Είναι η Αυστραλία «γη της ευκαιρίας» ή του «επαναπροσανατολισμού»;

 

Μιλούν στο «Νέο Κόσμο» τρεις νέοι από τη «νέα γενιά Ελλήνων μεταναστών»

Η Ιωάννα Μουντζουρέα, 22 χρόνων

Συχνά ακούμε από φίλους και συγγενείς να λένε ότι εμείς, «η νέα γενιά μεταναστών», όπως μας αποκαλούν, που φύγαμε απ’ τον τόπο μας, έχουμε λύσει τα προβλήματά μας στο εξωτερικό. Έχουν πάρει όλα τον δρόμο τους, βγάζουμε λεφτά «με το τσουβάλι», πραγματοποιούμε τα όνειρά μας και γυρνάμε στην Ελλάδα μόνο για διακοπές.

Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το γεγονός ότι αυτή μπορεί να είναι μια πιθανή εκδοχή. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν ζωντανά παραδείγματα γύρω μας που μας αποκαλύπτουν εκδοχές που μερικοί μπορεί να ταυτίζονται, άλλοι να απορούν και άλλοι να απορρίπτουν.

Χωρίς αμφιβολία, όλοι έχουμε μια ιστορία να αφηγηθούμε έχοντας θέσει τους δικούς μας στόχους και όνειρα, ερχόμενοι σ’ αυτήν την χώρα. Σε μια χώρα που άλλοι άκουγαν απ’ τους γονείς τους ή τους παππούδες τους ιστορίες γι’ αυτήν και άλλοι ακόμα την ψάχνουν στον χάρτη.

Τρία νέα παιδιά μίλησαν στο «Νέο Κόσμο» για τους δικούς τους στόχους, τις δυσκολίες και τις μέχρι στιγμής εντυπώσεις τους. Το κέντρο βάρους έχει δοθεί στο γεγονός ότι κάποιοι ήρθαν έχοντας θέσει στον εαυτό τους ένα χρονικό όριο και άλλοι ίσως με περισσότερη πίστη στο άγνωστο.

Η Ιωάννα Μουντζουρέα είναι φοιτήτρια, 23 χρόνων, μεγαλωμένη στην Αθήνα. Έφυγε από την Ελλάδα στα 18 της. Στην ερώτηση: «Ποιοι ήταν οι στόχοι σου όταν έφυγες απ’ την Ελλάδα;», η Ιωάννα μας απάντησε: «Ο στόχος μου ήταν να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο. Βέβαια, δεν ήξερα πώς μπορεί να είναι εδώ τα πανεπιστήμια αλλά όταν ήρθα και κατάλαβα, μ’ άρεσε πάρα πολύ. Κατάφερα να το τελειώσω και αποφάσισα να συνεχίσω τις σπουδές σε κάτι ανώτερο. Είναι πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι το φανταζόμουν αλλά προς το καλύτερο».

Υπήρχε κάτι που σου άλλαξε την πορεία ή σ’ έκανε ν’ αλλάξεις τους στόχους σου;

Ιωάννα: «Προς το παρόν, όχι. Έχω εκπληρώσει τον στόχο μου, έθεσα καινούργιους και συνεχίζω. Το μόνο που άλλαξε ήταν η σκέψη μου να μείνω εδώ παραπάνω από το να φύγω μέσα σε πέντε χρόνια, όπως έλεγα πριν έρθω. Δηλαδή, να τελειώσω το πανεπιστήμιο και να γυρίσω πίσω».

Στις ίδιες ερωτήσεις κλήθηκε να απαντήσει και ο 27χρονος Δημήτρης Γυλός από την Θεσσαλονίκη, ο οποίος ήρθε μόνος του στην Αυστραλία το 2014 και δέχτηκε ιδιαίτερη βοήθεια και φροντίδα από τους συγγενείς του. Έχοντας ο ίδιος αυστραλιανή υπηκοότητα, όπως και η Ιωάννα, θεωρεί ότι τα πράγματα ήταν πολύ πιο ευνοϊκά σε αντίθεση με παιδιά που έρχονται με οποιαδήποτε βίζα.

Στόχος του ήταν να βρει μια δουλειά ως ηλεκτρολόγος αφού έχει πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού. Ο Δημήτρης μας αφηγήθηκε την πρώτη του εμπειρία ως ηλεκτρολόγου στην Αυστραλία: «Βρήκα μια δουλειά ως ηλεκτρολόγος σε έναν Κύπριο και ξεκίνησα να δουλεύω μαζί του. Τα πήγαινα πάρα πολύ καλά, πήρα και δύο αυξήσεις. Έφτασα να βγάζω κάποια χρήματα αλλά παρ’ όλα αυτά ήταν πολύ δύσκολο να συνεχίσω. Ήθελα να προχωρήσω στη ζωή μου, να μείνω μόνος μου και να είμαι ανεξάρτητος. Επομένως, μετά από εννέα μήνες αναγκάστηκα να εγκαταλείψω το όνειρο του ηλεκτρολόγου, παρ’ ότι είχα επενδύσει αρκετά σε χρόνο, γνώσεις και εργαλεία. Ενώ αυτό ήταν το όνειρό μου πριν έρθω στην Αυστραλία, αναγκάστηκα να αλλάξω στόχους ώστε να συνεχίσω την πορεία μου και να μείνω. Μετά από ένα ταξίδι στην Ευρώπη και αφού είχε αρχίσει να μου μπαίνει στο μυαλό η ιδέα να μετακομίσω στην Αγγλία και να κάνω ένα μεταπτυχιακό εκεί, βλέποντας τους φίλους μου, συνειδητοποίησα ότι στην Αυστραλία έχουμε μια καλύτερη ζωή. Έτσι, αποφάσισα να γυρίσω πίσω και να ξαναπροσπαθήσω για κάτι διαφορετικό. Ερχόμενος πίσω, έπιασα δουλειά σε μια μεγάλη εταιρία μεταφορών όπου ξεκίνησα με μεγάλο ζήλο. Έγινα πολύ γρήγορα supervisor και κατέληξα μάνατζερ μετά από 2,5 χρόνια».

Ο Δημήτρης μετά από τις εμπειρίες που αποκόμισε με τον καιρό καταλήγει στο συμπέρασμα: «Καλώς ή κακώς, αφού ερχόμαστε σε μια καινούργια χώρα, πρέπει να προσαρμοζόμαστε και μέσα στο κομμάτι της προσαρμογής σίγουρα θα χρειαστεί να αναπροσδιορίσει κανείς τα ‘θέλω’ του και τους στόχους του. Ένα μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας του καθενός πιστεύω ότι είναι η προσαρμογή»

Μία ακόμη φοιτήτρια, η Νικόλ Δροσοπούλου, από την Αθήνα, μας μιλά για τους στόχους της και για την πορεία της στην Αυστραλία: «Ο στόχος μου όταν έφυγα απ’ την Ελλάδα το 2011 ήταν να ολοκληρώσω τις σπουδές μου και να επιστρέψω στην Ελλάδα. Μετά από ένα χρόνο και αφού είχα προσαρμοστεί εύκολα στην Αυστραλία, άρχισα να σκέφτομαι διαφορετικά. Σε αυτό συνέβαλαν οι πρακτικές που έκανα ως μέρος των προπτυχιακών μου σπουδών κατά τη διάρκεια των οποίων κατάλαβα ότι οι επιλογές μου σε σχέση με την επαγγελματική μου αποκατάσταση ποικίλουν και αυτό μου άρεσε αρκετά».

Αν σταθούμε μόνο στο γεγονός ότι τα παιδιά αυτά εκπληρώνουν στόχους ζωής χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο τους και, πιθανώς, απ’ τους φίλους και συγγενείς, τότε αυτό και μόνο θα μπορούσε να θεωρηθεί κατόρθωμα. Παρ’ όλα αυτά, αυτοί όπως και πολλοί άλλοι νέοι στη θέση τους, συμφωνούν ότι οι ευκαιρίες για μια καλύτερη ζωή, για ένα μέλλον με αξιοπρέπεια και γεμάτο γνώσεις προσφέρονται σε αυτή τη χώρα. Είτε γι’ αυτούς που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα όνειρά τους, είτε γι’ αυτούς που επαναπροσδιόρισαν τους στόχους τους στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν, οι ευκαιρίες είναι διαθέσιμες προς «εκμετάλλευση».

Χωρίς αμφιβολία, ο παράγοντας που κάνει πολλούς να αλλάξουν κατεύθυνση είναι οι ευκαιρίες που τους δίνονται.

 

ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ