Σκέψεις από την δουλειά της καλλιτέχνιδος Αγγέλας Ευθυμιάδη. 

Η Αγγέλα Ευθυμιάδη παρουσιάζει στο κοινό την πρώτη ατομική της έκθεση στην S. G. Art Gallery με διευθυντή τον Γιώργο Κλουβάτο.

Η καλλιτέχνης ζει και δημιουργεί στην Αθήνα, αν και μεγάλωσε στα Ιωάννινα σ’ έναν ευλογημένο και σπάνιας φυσικής ομορφιάς τόπο, ο οποίος την επηρέασε και την διαμόρφωσε βαθιά. Διακρίνεται για την ειλικρίνεια της καλλιτεχνικής της γλώσσας, όπως επίσης και την αμεσότητα στην εκφραστική δύναμη των διατυπώσεων της. Συλλέγει τις ανάγκες, κοινωνικές – προσωπικές του σύγχρονου ανθρώπου, ενώ παράλληλα αναζητά καινούργια πεδία ερμηνείας. Εκφράζεται στα έργα της κυρίως μέσα από την χρήση του πηλού, υλικού εύθραυστου αλλά και δυνατού.

 

Η καλλιτέχνης προσεγγίζει βιωματικά, καίρια, υπαρξιακά ερωτήματα, που ανακύπτουν στην ζωή, κυρίως μέσα από τον προσωπικό και ενδοσκοπικό της τόνο, ακολουθώντας μια αναζήτηση της ίδιας της ανθρώπινης φύσης, στοχεύοντας στην επίγνωση της αλήθειας. Όλα τα ταξίδια της, είτε τα υπαρκτά, εκείνα που αγγίζουν την οπτική πραγματικότητα και αναδύονται μέσα από την μετάπλαση του υλικού, είτε εκείνα του μυαλού, μέσα από τις προσωπικές της εμβληματικές φράσεις «motto», συγκροτούν έναν ενιαίο τόπο. Τα motto της τα χρησιμοποιεί μία φορά μόνο και δεν τα επαναλαμβάνει.

 

Από αριστερά κ. Λούσυ Σοφρώνη, Μαράη Γεωργούση, Ιστορικός Τέχνης – επιμελήτρια της έκθεσης, Άντζελα Ευθυμιάδη, καλλιτέχνης, Τάνια Μπίσια.

Στην δουλειά της διακρίνουμε την πάλη και τον πόνο στην ζωή αλλά υπερισχύει η ζωντάνια και η αισιοδοξία. Η καθημερινότητα, η πραγματικότητα είναι ειδομένες με διάθεση σκωπτική, καθώς δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζουμε την ζωή πιο σοβαρά από ότι της αρμόζει. Στο τρίπτυχο έργο της με τον τίτλο: “Money for nothing” στηλιτεύει την εξαρτησιακή σχέση του σύγχρονου ανθρώπου με τον υλικό πολιτισμό. Το θέμα που πραγματεύεται στο γνωστό βιβλίο του ο Σίγκμουντ Φρόιντ με τον τίτλο: Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας αν και γραμμένο το 1929 παραμένει επίκαιρο. Το έργο αυτό έχει ιδιαίτερα μεγάλες διαστάσεις και ως χρωματική βάση του καμβά το πράσινο της φύσης. Η σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον έρχεται σε αντιδιαστολή με τον τεχνητό πολιτισμό. Επίσης τα χαρτονομίσματα επάνω σε αυτό προέρχονται από διαφορετικές χώρες και είναι όλα αληθινά.

Η Καλλιτέχνης Άντζελα Ευθυμιάδη, η κ. Έλενα Ζιώγα

Η καλλιτέχνης δουλεύει πολύ στα έργα της με τον πηλό. Τον ενσωματώνει στις κατασκευές της, καθώς είναι ένα υλικό, που της αρέσει ιδιαίτερα. Αν και είναι απλό, είναι άμεσο στην επαφή, ενώ «ζωντανεύει» στα έργα της. Αρχικά είναι εύθραυστο όταν ψηθεί όμως γίνεται δυνατό και δεν αλλοιώνεται εύκολα στον χρόνο. Στις κατασκευές της το υλικό πλέξιγκλας αποτελεί , περιβάλλον και μέρος της συνομιλίας του έργου, καθώς το έργο λειτουργεί ως πομπός στον θεατή- δέκτη. Στο έργο «αστέρια» μας μιλά μεταφορικά, τα motto της είναι στα αγγλικά στην γλώσσα που χρησιμοποιεί για να εκφραστεί καλύτερα η καλλιτέχνης. Το παιχνίδι και η εναλλαγή του έντονου χρώματος στις κατασκευές της εξυπηρετούν το προσωπικό της εικαστικό λεξιλόγιο επικοινωνίας. Για αυτό όλα τα έργα της διαθέτουν μία εσωτερική συνοχή χωρίς όμως να μοιάζουν μεταξύ τους.  

Η μάχη ενάντια στην αλλοτρίωση, οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι ψυχικές μεταβάσεις του πόνου, η μουσική, η φύση, η ίδια η δημιουργία είναι μερικά από τα θέματα, που την απασχολούν. «Η τέχνη θα ήταν περιττή μόνο εάν η πραγματικότητα άγγιζε απ’ ευθείας τη συνείδηση» λέει ο Bergson. Είναι ωστόσο δύσκολο να οριοθετήσει κανείς την πραγματικότητα στην ουσιαστική της διάσταση, τον ρόλο αυτό ενδύεται η τέχνη ως μεσολαβητής, επιχειρώντας να αγγίξει την συνείδηση.

Η κ. Κουτσόγιωργα-Αραβίδη, η Καλλιτέχνης Άντζελα Ευθυμιάδη, ο κ. Αραβίδης, Μαέστρος στη Λυρική Σκηνή.

Η δυνατότητα να οριστούν με σαφήνεια τις περισσότερες φορές, οι αντικειμενικές συστοιχίες μεταξύ αισθημάτων και πραγμάτων, διαθέσεων και συνθηκών, απαιτεί την ύπαρξη μιας εσωτερικής κατάστασης και διεργασίας. Η Αγγέλα Ευθυμιάδη δεκτική στα όποια ερεθίσματα, εκφράζεται καθαρά μέσα από την χρήση των διαφορετικών υλικών και κυρίως του πηλού. Η καλλιτέχνης δεν καινοτομεί για να προκαλέσει, καθώς τα έργα της αποτελούν αυθόρμητες αποτυπώσεις της οπτικής της.    

Ο θεατής αισθάνεται την δύναμη των μηνυμάτων αλλά και του χρώματος των έργων της. Οι κατασκευές της εξιστορούν με επίκεντρο τον άνθρωπο, προσφέροντας τόσες πληροφορίες όσες ακριβώς χρειάζεται η δημιουργική φαντασία. Οι βιωματικές της εμπειρίες μεταπλάθονται δημιουργικά, χωρίς να παρατίθενται απλώς επιφανειακά. Έτσι η δημιουργία  ενώνει  την  σκέψη με την συναισθηματική θέρμη και με την πνευματική ανησυχία. Το συναίσθημα για την καλλιτέχνιδα είναι μια ενδοσκοπική περισσότερο διαδικασία, την οποία εκφράζει με εικαστική αρμονία.

Δρ. Μαράη Γεωργούση, Ιστορικός Τέχνης, Επιμελήτρια εκθέσεων, εκδόσεων