Η ρεμπέτισσα Ντένια Κουρούση απαντά στης ερωτήσεις του Κυριάκου Τσικορδάνου και ομολογεί ότι δεν υπάρχει αξιοκρατία στο χώρο του τραγουδιού και αλλά πολλά που θα συζητηθούν!

Ξεκίνησε πιάνο οκτώ ετών και στα δεκατέσσερα μπήκε σε χορωδία στη Ρόδο. Η συνέχεια γι’ αυτήν είχε μόνο μουσική. Συνεργάστηκε με το μαέστρο Αντώνη Κοντογεωργίου, ενώ παράλληλα έκανε μαθήματα φωνητικής με τη Ρόζυ Μαστροσάββα (μαέστρο στην Παιδική Χορωδία της ΕΡΤ) και σπουδές Διακόσμησης στη Σχολή ΒΑΚΑΛΟ και Κεραμική-Γλυπτική για 3 χρόνια.

Κατ αρχήν θέλω να σε ρωτήσω Ντένια από ποια ηλικία ασχολείσαι με το ρεμπέτικο και πως αισθάνθηκες την επιρροή στην τραγουδιστική σου εκφορά;

Με το ρεμπέτικο σοβαρά κ επαγγελματικά ασχολούμαι από τα 18 μου χρόνια όπου και άρχισα να τραγουδάω.
Η επαφή με το ρεμπέτικο ήταν για μένα καταλυτική και τραγουδιστικά, αλλά κυρίως σαν άνθρωπος. Με σφράγισε και επιστροφή δεν υπάρχει! Ειδικά μόλις πρωτάκουσα, πιο μικρή, την Μαρίκα Νίνου ο χρόνος για μένα σταμάτησε κ άρχισα να μελετώ σαν πεινασμένη καθημερινά.

Με το ”καθαρόαιμο” τραγούδι πότε ξεκινάς και έρχεσαι σε επαφή για πρώτη φορά;

Δεν ξέρω τι εννοείς καθαρόαιμο τραγούδι, πάντως απ’ ότι μου λέει και η μαμά, γιαγιά μου κλπ, πρώτα τραγούδησα και μετά μίλησα. Στο σπίτι σχεδόν πάντα υπήρχε μουσική, γίνονταν γλέντια, η μαμά έβγαινε συχνά έξω και με έπαιρνε μαζί της. Η γιαγιά τραγουδούσε συνεχώς μέσα στο σπίτι και όλα ήρθαν μόνα τους. Στο σχολείο πάντα τραγουδούσα στις γιορτές, μετά στα 15 έγινα μέλος της χορωδίας του Δήμου Ρόδου και από κει και πέρα ήταν θέμα χρόνου να τραγουδήσω επαγγελματικά.

Κορυφαίες συνεργασίες που να της θυμάσαι έντονα και να σου έχουν αφήσει όμορφες στιγμές στην καριέρα σου;

Η συνεργασία μου με τον Νίκο Μαμαγκάκη ήταν όνειρο ζωής που έγινε πραγματικότητα. Από κει και πέρα κάθε συνεργασία και με έναν διαφορετικό καλλιτέχνη σε πάει σε άλλα μονοπάτια. Σπουδαίος για μένα υπήρχε και η συνεργασία μου με το Χρήστο Κωνσταντίνου το σπουδαίο μπουζουξή, το Μπάμπη Τσέρτο, τη Μαριώ, από όλους πήρα κάτι και έδωσα τη ψυχή μου.

kourousi1

Πρόσφατα είχες μια συμμετοχή σε μια δουλειά του Δημήτρη Λίβανου μίλησε μας λίγο πως προέκυψε αυτή η συμμετοχή σου;

Με το Δημήτρη Λίβανο συνεργαστήκαμε πρώτη φορά με τη Μαριώ. Είναι σπουδαίος μουσικός και άνθρωπος και ταιριάξαμε αισθητικά αμέσως. Όταν αποφάσισε να κάνει αυτή τη δουλειά μου έκανε την τιμή να μου εμπιστευτεί τον ‘Καημό’. Άλλωστε φημίζομαι και για τα σεκλέτια μου και το αποτέλεσμα με άγγιξε. Ελπίζω να αρέσει και στον κόσμο. Για μένα ήταν μια μικρή αναγνώριση να συμμετάσχω σ’ αυτόν τον δίσκο, γιατί τραγουδούν φωνές διαμάντια, όπως η Μελίνα Κανά, Λιζέτα Καλημέρη, Νένα Βενετσιάνου, Φωτεινή Βελεσιώτου και σπουδαίοι τραγουδιστές.

Μιλήστε μας λίγο πόσο αξιοκρατία υπάρχει σήμερα στο χώρο και τη μπορεί να κάνει ένας ερμηνευτής για να ανέβει ψηλά το βάθρο της επιτυχίας;

Όπως σε όλους τους χώρους έτσι και στον δικό μας παίζουν πολλά ρόλο για να γίνεις γνωστός και να προχωρήσεις.
Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει απόλυτη αξιοκρατία. Αλλά πάντα ο χρόνος είναι καταλύτης. Αν αξίζεις και έχεις κότσια θα αντέξεις και θα επιβιώσεις. Βέβαια υπάρχουν και δω οι κλίκες, οι γνωριμίες, τα μαχαιρώματα, τα θαψίματα που τα μαθαίνεις εκ των υστέρων, τα πλάγια μέσα κλπ.
Πολλές φορές έχω πληγωθεί και θυμώσει για το πως κάποιοι γίνονται δημοφιλείς μέσα από γνωριμίες ή γάμους ή διάφορα άλλα μέσα, αλλά αυτός ο δρόμος δεν με συγκινούσε ποτέ. Μέσα μου όλα σταματούν όταν ακούω ή τραγουδάω καλή μουσική. Όλα τα άλλα είναι για τις εντυπώσεις και εμένα δεν με ενδιαφέρουν αυτές αλλά η ουσία των πραγμάτων.
Ένας καλλιτέχνης για μένα για να αναδειχτεί πρέπει να ασχολείται με το έργο του. Αν ασχολείται και με άλλα δεν είναι καλλιτέχνης αλλά επιχειρηματίας.
Και στην τελική τι σημαίνει επιτυχία; Με έχει προβληματίσει πολλές φορές… Το χρήμα;

Η αναγνώριση; Η φήμη; Να σε ξέρουν όλοι επειδή σε βλέπουν στην τηλεόραση;

Για μένα επιτυχία είναι να ασχολείσαι με αυτό που αγαπάς, να δημιουργείς και να σε παραδέχονται οι γνώστες του αντικειμένου σου και αν και η εποχή και οι συγκυρίες βοηθήσουν θα γίνεις και γνωστός. Μη γελιόμαστε όλοι θα θέλαμε να γίνουμε ‘φίρμες’, αλλά είναι και ένα είδος ματαιότητας όλο αυτό και μένα δεν με απασχολεί άλλο.

Τι είναι αυτό που έχει κάνει το ρεμπέτικο τραγούδι σήμερα να μην είναι τόσο δημοφιλές όσο παλιότερα και να μην υπάρχουν επίσης πάρα πολλά ρεμπετάδικα;

Δημοφιλές δεν είναι κυρίως για τη νέα γενιά. Κατά τα άλλα και πόσο πια να πεις αυτά τα τραγούδια; Τρώμε ψωμί απ’ αυτά τόσα χρόνια και χρόνια κι όμως ακόμα και στις μεγάλες πίστες θα ακούσεις ρεμπέτικα, έστω και ‘μεταλλαγμένα’. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε απ’ το ρεμπέτικο, η ρίζα είναι βαθιά μέσα στη ψυχή μας. Οι χώροι που ασχολούνται μόνο με το ρεμπέτικο φθίνουν και λογικό ίσως είναι γιατί έχουμε πια 2014.Ο κόσμος θέλει να ακούσει και νέα πράγματα και μέσα απ’ αυτή την ανάγκη ξεπηδούν οι κανίβαλοι και για το χρήμα τα ξεπουλάνε όλα. Δεν βοηθάνε και τα μέσα προς αυτήν την κατεύθυνση και έτσι το κοινό έχει κάπως συρρικνωθεί, σε λίγους λάτρες του είδους, που δεν μπορούν να διατηρήσουν τόσους καλλιτέχνες που είναι ταγμένοι σε αυτό.

Πόσο δύσκολος είναι ο χώρος του τραγουδιού για να δημιουργήσει κανείς αληθινές φιλίες και αν εσύ έχεις κάνει μέσα από αυτόν;

Είναι δύσκολος ο χώρος μας γιατί υπάρχει ανταγωνισμός. Εγώ προσωπικά ίσως στάθηκα τυχερή και έχω γνωρίσει σπουδαίους ανθρώπους και τραγουδίστριες και μουσικούς και συνθέτες και έχω εξαίρετη σχέση. Με ορισμένους είμαστε πια στενοί φίλοι, κάνουμε παρέα, μιλάμε για τα προβλήματά μας. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Ο καθένας έχει την προσωπικότητά του και όταν το δεις πιο ψύχραιμα πασχίζουμε όλοι για τον ίδιο σκοπό. Για να επιβιώσουμε με αξιοπρέπεια και για την αγάπη μας για τη μουσική. Μέσα στο χρόνο βλέπεις και κρίνεις ανθρώπους και καταστάσεις και αναλόγως επιλέγεις φίλους.

Ντένια ο χώρος του τραγουδιού και πόσο ειδικά του ρεμπέτικο σου δημιούργησε ποτέ πρόβλημα στην ερωτική σου ζωή και ποια ήταν η αιτία;

Αυτό είναι ένα σοβαρό θέμα που απασχολεί αρκετούς από μας. Όχι τόσο το ρεμπέτικο αλλά γενικότερα το τραγούδι είναι ένας χώρος που κινείται τη νύχτα, κουράζεσαι πολύ, γνωρίζεις κόσμο που αύριο δεν τον θυμάσαι και αν συνάψεις σχέση με κάποιον εκτός μουσικής είναι πολύ δύσκολο. Δ εν σε εμπιστεύεται εύκολα, δεν κοιμάστε τις ίδιες ώρες, βλέπεστε λίγο, το περιβάλλον του δύσκολα θα σε αποδεχτεί, έχεις τη στάμπα της τραγουδιάρας. Έχω αντιμετωπίσει διάφορα κατά καιρούς. Επίσης και με συνάδελφο να μπλέξει πάλι προκύπτουν άλλα προβλήματα. Αν δουλέψετε και μαζί έχεις άλλα, ζήλιες, ανταγωνισμός…
Γενικά έχω δυσκολευτεί να στεριώσω κάπου να κάνω οικογένεια για όλους τους παραπάνω λόγους και με όλα αυτά που βλέπω τη νύχτα, ακριβώς επειδή οι άνθρωποι εκδηλώνονται πιο ελεύθερα, έχω φοβηθεί.

Έχεις φτάσει ποτέ να πεις φτάνει πια με κούρασαν όλα αυτά σταματάω το τραγούδι και θα ασχοληθώ με κάτι άλλο;

Πολλές φορές το έχω πει και ίσως το κάνω. Άλλωστε πόσα χρόνια να τραγουδάει κάποιος; Και η κόπωση είναι μεγάλη. Βλέπω συνάδελφους ηλικιωμένους που λόγω ανάγκης ακόμα παλεύουν και είναι τόσο λυπηρό. Αλλά και τι να κάνουν όταν δεν μπορούν να επιβιώσουν αλλιώς, τα ένσημα ποτέ δεν φτάνουν για να βγάλεις μια σύνταξη. Και δεν έγιναν όλοι φίρμες για να ζούνε μετά άνετα απ’ αυτό. Έχω μπει ήδη σ’ αυτήν την διαδικασία σκέψης, γιατί το να επιβιώνεις μόνο μέσα απ’ το τραγούδι χωρίς στήριξη απ’ το σπίτι σου είναι πολύ δύσκολο, αλλά έχω ακόμα τόσα όνειρα κι έχω τόσο κοπιάσει για να τραγουδάω και να εκφράζω τα ‘μέσα’ μου όλ’ αυτά τα χρόνια. Έχω φτύσει αίμα στην κυριολεξία και δεν θέλω να τα παρατήσω από τώρα. Εύχομαι ο Θεός να μου δώσει δύναμη για να αγωνίζομαι.

Είσαι οργανωμένο μέλος της Ένωσης Τραγουδιστών Ελλάδος ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζεται σαν τραγουδιστές στο χώρο και τι κάνετε για να τα λύσετε;

Η Ε.Τ.Ε (Ένωση Τραγουδιστών Ελλάδας)είναι ιδιαίτερα δυναμική και αποτελεσματική, σ τα όρια που της αναλογούν και φυσικά αυτό οφείλεται στους αγώνες που δίνουν καθημερινά τα μέλη του, που είναι γνωστοί και άγνωστοι τραγουδιστές που ξέρουν τα προβλήματά μας από πρώτο χέρι.
Οι τραγουδιστές βάζουν το πολύ 120 ένσημα το χρόνο στη καλύτερη των περιπτώσεων. Αν τα βάλεις κάτω σε 3 ζωές ίσως να πάρεις σύνταξη. Το μόνο που καταφέρνουμε είναι στην καλύτερη να ανανεώνουμε το βιβλιάριο Υγείας μας. Εκεί η Ένωση νομίζω έχει συμβάλλει πολύ με τιμητικές συντάξεις κλπ, αγώνες, πορείες, καθημερινές επαφές με Υπουργούς κλπ. Δεν θέλω να αναφερθώ σε ονόματα αλλά κάποιοι πραγματικά έχουν δώσει όλο τους τον εαυτό και το χρόνο τους για τα δικαιώματα των τραγουδιστών.
Επίσης οι τραγουδιστές παθαίνουμε συχνά ζημιές στο λαιμό μας. Οι περισσότεροι και βάλε έχουν κάνει χειρουργείο. Κάλοι, πολύποδες, κορτιζόνες για να τραγουδήσεις και πολύ λίγα πράγματα γίνονται για να εξασφαλιστεί αν πάθεις μόνιμη ζημιά ή έστω κατά τη διάρκεια της σεζόν να πάρεις μια αποζημίωση…
Εγώ προσωπικά δεν έχω ασχοληθεί όσο θα ήθελα με τον κλάδο μας, ελπίζω να είμαι πιο δυναμικό μέλος στο κοντινό μέλλον.

Ντένια ζούμε στην εποχή της εκπόρνευσης και της  εκδούλευσης  του έθνος μας .Πιστεύεις ότι είναι εύκολο κάποιος ευαίσθητος ,πονόψυχος, συναισθηματικός άνθρωπος να επιβιώσει στη σημερινή κοινωνία;

Νομίζω ζούμε ιστορικές στιγμές. Ηθικά δεν ξέρω αν έχουμε ξεπέσει άλλοτε τόσο. Το να είσαι ευαίσθητος σήμερα είναι η χαριστική βολή. Ζεις καθημερινά μία κόλαση. Δεν αντέχεις να βλέπεις την ασχήμια γύρω σου. Κλείνεσαι στον εαυτό σου, σκέπτεσαι συνεχώς, κατάθλιψη. Φως πουθενά. Μόνο το μήνα Μάρτη διάβασα είχαμε 41 αυτοκτονίες!!!
Όμως αν χάσουμε την ευαισθησία μας δεν διαφέρουμε απ’ τα κτήνη και παύουμε να λεγόμαστε άνθρωποι. Εκεί είναι το μυστικό όμως. Να βρούμε τρόπο να επιβιώσουμε με τις ευαισθησίες μας, μόνο αυτό μας σώζει. Για μένα η ευαισθησία είναι χάρισμα! Αυτό το χάρισμα σε κάνει να ξεχωρίζεις, να διαπρέπεις, να κάνεις τον κόσμο καλύτερο. Σε όλους τους τομείς. Πρέπει να διοχετεύσεις αυτή σου την ιδιαιτερότητα σε χρήσιμα πράγματα και δημιουργικά, αλλιώς έχεις διαλυθεί. Ο συναισθηματισμός σαφώς είναι ο δύσκολος δρόμος, αλλά και πότε ο σωστός δρόμος ήταν ο ίσιος;

Ποια είναι η γνώμη σου για την σημερινή κυβέρνηση βαδίζουμε σωστά πιστεύεις;

Πιο στραβά δεν βαδίσαμε ποτέ. Ποια κυβέρνηση; Εδώ μιλάμε για λαμόγια με σπάνιες εξαιρέσεις, που έχουν βαλθεί να μας ξεκάνουν. Από που να το πιάσεις και από που να τ’ αφήσεις; Η κοροϊδία σε όλο της το μεγαλείο!!Πληρώνουμε τα σπασμένα λίγων, παραδόπιστων, προδοτών, σαπισμένων ηθικά και σε όλα τα επίπεδα… Το κεφάλαιο πια μας διοικεί. Όλα γύρω απ ’το χρήμα και το συμφέρον και όλα αυτά για να ικανοποιούν κάποιοι την ματαιοδοξία τους. Ότι και να πω είναι λίγο…

Είσαι ενεργό μέλος του ΚΚΕ, αν σου έκανε πρόταση το κόμμα θα τη αποδεχόσουν;

Θα ήθελα να ασχοληθώ με την πολιτική, μάλιστα ήμουν υποψήφια στις Δημοτικές εκλογές κάποια στιγμή στη Ρόδο.
Πάντοτε με ενδιέφερε να μην γκρινιάζω αλλά να συμβάλλω όσο μπορώ ενεργά στην επίλυση των προβλημάτων μας. Αυτή τη στιγμή δεν έχω το χρόνο και ίσως και την ενέργεια να ασχοληθώ κ να δράσω, αλλά νομίζω είναι θέμα χρόνου να κινητοποιηθώ πάλι.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι μόνο μέσα από αγώνες αποκτώνται δικαιώματα. Κανείς δεν θα μας τα χαρίσει ποτέ. Έχουμε ευθύνη. Απέναντι στον εαυτό μας και τα παιδιά. Κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία και αξίες ιερές και εμείς καθόμαστε τώρα και μας βιάζουν χωρίς αντίσταση.

Ποια συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με το ρεμπέτικο τραγούδι σήμερα;

Να το αγαπά, να μελετά, να τραγουδά, να ασχολείται συνεχώς, να ανακαλύψει τον εαυτό του, να μάθει απ’ τους παλιούς. Να μην έχει σαν γνώμονα το κέρδος, αλλά τη μουσική και όσο μπορεί να επιβιώνει με αξιοπρέπεια και να αντιστέκεται στα καινούρια ρεύματα. Το ρεμπέτικο είναι τρόπος ζωής όχι αστεία. Αν ασχοληθεί επαγγελματικά, πρέπει να καταλάβει ότι επέλεξε έναν δρόμο μοναχικό, απλό, με στερήσεις. Με βαθιά εσωτερική διάθεση. Με συνεχή μελέτη, σπουδή. Να αγαπάει το συνάδελφο και να συμπλέουν μαζί με αφετηρία την αγάπη για το ρεμπέτικο και όχι προσωπικές ‘οπτασίες’….

Τέλος, θα ήθελα να μου πεις για τη συμμετοχή σου στην Εκπομπή Υγεία μας βρε παιδιά του Σπύρου Παπαδόπουλου, και ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σου βήματα που έχεις στο μυαλό σου;

Στη σημερινή εκπομπή γίνεται ένα αφιέρωμα στο μεγάλο Στράτο Διονυσίου. Θα τραγουδήσουν οι  Γ. Μαργαρίτης, Θέμης Αδαμαντίδης, Άγγελος & Στέλιος Διονυσίου, Κ.Καραφώτης και ο Κώστας Σκανδάλης. Τραγουδώ κι εγώ και συνοδεύω τους τραγουδιστές. Υπέροχη ορχήστρα! Νομίζω αξίζει να την παρακολουθήσει ο κόσμος.
4 & 11 Απριλίου θα τραγουδήσω στο ‘Πέραν’ με τον σπουδαίο Κώστα Παπαδόπουλο στο μπουζούκι, τον Μάριο Κώστογλου στην κιθάρα και τον Άλκη Μαύρο στο τραγούδι. Νιώθω δέος για αυτή τη συνεργασία και πολύ τυχερή.
Ετοιμάζω τον δεύτερο προσωπικό μου δίσκο σιγά-σιγά,κάνω διάφορες συμμετοχές και συνεργασίες, που με κάνουν ευτυχισμένη. Αυτά προς το παρόν και έπονται, θέλω να πιστεύω και άλλα…

Συνέντευξη – Κυριάκος Τσικορδάνος