ΗΣΟΥΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ..

Κάποια κενά είναι καταδικασμένα να μένουν για πάντα κενά.Κάποιες πληγές μένουν για πάντα πληγές.

Απλά με το πέρασμα του χρόνου κάνεις πως δεν τις βλέπεις.. Αυτές όμως είναι εκεί. Λένε πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός…Όχι πάντα όμως για να επουλώσει. Κάνει καλά τη δουλειά του ωστόσο δίνοντας σου χρόνο… Χρόνο να συμβιβαστείς με τα νέα δεδομένα της ζωής σου. Με καταστάσεις που όσο κι αν σε πονάνε δεν είναι στο χέρι σου ν’αλλάξεις..  θες δεν θες όμως θα συμβιβαστείς.. Θα συνηθίσεις να ζεις αλλιώς. Πάντα όμως θα υπάρχει μια αφορμή που θα σε γυρίζει πίσω.. Στις μέρες εκείνες που δεν είχες ιδέα πόσο μπορεί να κοστίζει μια ΑΠΩΛΕΙΑ.. Μια μυρωδιά, ένα τραγούδι.. Μια μέρα χαράς.. Τα Χριστούγεννα.. Η Κυριακή.. Ένα γνώριμο μέρος.. Θα ανασύρουν σκηνές.. Θύμησες… μα τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.. Γιατί απ’όλα αυτά θα λείπει ο πρωταγωνιστής..!!

Αυτός που έφυγε κ άφησε μόνη της την χαρά..!! Εκείνο που θα σου μείνει για πάντα όμως είναι οι αναμνήσεις.. Αυτές φίλε μου είναι δικές μας.. Κανένας και τίποτα δεν μπορεί να τις πάρει. Στη πορεία σου θα διαπιστώσεις πως δεν είναι εύκολο πάντα να προχωράς χωρίς αυτούς. Αυτούς που για πολλά χρόνια ήταν κομμάτι της ζωής σου. Όσο κι αν η λογική είναι προετοιμασμένη πως κάποια στιγμή το κακό θα συμβεί.. Η καρδιά αρνείται να το δεχτεί. Πείθει το μυαλό να το αγνοήσει. Μα ότι είναι να γίνει θα γίνει.. αγνοώντας στο τέλος εσένα.. Τον πόνο σου κ την θλίψη σου. Θες να γυρίσεις το χρόνο πίσω.. Μα αυτός έχει μάθει να πάει μόνο μπροστά. Και άντε τώρα να καταφέρεις να κάνεις το παρόν .. Παρελθόν.. Να συνηθίσεις να μιλάς σε χρόνο παρελθοντικό για ανθρώπους που κυριαρχούσαν στη ζωή σου. Που την γέμιζαν φως. Μα κι αν αυτοί οι άνθρωποι δεν κατάφεραν να μείνουν για πολύ..

Για πάντα… σημασία έχει πως υπήρξαν. ΉΤΑΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ.