Η ζωή τα παλιά τα χρόνια και σήμερα

Η διαφορά σε απλά καθημερινά πράγματα στο πέρασμα του χρόνου.

Η αντίληψη των πραγμάτων από μια γενιά που έζησε διαφορετικά.

Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές

Σήμερα  έχουμε καταντήσει να είναι δυο λόγο κλιματικής αλλαγής χειμώνας καλοκαίρι

Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες και την Κυριακή ήταν αργία όπου όλοι μαζευόμασταν γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι .

Σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα στης ώρες και της μέρες, ενώ χουν καταργήσει και την αργία της Κυριακής

Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε μια βόλτα για ένα καφέ με τους φίλους μας.

Σήμερα έχουμε κανε φίλους μας το κινητό και τον υπολογιστή και η επικοινωνίας μας γίνεται αποκλειστικά  μέσα από αυτά.

Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας

Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε και βάζουμε συναγερμούς .

Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά

Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και… αρρωσταίνουμε…

Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες

Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation

Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε

Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα

Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι

Σήμερα κυκλοφορούμε με ακριβά αυτοκίνητα πολλών κυβικών.

Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας

Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα.

Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό

Σήμερα είναι κουταμάρα

Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό

Σήμερα μας οδηγεί το gps.

Κάποτε ζούσαμε σε σπίτια μια σταλιά και ήμασταν άνετοι ανταλλάσσαμε και μια κουβέντα .

Σήμερα ζούμε σε μεγάλα σπίτια και  ο ένας κάθετε στον εν καναπέ με το κινητό και ο άλλος στην απέναντι πολυθρόνα με το laptop ενώ παραπονιόμαστε ότι δεν χωράμε.

Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, την θάλασσα, ν’ ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος

Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση

Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία

Σήμερα ξυπνάμε αργά και γραμμή για την καφετέρια.

Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι.

Σήμερα καθένας έχει τη δική του πορεία και δεν βρισκόμαστε ποτέ στο τραπέζι

Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».

Σήμερα τα ρίχνουμε όλα στους άλλους.

Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα

Σήμερα τον μισούμε αν αγοράσει κάτι που δεν έχουμε εμείς

Κάποτε τα δανεικά τα έδινε ο αδελφός ή ο φίλος, χωρίς τόκο.

Σήμερα μας δανείζουν οι τοκογλυφικές τράπεζες

Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε

Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν ζωή..

Ενώ το Σήμερα είναι μιζέρια και κατάντια.

 

 

 Δημήτρης Ζακοντίνο