Γονιέ που δεν ξέρεις πως είναι να είσαι γονιός, αναρωτήθηκες αν τα παιδιά ξέρουν πως είναι να είσαι παιδί;

Γιατί θίγω αυτό το θέμα.

Γιατί αγαπητοί μου γονείς, όσο κι αν αγαπάμε τα βλαστάρια μας, κάνουμε το ένα λάθος μετά το άλλο και μετά κρυβόμαστε πίσω από την χιλιομασημένη καραμέλα-δικαιολογία “δεν γεννήθηκε κανείς γονιός, όλοι κάνουν λάθη”, κτλ κτλ και συγνώμη για την έκφραση, αρλούμπες.

Κάτι χάσαμε στην πορεία γονείς. Και δεν είμαστε οι μόνοι. 
Αδυνατώ να πιστέψω ότι η αρχική μας επιθυμία, του να αποκτήσουμε παιδία, μετατρέπεται σε υποχρέωση και μόνο.


Δεν έχουμε καμία δικαιολογία. Δεν έχουμε κανένα ελαφρυντικό.


Η αγάπη είναι αγνή κι εμείς την πονηρέψαμε, η αγάπη είναι γλύκισμα κι εμείς την πικράναμε, η συντροφικότητα είναι επιλογή κι εμείς την κάναμε αγγαρεία, η συντροφικότητα είναι δούναι και λαβείν κι εμείς το κάναμε “όλα δικά μου, γιατί εγώ είμαι ο… μεγάλος”.

.
Δουλειά, υποχρεώσεις, κούραση, και δεν συμμαζεύεται. Κι αφήνουμε τα παιδιά στην τύχη τους.


Τους μιλάμε όποτε μας πιάνει ήταν αμπελοφιλοσοφίτσα μας, εμείς τα ξέρουμε όλα βρε, τι ξέρεις εσύ; Εμένα θα ακούς, άσε τι λένε οι φίλοι σου, οι παππουδογιαγιάδες, οι δάσκαλοι, η γειτόνισσα.

ΔΕΝ τους μιλάμε όταν έχουμε προβλήματα/προβληματισμούς, άγχος, θυμό, κούραση και όλα τα συναφή…

(Πιστεύουμε βλέπεις ότι εκείνα δεν έχουν τίποτα. Τι να έχουν μωρέ μικρά παιδιά;)

Έχουμε κάνει ένα πολύ καλό κι επιλεκτικότατο delete στα δικά μας παιδικά-εφηβικά χρόνια και δεν βλέπουμε την τύφλα μας παρά μόνο τη βολή μας.

 

Γιατί; Γιατί μου αντιδράτε; Μήπως δεν είναι έτσι;

Εσύ δεν ήσουν αυτή/ός που του έβαλε τις φωνές χθες που γύρισες από τη δουλειά με πονοκέφαλο και ήσουν κουρασμένος, επειδή έτρεχε παίζοντας γύρω γύρω το τραπέζι και γέλαγε δυνατά με το αδερφάκι του; Α, ήσουν.

Μάλιστα. Δεν φέρνω άλλο παράδειγμα, εγώ το μόνο που κάνω είναι να εκφράσω σε συνομήλικούς μου, τους δικούς μου προβληματισμούς.

Μεγάλος είσαι αναλογίσου τις ευθύνες σου.

Όσο δουλευταράς κι αν είσαι, όσο κι αν προσφέρεις στο σπίτι σου να μην λείπει τίποτα, μανούλα και πατερούλη, κοίταξε λίγο παραπέρα. Μεγαλώνοντας τα παιδιά δεν θα θυμούνται το κρέας την Κυριακή αλλά το αλογάκι που τα έκανες βάζοντάς τα στην πλάτη σου γυρνώντας και γελώντας μαζί τους γύρω γύρω το τραπέζι. Μεγαλώνοντας τα παιδιά δεν θα θυμούνται ότι έφαγαν χθεσινό ψωμί αλλά το κέικ που φτιάξατε παρέα κάνοντας την κουζίνα πεδίο μάχης που βομβαρδιζόταν ασταμάτητα από χαμόγελα, αλεύρι και ζάχαρη.

Κι όμως… αντ’ αυτού…

Τους γκρινιάζουμε για τα μαθήματα, για το φροντιστήριο, για τους βαθμούς, για το χάλι στο δωμάτιό και την ντουλάπα τους, για τα μαλλιά, για τα ρούχα, για τους φίλους τους, για τις βόλτες, για το τι λένε και προπαντός για το τι ΔΕΝ λένε. 
Τους πιπιλάμε το μυαλό για αγάπες και λουλούδια, για το πόσο ωραίο πράγμα είναι ο έρωτας μεταξύ δυο ανθρώπων κι όμως η συμπεριφορά μας με το έτερον ήμισυ είναι επιεικώς απαράδεκτη, μπροστά τους.

Τους πιπιλάμε το μυαλό λέγοντας: γιέ μου, θα γίνεις, δάσκαλος, γιατρός, αστυνομικός, δικηγόρος. Κοίτα τα δικά μου χάλια, εγώ δεν κατάφερα να κάνω τίποτα από αυτά που ονειρευόμουν.

Τους πιπιλάμε το μυαλό λέγοντας: κόρη μου, μάθε να είσαι καλή νοικοκυρά, πώς θα παντρευτείς; Αχ, να παντρευτείς… να σε δω νυφούλα και τι στον κόσμο.

Που πήγε η ευτυχία;

Θυμάμαι μικρότερη, αναρωτιόμουν: μα καλά, αυτά τα όνειρα έχουν οι ενήλικες για εμάς όταν θα μεγαλώσουμε;

Και τώρα απορώ που συνεχίζω να βλέπω να αναπαράγεται το λάθος ξανά και ξανά και ξανά…

Την ψυχή τους αγαπητοί μου γονείς… Την ψυχή τους μόνα τους θα μάθουν να την κουμαντάρουν; Πότε; Όταν θα έχουν φτάσει στην ηλικία που τα χρόνια θα την έχει κατασπαράξει και θα ψάχνουν γιατί νιώθουν τόσο χάλια;

Διδάσκεται κι η αγάπη, κι η κατανόηση, κι ο σεβασμός κι όλα τα συναισθήματα και οι συμπεριφορές που αφορούν την οικογένεια και ότι συνεπάγεται.

Μόνο που όλα αυτά, δεν διδάσκονται με λόγια σε μια τάξη διδασκαλίας αλλά με πράξεις σεμνές, αγνές κι ανιδιοτελείς στο σαλόνι της καρδιάς μας.

Θέλετε να λέτε ότι μεγαλώνετε σωστά παιδιά, ψάξτε όμως βαθιά μέσα σας κι αφουγκραστείτε λίγο το εγώ σας. Τι σας μαρτυράει; Ότι του έχετε μεταβιβάσει με απόλυτη ακρίβεια όλα τα ψυχολογικά που κουβαλάτε.

Ότι εσύ γονιέ που δεν κατάφερες να μάθεις πιάνο, καμαρώνεις που έστειλες το παιδί σου σε ωδείο για να κορδώνεσαι ότι τάχα μου έχεις παιδί αστέρι μουσικάντι, που καλά να το θέλει κι εκείνο, αλλά να ζεις τα δικά σου όνειρα παρέα με τους κάλους στα χεράκια του παιδιού σου, ε δεν πάει έτσι ρε γονιέ. Πως να το κάνουμε; Δεν πάει…

 

Εσύ αγαπητέ μου γονιέ που παρέα με τα… “φεγγάρια” σου μεγαλώνεις το/τα βλαστάρια σου χωρίς να ξέρεις πως είναι να είσαι γονιός, αναρωτήθηκες αν εκείνο/α ξέρουν πως είναι να είσαι παιδί;

 

Και ποιος έχει μεγαλύτερο ελαφρυντικό στην όλη υπόθεση; Το παιδί που -πως να το κάνουμε- είναι παιδί ή εσύ που είσαι ο ενήλικος της υπόθεσης;

 

Δεν είμαστε super ήρωες για να τα κάνουμε όλα τέλεια αλλά αν θυμηθούμε, αν σταματήσουμε να… ξεχνάμε το πιο σημαντικό της ζωής μας, την ευτυχία τη δική μας και των αγαπημένων μας, τότε ίσως ναι, ίσως γίνουμε super ήρωες όχι της δουλειάς μα… της καρδιάς…

 

Γι αυτό σας λέω…

 

Κρατήστε το χέρι του γερά και με αγάπη γονείς, γιατί θα έρθει μια μέρα που θα θελήσετε να σας κρατήσει εκείνο από το χέρι αλλά δεν θα ξέρει τον τρόπο και δεν θα φταίει αυτό αλλά εσείς που δεν το διδάξατε. 

 

Γράφει η Ειρήνη Φραγκάκη