Κοιτώντας Πίσω … π. Ανδρέας Κονάνος

Δάσκαλοί μου υπήρξαν όχι μόνο θεολόγοι με πτυχίο, μα κυρίως άνθρωποι απλοί και ταπεινοί.
Θεολόγοι της καθημερινότητας και της συνηθισμένης ζωής.

Αρκετοί απ’ αυτούς ήταν έξυπνοι.Μα και μερικοί, αυτό που λέμε “χαζοί”.
Αρκετοί ανοιχτόμυαλοι.
Μα και κάποιοι καλοπροαίρετα “κολλημένοι, αλλά με ζεστή καρδιά για το Θεό και τους ανθρώπους. Άνθρωποι που ήξεραν να γελούν, να κλαίνε, να τρώνε, να νηστεύουν,
να μιλούν σεμνά, μα και κάποιοι σόκιν κι ασυνήθιστα (μη νομίζεις, καμπόσους τέτοιους γνώρισα και στο άγιο Όρος), να αμαρτάνουν πάνω στον αγώνα τους και να μετανιώνουν (αυτούς τους γνώρισα… παντού!) κι όλα να τα κάνουν υλικό αυτογνωσίας,ταπείνωσης,
γνώσης Θεούκαι αυθεντικότητας. Τους ευχαριστώ όλους πολύ, Κύριε,κι εύχομαι να τους χαρίσεις τον Παράδεισο ήδη απ’ αυτή τη ζωή. Κι όσοι έφυγαν, να είναι κοντά Σου αιώνια.
Προοδεύοντας διαρκώς στη γνώση Σου…