O γνωστός ηθοποιός Γιώργος Γαλίτης φιλοξενείται στο greekaffair.gr σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στον Κυριάκο Τσικορδάνο: » Όταν γράφω ή παίζω, λέω στον εαυτό μου: «Aυτό θα αρέσει στον Καρακατσάνη και στον Χάρρυ Κλυνν;»»(ηχητικό)

 

Ο Γιώργος Γαλίτης αυτό τον καιρό πρωταγωνιστεί σε δυο διαφορετικές παραστάσεις :«Τα ραδίκια ανάποδα» ένα ξεκαρδιστικό μονόλογο που συνεχίζεται για 8 χρόνια στο θέατρο coronet και στον «Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς» το έργο του Λέοντος Τολστόι για πρώτη φορά στην θεατρική σκηνή μαζί με τον Θανάση Κουρλαμπά, στην πρώτη τους συνεργασία, ξετυλίγουν όλη την υποκριτική τους γκάμα επί σκηνής, τόσο σε κωμικό όσο και σε δραματικό επίπεδο, ενσαρκώνοντας όλους τους ρόλους του διηγήματος, σ’ ένα θεατρικό παιχνίδι το οποίο -αντιμάχοντας τον τίτλο- σφύζει από Ζωή.

Γιώργο θα ήθελα να πιάσουμε λίγο το νήμα της ζωή σου από την αρχή και να μου πεις που γεννήθηκες και που έζησες τα πρώτα σου εφηβικά χρόνια;

Εγώ κατάγομαι από τη Νάουσα και μεγάλωσα στη Νάουσα, γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη όπου έμεινα 22 μέρες μέσα σε μια θερμοκοιτίδα αλλά μεγάλωσα στη Νάουσα, δηλαδή είμαι Ναουσέος. Όλη μου η εφηβεία και όλα μου τα παιδικά χρόνια ήταν στη Νάουσα.

Πως ήταν τα παιδικά και εφηβικά σου χρόνια; Τι θυμάσαι από αυτά;

Θυμάμαι πολύ όμορφες στιγμές στη Νάουσα. Εμείς μέναμε πάνω στο συνοικισμό. Ήταν ένας προσφυγικός συνοικισμός στην άκρη της πόλης, όπου από πολύ μικρός θυμάμαι δηλαδή ακόμα και τσοπάνηδες με πρόβατα να περνάνε στο δρόμο. Έτσι παίζαμε κάτω στο γκρεμό, σε κάτι κτήματα, ανεβαίναμε πάνω σε δέντρα και είμασταν σε μια τέτοια κατάσταση. Θυμάμαι πάρα πολύ χαρούμενες και όμορφες στιγμές, με χιόνια και με παιχνίδι.

Ανέμελες καταστάσεις βέβαια….

Βέβαια, βέβαια!

Στο σπίτι ποια ήταν η ατμόσφαιρα  που επικρατούσε στην παιδική σου ηλικία και αργότερα στην εφηβεία; Ήταν αυστηροί οι γονείς μαζί σου; Υπήρχε καταπίεση και πειθαρχία;  Ζούσες σε ένα ήρεμο και φυσιολογικό περιβάλλον  για εκείνα τα χρόνια;

Κοίταξε, πάντα…. ήταν μια μέση κατάσταση. Ο μπαμπάς μου ήταν αυστηρός αλλά ήταν πολύ δίκαιος άνθρωπος και η μαμά μου μας φρόντιζε πάρα πολύ. Θυμάμαι τη φροντίδα της και την αγάπη της και τώρα βέβαια, που την έχω την μαμά μου, γιατί τον μπαμπά μου τον έχω χάσει. Είναι μια πολύ πολύ καλόκαρδη γυναίκα. Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός αλλά πολύ έντιμος άνθρωπος και με βοήθησε πάρα πολύ στο όνειρό μου, επειδή από μικρό παιδί έπαιζα ερασιτεχνικά στην Νάουσα με θέατρα κτλ και έβλεπε και το ευχαριστιόταν. Του άρεσε πολύ και με βοήθησε πολύ. Όταν πήρα την απόφαση ότι εγώ θα ξεκινήσω να έρθω στην Αθήνα, να σπουδάσω με βοήθησε πολύ πολύ… και στις πρώτες μου ας πούμε αποτυχίες, όταν είχα δώσει την πρώτη φορά στο Εθνικό και δεν είχα περάσει, ή σε κάποιες άλλες σχολές μου λέει, “γιατί, είχες τράκ, δεν μπορούσες;”. Το έπαιρνε πολύ προσωπικά και το χάρηκε πολύ όταν τελικά πέρασα στο Εθνικό. Από εκεί και πέρα χαιρόταν πάρα πολύ πάντα και να με βλέπει στην τηλεόραση και στο θέατρο, πάντα ερχόντουσαν μαζί.

Πρόλαβε να σε δει σε κάποιες παραστάσεις;

Βέβαια, βέβαια με πρόλαβε. Και με επιτυχίες μεγάλες. Έτσι ήταν και για μένα το αντίδωρο που έδωσα στους γονείς μου. Όλος ο αγώνας που δώσανε δεν πήγε στράφι και πάντα το σκέφτομαι αυτό και με κρατάει στη δουλειά, ότι κάποιοι άνθρωποι και θυσιαστήκανε και με βοηθήσανε και με πιστέψανε πέρα από τους γονείς μου, πολλοί άνθρωποι και σε αυτούς τους ανθρώπους χρωστάω και το λέω και μπροστά, λέω ότι δεν το ξεχνάω.

Η υποκριτική ήταν κάτι που το καλλιεργούσες μέσα από μικρός η προέκυψε στην πορεία;

Εγώ θυμάμαι να κάνω πολλά πράγματα στο σχολείο δηλαδή ενώ δεν μπορούσα να βγω να πω ένα ποίημα ήμουνα πάρα πολύ ντροπαλός έβγαινα και όπως ανέβαινα πάνω στη σκηνή ξανακατέβαινα χωρίς να πω μία λέξη η παραξενιά ήταν ας πούμε ότι στα διαλείμματα ή μέσα στην τάξη έκανα πολλά αστεία… ζωγράφιζα… ήμουνα ξέρεις, το κέντρο της προσοχής πολλές φορές ήταν μια περίεργη κατάσταση από το πολύ κλειστό χαρακτήρα στο άλλο άκρο και όλα αυτά ταυτόχρονα πολλές φορές. Από εκεί και πέρα όταν μπήκα στην διαδικασία από τα 13 μου χρόνια και μετά, άρχισα να ασχολούμαι ερασιτεχνικά με το θέατρο και μπήκε το μικρόβιο, ότι όλο αυτό το πράγμα που κάνω στο σχολείο, στα διαλείμματα, υπάρχει χώρος όπου μπορώ να το εντάξω και αυτός ο χώρος είναι ο χώρος του θεάτρου.

Ακούστε όλη την συνέντευξη που παραχώρησε  ο γνωστός  Ηθοποιός Γιώργος Γαλίτης στον δημοσιογράφο Κυριάκο Τσικορδάνο.