Η Σκηνοθέτης και Συγγραφέας Κέλλυ Σταμουλάκη μιλάει στο Greekaffair.gr και στον Κυριάκο Τσικορδάνο.

Λίγα λόγια για την Κέλλυ Σταμουλάκη.

Συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός, στιχουργός. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε θέατρο στις δραματικές σχολές Βεάκη και Χατζίκου, σκηνοθεσία κινηματογράφου στο New York College. Είναι μέλος του Σ.Ε.Η. (Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών), της Ε.Ε.Σ (Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών), της Α.Ε.Π.Ι και μέλος του Δ.Σ του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου για Παιδιά και Νέους Greek Assitej. Ως συγγραφέας έχει γράψει τα θεατρικά έργα για παιδιά (“Ακροβάτες της τύχης” θεατρικό έργο και ομώνυμη διασκευή σε παραμύθι με CD, καθώς επίσης τα “Ως την άκρη του ονείρου”, “Ιλιάδα” ελεύθερη θεατρική απόδοση από το Ομηρικό έπος, “Σταματήστε τη γη να κατέβω”,  “Αναζητώντας τη Ραπουνζέλ”, “Πρίγκιπας και φτωχός” σε ελεύθερη θεατρική απόδοση από ομώνυμο του Μαρκ Τουέιν, “Δωδέκατη νύχτα” σε διασκευή από το ομώνυμο έργο του Σαίξπηρ, “Το μυστικό της Θαλασσοχώρας”, σενάρια για ταινίες μικρού μήκους, παραμύθια καθώς και οδηγό θεατρικού παιχνιδιού και θεατρικής αγωγής για εκπαιδευτικούς. Έχει σκηνοθετήσει τις θεατρικές παραστάσεις για παιδιά: “Ακροβάτες της τύχης”, “Ως την άκρη του ονείρου”, “Σταματήστε τη γη να κατέβω…!”,  “Το μυστικό της Θαλασσοχώρας” και δύο ταινίες μικρού μήκους σε σενάριο της ιδίας: “Η ωραία Λου” 2007, συμμετοχή στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας και “Τα λιλά μαντήλια” 2008, συμμετοχή στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας, όπου απέσπασε βραβείο εύφημης μνείας από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, στο Διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ Πάτρας, όπου επίσης απέσπασε το βραβείο “ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ” για την ποιητικότητα της ταινίας και τέλος βραβείο Ενδυματολογίας στο “Φεστιβάλ Φανταστικού κινηματογράφου”.

Στιχουργικά συμμετέχει στο δίσκο του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα “Ήρωες με καρμπόν” καθώς επίσης έχει γράψει στίχους για τις θεατρικές της παραστάσεις. Σαν ηθοποιός συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους. Στα πλαίσια του προγράμματος του Υπουργείου Παιδείας για τη διαρκή επιμόρφωση εκπαιδευτικών πραγματοποίησε σεμινάρια θεατρικής αγωγής και θεατρικού παιχνιδιού για εκπαιδευτικούς. Επίσης, για χρόνια δίδαξε θεατρική αγωγή και θεατρικό παιχνίδι σε παιδιά πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Έχει επιμεληθεί τη διεύθυνση παραγωγής και την οργάνωση δεκάδων θεατρικών παραστάσεων για παιδιά, αλλά και για ενήλικες. Διαμορφώνοντας, μέσα στην πορεία της, μια συγκεκριμένη αντίληψη και άποψη για το θέατρο για παιδιά και θέλοντας να καταθέσει μια πρόταση υψηλής αισθητικής με στοιχεία ανανέωσης, ιδρύει το 2002 το θίασο “Αβάντι”, συγκεντρώνοντας γι’ αυτό το στόχο αξιόλογους συνεργάτες. Τα τελευταία χρόνια ο Θίασος “Αβάντι” στεγάζεται στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο στο οποίο έχει αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του θεατρικού τμήματος κι έχει δημιουργήσει Θεατρικό και Μουσικοκινητικό Εργαστήρι για παιδιά και νέους.

Σ’ όλες τις παραστάσεις σας, προσπαθείτε να περνάτε μηνύματα στα παιδιά. Πιστεύετε στην αξία του θεάτρου σαν μέσο διδασκαλίας και προβληματισμού;

Αισθάνομαι ότι ο ουσιαστικός σκοπός του θεάτρου είναι να επικοινωνήσει, να αμβλύνει και να ανακαλύψει γέφυρες και γλώσσες συνδιαλλαγής με τα παιδιά. Όταν υπάρχει αυτή η επικοινωνία στο θέατρο για παιδιά, υπάρχει «μοίρασμα» ανάμεσα σε αυτά και τους ενήλικες και αυτό είναι σπουδαίο. Δεν αντιμετώπισα ποτέ το θέατρο ηθικοδιδακτικά, αλλά πάντα αισθανόμουν ότι αυτή είναι μια παράπλευρη λειτουργία του που συμβαίνει ερήμην μας και γι αυτό φέρουμε μεγάλη ευθύνη.

Ποια είναι η γνώμη σας για το εκπαιδευτικό μας σύστημα; Σκοτώνει την δημιουργικότητα;

Έχω την τάση να επικεντρώνομαι στους ανθρώπους κι όχι στα συστήματα κι έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στους εκπαιδευτικούς που πολύ συχνά νιώθω πως λειτουργούν ως ξεχωριστές προσωπικότητες που επιτελούν συστηματικό έργο και μάλιστα εκτός «συστήματος». Αισθάνομαι εξάλλου ότι το «εκπαιδευτικό σύστημα» ακόμη κι ως όρος είναι πολύ αποστασιοποιημένη έννοια για να αποδώσει ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά. Όσον αφορά τη δημιουργικότητα, διαπιστώνω ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει διάφορες τροποποιήσεις ώστε να ανιχνευθούν και να ενισχυθούν οι δυνατότητες και τα ταλέντα των παιδιών, όπως με την τοποθέτηση θεατρολόγων στα σχολεία για παράδειγμα. Γενικά αισθάνομαι ότι σε μεγάλο βαθμό όλα αυτά έχουν σχέση περισσότερο με την ευαισθησία και τη διορατικότητα των εκπαιδευτικών, όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα, που εξειδικεύονται ή διευρύνουν τη σκέψη και την κατάρτισή τους και λιγότερο με οργανωτικά πλάνα επίσημων φορέων.

Πρόσφατα γράψατε άλλο ένα παιδικό παραμύθι το οποίο διασκευάσατε σε παιδική παράσταση. Μιλήστε μας λίγο για αυτό το βιβλίο;

Η πορεία ήταν αντίστροφη… Πρώτα γράφτηκε το θεατρικό κείμενο και μετά ακολούθησε η πρόταση από τις εκδόσεις «Διάπλαση» για την παραμυθιακή, αφηγηματική του εκδοχή, την οποία αποδέχτηκα έχοντας την πρόθεση να επικοινωνήσω με πολλούς τρόπους και γλώσσες με τα παιδιά. Ο κάθε τρόπος έχει τη δική του δυναμική και μέθοδο, αλλά σε κάθε περίπτωση ο στόχος είναι κοινός, να ανοιχτούν δρόμοι συνδιαλλαγής με τα παιδιά. Τόσο για την παράσταση, όσο και για το βιβλίο είχα τη χαρά να έχω εκλεκτούς συνεργάτες που συν-αισθάνθηκαν την ευαισθησία και την αισθητική μου ώστε να έχουμε αυτό το όμορφο αποτέλεσμα. Πρόκειται για ένα βιβλίο που περιέχει CD με τις μουσικές του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ο οποίος έχει για άλλη μια φορά συνθέσει έξοχες μελωδίες, που ερμηνεύουν η Ευρυδίκη, ο Ορέστης Τρίκας, ο Νικόλας Μπράβος, ο Αντώνης Πασβάντης, η Μυρσίνη Δόξα, ο Νίκος Βατικιώτης, η Κίττυ Μαργαρίτη, ο Σταμάτης Πακάκης η Κωνσταντίνα Χρίστου και η Βασιλική Λαθύρη σε στίχους τραγουδιών που έχω γράψει για την παράσταση. Επίσης το CD περιέχει και αφήγηση του παραμυθιού από μένα, πράγμα που ήταν μεγάλη πρόκληση….

Θα μπαίνατε ποτέ στη διαδικασία να γράψετε ένα βιβλίο προσωπικό που θα μιλούσε μόνο για τη ζωή σας;

Νομίζω ότι σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό αυτό συμβαίνει μέσα στα έργα μου. Εννοώ πως, πολύ συχνά τα θεατρικά ή τα παραμύθια μου είναι μετουσιώσεις αισθημάτων, αισθήσεων ή ακόμη και πραγματικών γεγονότων της ζωής μου. Δε γνωρίζω αν θα προέκυπτε η ανάγκη να γράψω ένα βιβλίο σε άλλη «γλώσσα», ξέρω με σιγουριά πως με ενδιαφέρει πολύ να ασχοληθώ με θεατρικά κείμενα για ενηλίκους. Έτσι κι αλλιώς η θεατρική δομή των έργων και η δύναμη της αμεσότητας που παρέχει είναι κάτι που προτιμώ.

Πείτε μας δυο λόγια για την παράσταση Ακροβάτες της Τύχης που έκανε πρόσφατα Πρεμιέρα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο.

Είμαι πολύ χαρούμενη που για άλλη μια φορά βρίσκομαι στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο με πολύ άξιους «συν-ακροβάτες» ύστερα από το «Ως την άκρη του ονείρου»…

Προετοιμαστήκαμε αρκετούς μήνες για αυτή την παράσταση σε κάθε επίπεδο, τόσο καλλιτεχνικό όσο και οργανωτικό ώστε να έχουμε το αποτέλεσμα που ικανοποιεί εμάς και τα παιδιά και εδώ και μία εβδομάδα που ξεκινήσαμε απολαμβάνουμε με το παραπάνω τους κόπους μας στα χαμόγελα και τα γέλια τους που παραμένει πάντα η ουσία…

Πόσο εύκολο ήταν για εσάς να οργανώσετε μια τέτοια φαντασμαγορική παιδική παράσταση και να κάνετε και την επιλογή του casting;

Υπήρξε πραγματικά πολύ δύσκολο για ένα λόγο. Είχα την ευτυχία να δω πολύ λαμπερά και ταλαντούχα παιδιά στις ακροάσεις, ανάμεσα στα οποία δε μπορούσα να διαλέξω. Είναι συγκλονιστικό πόσο βαθιά και ευρεία κατάρτιση έχουν πια οι νέοι που ασχολούνται με το θέατρο. Θα πίστευε κανείς ότι δε μπορεί να βρει ανθρώπους να έχουν εξειδικευθεί σε πολλά και διαφορετικά πράγματα και ταυτόχρονα να διαθέτουν το ίδιο πάθος και ταλέντο για όλα, αλλά δεν είναι αλήθεια. Φέρω πάντα αυτό το δίλημμα της επιλογής βαρέως… Η επιλογή της Ευρυδίκης έγινε γιατί η γλυκύτητα του χαρακτήρα της προκαλεί συναισθήματα τρυφερότητας και αγάπης στα παιδιά και γιατί τη θαύμαζα για την υπέροχη φωνή και το ταλέντο της.

Κα Σταμουλάκη, συνηθίζετε να δουλεύετε με τους ίδιους συνεργάτες;

Μου είναι πολύ σημαντική η σταθερότητα στους συνεργάτες, γιατί πέραν της εμπιστοσύνης είναι καθοριστικό να έχεις πλάι σου ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεται μια κοινή αισθητική, κοινές αναφορές και επιδιώξεις. Θεωρώ ότι οι ομάδες έχουν τεράστια δύναμη, μπορούν να είναι πιο γρήγορες και πιο αποτελεσματικές όταν οι άνθρωποι που τις αποτελούν έχουν ο ένας τη γνώση του άλλου. Φυσικά κάθε χρόνο υπάρχουν και νέοι συνεργάτες που εξυπηρετούν τις ανάγκες της διανομής του νέου έργου.

Στη σημερινή εποχή που τα παιδιά δέχονται καθημερινά πάρα πολλά ερεθίσματα και έχουν και πολλά πράγματα που μπορούν να κάνουν, πόσο εύκολο είναι να τα κερδίσει το θέατρο;

Αυτό ήταν πάντα για μένα μεγάλη πρόκληση και το αντιλαμβανόμουν επίσης ως μεγάλη ευθύνη. Αισθάνομαι μεγάλη συγκίνηση κάθε φορά που μαθαίνω ότι παιδιά παρακολουθούν για πρώτη φορά θέατρο σε κάποια παράστασή μου. Νομίζω ότι η πρώτη επαφή είναι καθοριστική για τη σχέση που θα διαμορφώσει ένα παιδί με την τέχνη του θεάτρου. Σαφώς και τα παιδιά σχεδόν βομβαρδίζονται από ερεθίσματα, πληροφορίες και γνώσεις, ταυτόχρονα όμως έχω τη βεβαιότητα ότι αυτό όταν δεν τα μπλοκάρει τα κάνει και πιο αυστηρούς και ουσιαστικούς κριτές. Είμαι πεπεισμένη ότι αν μιλήσει κανείς στη γλώσσα των παιδιών, είναι τόσο ουσιαστική, που όσο κι αν έχουν ίσως «πλανευθεί» ή αποπροσανατολιστεί από πράγματα άνευ ουσίας, μπορεί να τα κερδίσει.

Ποία είναι τα επόμενα σχέδια σας; Να περιμένουμε και άλλες φαντασμαγορικές εκπλήξεις σύντομα;

Για την ώρα απολαμβάνω τη χαρά που μου δίνουν οι «Ακροβάτες της τύχης»! Εξάλλου, το να ακροβατεί κανείς κάθε μέρα καταφέρνοντας να επικοινωνήσει βαθιά με τα παιδιά απαιτεί μεγάλη ενέργεια, ενέργεια που μου αρέσει να επενδύω εκεί. Επίσης παράλληλα με την παιδική σκηνή, στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο ξεκινά η εφηβική σκηνή με την Ομηρική «Ιλιάδα» αλλά και το Θεατρικό Εργαστήρι, για παιδιά και ενήλικες, σε συνέχεια των σεμιναρίων για εκπαιδευτικούς που πραγματοποίησα τα προηγούμενα χρόνια, όπου θα διδάξουν καταξιωμένοι άνθρωποι του χώρου. Σίγουρα, στο μέλλον, θα υπάρξουν εκπλήξεις γιατί μου είναι εξίσου ζωτικό να εκλύσω τον ίδιο μου τον εαυτό και να εξελίσσομαι, όσο και το να στέκομαι με ουσία στα πράγματα…

stamoulaki-tsikordanos

 

Συνέντευξη – Κυριάκος Τσικορδάνος

Φωτογραφία –  Αδαμαντία Λαουμτζή