, αυτή που στερήθηκα κοντά σου τόσα χρόνια.  Φεύγω γιατί σέβομαι τον εαυτό μου και τη σχέση μας. Γιατί δεν μ’ αρέσουν οι υπεκφυγές και τα μισόλογα. Τα ‘’δεν είμαι σήμερα καλά’’ και ‘’θέλω λίγο καιρό να μείνω μόνος μου’’ ή ‘’χρειάζομαι λίγο αέρα ν’ ανασάνω’’ είναι φράσεις που δε συνοδεύουν σχέσεις αγάπης, αλλά σχέσεις μίζερες και φτωχές από αισθήματα.

 Σε βεβαιώνω πως δεν είναι μια παρορμητική απόφαση. Φεύγω με την ακλόνητη σιγουριά πως ποτέ δε θα σκεφτώ να γυρίσω πίσω. Η υπομονή λένε έχει τα δικά της όρια. Μαζί σου στέρεψε και η δική μου υπομονή. Φεύγω γιατί δε βρίσκω άλλες λύσεις να προτείνω ώστε να προχωρήσει αυτή η σχέση. Αυτή η σχέση δεν πάει παρακάτω. Πρέπει να δοθεί ένα οριστικό τέλος. Κουράστηκα να ψάχνω  λύσεις. Κουράστηκα να σε κυνηγάω. Δεν υπάρχει αύριο στη σχέση μας. Ούτε σήμερα. Μονάχα χθες. Μονάχα αναμνήσεις. Αυτές στρίμωξα σε μια βαλίτσα κι αυτές θα πάρω μαζί μου φεύγοντας.

Φεύγω γιατί αντιλήφθηκα έστω κι αργά πως μαζί σου ξέχασα να γελάω και γιατί κατάλαβα επιτέλους πως μια υγιής σχέση δε χτίζεται με λόγια, αλλά με πράξεις. Γιατί δεν αντέχω να υποτιμάς άλλο τη νοημοσύνη μου και βαρέθηκα τις υποσχέσεις που δεν είσαι σε θέση ποτέ να κρατήσεις.        

Φεύγω γιατί ωρίμασα και κατάλαβα πως η ζωή είναι μικρή και μου αξίζει ένα αύριο δίχως εσένα. Γιατί με κούρασαν οι τσιγγουνιές στα αισθήματα κι είμαι σίγουρη πως εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν όχι μόνο να παίρνουν αλλά και να δίνουν. Να δίνουν απλόχερα, κάτι που εσύ δεν κατάφερες ποτέ.

Κοιτάζω τη βροχή απ’ το ανοιχτό παράθυρο, τη μυρίζω και σου γράφω για τελευταία φορά. Φεύγω και τρέχω να προλάβω τη ζωή που με προσμένει δίχως εσένα.