Η Φαίη Ψωμαδάκη φιλοξενείται στο greekaffair.gr σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης. Μίλησε στο Κυριάκο Τσικορδάνο για τα παιδικά της χρόνια και για την μεγάλη αγάπη που τρέφει για το θέατρο. 

Φαίη σε καλωσορίζω στο greekaffair.gr

Φαίη: Καλώς σε βρήκα Κυριάκο! Σ’ ευχαριστώ πολύ!

Μίλησε μου λίγο για τα παιδικά σου χρόνια. Πως ήταν;

Φαίη: Είχα πολύ όμορφη παιδική ηλικία. Έχω την τύχη να έχω για γονείς δύο υπέροχους ανθρώπους, που αγαπιούνται μέχρι και σήμερα πάρα πολύ, και αγαπάνε ακόμα περισσότερο εμένα και την αδελφή μου. Δεν στερήθηκα ποτέ τίποτα, ήμασταν και ακόμα ήμαστε πολύ δεμένοι και δεν μου στάθηκαν ποτέ και πουθενά εμπόδιο. Πιάνο ήθελα να μάθω, πιάνο έμαθα, δεν ήθελα να σπουδάσω κάτι άλλο εκτός υποκριτικής, κι εκεί με στήριξαν πάρα πολύ. Όπως και την αδελφή μου. Η μόνη αρνητική μου ανάμνηση είναι μία περιπέτεια υγείας που είχα περίπου στην ηλικία των εννέα, αλλά ευτυχώς είμαι καλά, τα δύσκολα φύγανε και είχα την τύχη να είχα δίπλα μου ανθρώπους, οικογένεια και φίλους που με αγαπούσανε και με στηρίξανε και γι’ αυτό έκανα και φιλίες χρόνων. Τα θυμάμαι όλα πολύ ευχάριστα, οι αναμνήσεις μου είναι μόνο θετικές και κάθε φορά που μιλάω για τα παιδικά μου χρόνια, χαμογελάω, όπως και τώρα και γαληνεύω με τις εικόνες που θυμάμαι.

Το θέατρο υπήρχε πάντα μέσα στην οικογένεια σου;

Φαίη: Ναι υπήρχε πάντα. Θυμάμαι από μικρή οι γονείς μου μας πήγαιναν θέατρο με την αδελφή μου. Όχι μόνο σε παιδικές παραστάσεις, και σε μουσικές και αργότερα σε πιο ουσιαστικά έργα. Αν κι οι γονείς μου, και γενικά το κοντινό οικογενειακό περιβάλλον δεν έχει καμία σχέση με τις τέχνες, εννοώ να ασχολείται κάποιος επαγγελματικά, πάντα υπήρχε η επαφή με το θέατρο και την μουσική. Πηγαίναμε δηλαδή και σε οπερέτες, και σε συναυλίες και σε μουσεία. Πάντα φρόντιζαν οι γονείς μου να υπάρχει αυτή η τριβή με τον πολιτισμό, ακόμα και στις διακοπές, θυμάμαι όλο και κάτι πολιτιστικό παρακολουθούσαμε, ακόμα κι αν ήταν θέατρο σκιών σε μια πλατεία ενός χωριού. Και πάντα μου άρεσε αυτό.

Πως  γεννήθηκε μέσα σου η επιθυμία να γίνεις ηθοποιός ;

Φαίη: Από πολύ μικρή, περίπου από εννέα χρονών, έβλεπα τηλεόραση και θέατρο και σκεφτόμουν πως θέλω κι εγώ να παίξω. Ήθελα να πατάω στο σανίδι, με μάγευε ο κόσμος της τέχνης γενικά και ξεκίνησα με ερασιτεχνικές ομάδες στο γυμνάσιο και στο λύκειο για να μπορώ να γευτώ λίγο την υποκριτική και την σκηνή. Θυμάμαι όμως από πολύ μικρή να λέω στους γονείς μου, πως όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ηθοποιός. Στο λύκειο πια ήξερα καλά πως αυτό θα σπούδαζα. Δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι άλλο. Οπότε το ακολούθησα και δεν θα τα’ αφήσω ποτέ.

Ποτέ έκανες τα πρώτα σου παρθενικά βήματα στην υποκριτική  και ποιο ήταν το πρώτο σου έργο που πήρες κάποιο θεατρικό ρόλο ;

Φαίη:  Όταν ξεκίνησα, ήμουν 12 χρονών. Ξεκίνησα από την θεατρική ομάδα του σχολείου μου, που δεν κάναμε θεατρικά δρώμενα μόνο σε γιορτές και επετείους, αλλά και σε επιπλέον ώρες από τις σχολικές, όπου ετοιμάζαμε σκετσάκια ή και συρραφές από διάφορα θεατρικά και λογοτεχνικά κείμενα. Κάναμε μάθημα με την θεατρολόγο μας τότε και στο τέλος της χρονιάς παρουσιάζαμε την παράσταση. Από τότε και μετά δεν σταμάτησα ποτέ. Κάθε χρόνο μέχρι να τελειώσω το γυμνάσιο ήμουν στην συγκεκριμένη ομάδα, και στο λύκειο, που δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο, μπήκα στην θεατρική ομάδα του δήμου Ηλιούπολης μέχρι και την Τρίτη λυκείου. Μετά έκανα επιτέλους το όνειρό μου πραγματικότητα, σπούδασα υποκριτική στην δραματική σχολή «Αθηναική Σκηνή» του Κάλβου – Καλαμπόκη και αποφοίτησα το 2014 απ’ την σχολή και το Υπουργείο Πολιτισμού. Ο πρώτος ρόλος που έκανα σε επαγγελματικό επίπεδο, ήταν στην παιδική σκηνή του Γιάννη Χριστόπουλου, στην παράσταση «Τα καινούργια ρούχα του βασιλιά» του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, σε σκηνοθεσία του κου Περικλή Αλμπάνη. Έκανα την Υφάντρα. Το θεατρικό είχε 5 πρόσωπα και όλοι μας ήμασταν μονίμως πάνω στην σκηνή. Θυμάμαι πως γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο είχα αγχωθεί πολύ για το αν θα είμαι σωστή, αν θα κάνω κανένα λάθος ή αν θα πελαγώσω. Τελικά όμως όλα πήγαν καλά, το ευχαριστήθηκα πολύ γιατί πήγαμε και περιοδίες και το κλίμα ήταν ευχάριστο και δημιουργικό. Όπως και οι συνεργασία μεταξύ μας, που είναι πολύ βασικό για πρώτη δουλειά πιστεύω.

Γιατί ηθοποιός και όχι κάποιο άλλο επάγγελμα με προοπτικές και πολλά χρήματα;

Φαίη: Κατ’ αρχήν θα ξεκινήσω λέγοντας πως δεν μπορούσα να μην το κάνω. Φαντάζομαι τον εαυτό μου μακριά απ’ το σανίδι και σφίγγεται το στομάχι μου. Οπότε νομίζω πως η ανάγκη μου αυτή δεν μου άφησε περιθώρια να σκεφτώ κάτι άλλο. Θα ήμουν δυστυχισμένη αν δεν το έκανα, οπότε δεν είχα κάτι άλλο να σκεφτώ. Από την άλλη μπορώ να σου πω, πως ειδικά στην εποχή την δική μας, δεν πιστεύω πως κάποιο επάγγελμα μπορεί στα σίγουρα να σου αποφέρει χρήματα και να έχει προοπτικές. Η κατάσταση της χώρας μας τα τελευταία χρόνια είναι ισοπεδωτική, δουλειές σίγουρες δεν υπάρχουν, ακόμα κι αυτά που θεωρείς πως αξίζεις, έχεις διεκδικήσει ή έχεις κατακτήσει, δεν θεωρούνται πλέον δεδομένα, οπότε όλα είναι σε ίδιο επίπεδο πλέον. Επίσης το επάγγελμά μου έχει σίγουρα περισσότερες προοπτικές σε σχέση με άλλα, γιατί είναι ένας χώρος με πάρα πολλά παρακλάδια. Και είμαι πολύ υπέρ στο να κυνηγάς τα όνειρά σου, γιατί και ευτυχισμένος θα είσαι που κάνεις αυτό που σου αρέσει, και θα γεύεσαι κάθε τι που κατακτάς και μαθαίνεις, και είσαι και πιο αποδοτικός σε σχέση με κάτι που δεν σου αρέσει. Για μένα τουλάχιστον έτσι είναι και δεν ανέχομαι να είμαι δεύτερη και να μην κάνω το καλύτερο που μπορώ. Αυτό και μόνο μέχρι στιγμής μου έχει βγει σε καλό. Δεν έχει υπάρξει σεζόν που να μην δουλέψω, κι αυτό πιστεύω έχει να κάνει και με την αγάπη μου γι’ αυτό που κάνω.

Ποια είναι τα προσόντα που πρέπει να διαθέτει ένας νέος καλός ηθοποιός σήμερα, ώστε να καταφέρει να αφομοιώσει εύκολα το ρόλο στο πετσί του;

Φαίη:  Αυτό στον κάθε ηθοποιό και στον κάθε άνθρωπο διαφέρει. Είναι πολύ υποκειμενικό το πώς ο καθένας αφομοιώνει και αποδίδει τον ρόλο του και σίγουρα δεν εξαρτάται μόνο από κείνον. Εγώ για παράδειγμα κάθε κείμενο το δουλεύω διαφορετικά, ανάλογα με το είδος και την δυσκολία. Είναι πολύ οι παράγοντες που επηρεάζουν και σίγουρα έχει να κάνει και με την καθοδήγηση από τον εκάστοτε σκηνοθέτη. Αν όμως υπάρχει κάτι που πιστεύω πως πρέπει να έχουν όλοι οι ηθοποιοί κοινό, είναι να ακούνε και να βλέπουνε καλά. Και τον σκηνοθέτη τους και τους συναδέλφους του, να σκέφτονται δηλαδή και να παρατηρούν.

Πόσο απαιτητικό  έχει αποδειχτεί  το κείμενο της παράστασης το «Κόκκινο Μελίσσι»;

Φαίη: Θα έλεγα αρκετά. Θέλει πολύ ενέργεια, αντοχή, και σωματική και ψυχική, θέλει να είσαι μονίμως σε μια εγρήγορση και ετοιμότητα και να κρατάς τον ρυθμό της παράστασης σταθερό γιατί υπάρχει κίνδυνος ο θεατής να βαρεθεί ή να μην καταλάβει κάποια πράγματα. Έχει πάει όμως πολύ καλά, όλοι φεύγουν ικανοποιημένοι, η συνεργασία μου με τον Νίκο είναι η ιδανική, ταιριάζουμε σκηνικά, συνεννοούμαστε, υπάρχει χημεία, οπότε όλο αυτό μας βγαίνει σε καλό. Έχει όμως άλλα τόσα καλά στοιχεία, που πλέον δεν μας νοιάζει που μπορεί να μας εξαντλεί ο ρυθμός και η υπόθεσή του. Όπως για παράδειγμα η οι χαρακτήρες που υποδυόμαστε, τα μηνύματα και η βαρύτητά τους που φέρει το κείμενο. Συνεπώς δεν θα μπορούσε μ’ αυτά που πραγματεύεται να μην είναι απαιτητικό.

Ποια είναι τα βασικά στοιχειά της παράστασης που παίζεις ;

Φαίη: Είναι πολλά. Η παράσταση θίγει πολλά ζητήματα, κυρίως κοινωνικά. Όπως την κακοποίηση παιδιών, την διακίνηση ναρκωτικών, την εκμετάλλευση, την βία, και την σωματική και την ψυχολογική, αλλά κυρίως την επιρροή που έχουν κάποια γεγονότα και καταστάσεις που συνέβησαν στην παιδική ηλικία των ηρώων στην μέχρι τώρα ζωή τους.

Θα ήθελες να μας αναφέρεις και τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης αυτής;

Φαίη: Εννοείται και με μεγάλη μου χαρά! Πρώτα απ’ όλα είναι ο συγγραφέας μας. Ο Δημήτρης Σίμος, ο οποίος αν και νέος στον χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας και των θεατρικών κειμένων, είναι απίστευτα ταλαντούχος και δημιουργικός. Η σκηνοθεσία και η σκηνογραφία είναι του Απόστολου Σταυρόπουλου, ενός εξαιρετικού για μένα σκηνοθέτη, κυρίως του κινηματογράφου, ο οποίος είναι και εξαιρετικός άνθρωπος και καλλιτέχνης. Η βοηθός σκηνοθέτη, η Όλγα Λουπάκη, η οποία είναι και συνάδελφος, ηθοποιός κι αυτή, και υπέροχο πλάσμα και την ευχαριστούμε πολύ για όλα. Ο συμπρωταγωνιστής μου φυσικά στην παράσταση, ο Νίκος Αναγνωστόπουλος, ένας νέος και πολύ ταλαντούχος ηθοποιός, που εκτός της εργατικότητας και του ταλέντου, είναι κι ένας πολύ δραστήριος άνθρωπος, με πολύ φαντασία, δυνατός, που ψάχνεται και προσπαθεί πάντα για το καλύτερο. Οι φωτογράφοι μας είναι ο Γιώργος Κρικέλης στις φωτογραφίες του Δελτίου τύπου, ο Παναγιώτης Γραμματικάκης στις φωτογραφίες πρόβας και ο Μιχάλης Γκούμας στην αφίσα της παράστασης, ο οποίος έχει αναλάβει και την καλλιτεχνική επιμέλεια της παράστασης. Η χορογράφος μας είναι η Χριστίνα Βασιλοπούλου, την οποία την θαυμάζω πάρα πολύ και την αγαπώ και ως επαγγελματία και σαν άνθρωπο, ήταν και δασκάλα μου στην δραματική σχολή όταν σπούδαζα και είμαι πολύ περήφανη που δούλεψα μαζί της, η μουσική είναι του Άρη Σιαφά, τα κοστούμια της Άννας Ταβουλαρίδη, και ο Θωμάς Αντωνάτος στην τεχνική υποστήριξη. Όλη η ομάδα και οι συνεργάτες μας είναι υπέροχοι άνθρωποι και τους ευχαριστώ πολύ προσωπικά για όσα έχουν κάνει για μας και την παράσταση. Μας έχουν στηρίξει πάρα πολύ κι αυτό στην εποχή μας είναι πολύ σημαντικό.

Θεωρείς τον εαυτό σου αισιόδοξο άτομο ή επηρεάζεσαι αρνητικά από άτομα και καταστάσεις;

Φαίη: Είμαι υπεραισιόδοξη θα έλεγα! (Γέλιο) Ελάχιστες φορές θυμάμαι τον εαυτό μου να επηρεάζεται, κι αυτό για πολύ σοβαρά θέματα και καταστάσεις. Κι αν επηρεαστώ για κάτι μικρό, θα είναι στιγμιαία.

Ποια είναι η γνώμη σου για το Θέατρο στην Ελλάδα σαν νέα ηθοποιός;

Φαίη: Πιστεύω πως όπως και όλα τα άλλα στην Ελλάδα, έτσι και το θέατρο έχει επηρεαστεί πολύ. Η Ελλάδα πάντα έβγαζε περισσότερους ηθοποιούς απ’ όσους μπορούσε να έχει και πάνω από τους μισούς είναι άνεργοι. Έχει αλλάξει πολύ η επιθυμία του κόσμου για καλό θέατρο, και δικαίως έτσι όπως είναι η οικονομική κατάσταση της χώρας. Λίγες είναι οι καλές παραγωγές, οι ακριβές παραγωγές κι αυτό έχει δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα, κυρίως σε νέα παιδιά που προσπαθούν να δουλέψουν και να ορθοποδήσουν. Όσο μπορούν να ορθοποδήσουν. Εντάξει είναι δύσκολα αλλά δεν ήταν και ποτέ εύκολο να ζήσεις απ’ το θέατρο. Δεν παύω όμως να πιστεύω στην δύναμη, την ουσία και την επιρροή του θεάτρου, τόσο στο κοινό όσο και στον καλλιτέχνη και δεν θα πάψω ποτέ να παλεύω για τον χώρο της σκηνής, ακόμα κι αν χρειαστεί να κάνω και Τρίτη δουλειά.

Έχεις μετανιώσει για την επιλογή σου να γίνεις ηθοποιός; Πιστεύεις ότι η επιλογή σου σε δικαιώνει επαγγελματικά μέχρι σήμερα;

Φαίη: Πιστεύω πως δικαιώνομαι κάθε μέρα για την επιλογή μου αυτή, είναι κάτι που το αγαπάω και θα το αγαπάω πάντα όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα σήμερα στον συγκεκριμένο χώρο. Δόξα τον Θεό δεν έχω μείνει ούτε μία χρονιά εκτός σκηνής και πάντα κάνω κάτι διαφορετικό. Οπότε είμαι ευτυχισμένη. Εγώ θα προσπαθώ ούτως ή άλλως να γίνομαι καλύτερη και να βλέπω μόνο την ομορφιά της τέχνης και του θεάτρου και γι’ αυτές θα αγωνίζομαι. Δεν το μετάνιωσα ποτέ, ούτε και θα το μετανιώσω, ακόμα κι αν υπήρχαν φορές που ένιωσα ότι απογοητεύομαι, ότι με κουράζουν κάποιες καταστάσεις και φοβόμουν για κάποιες άλλες, δεν το μετάνιωσα. Ίσα ίσα που πείσμωνα περισσότερο για να πετύχω αυτά που θέλω, να γίνω καλύτερη και να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα για να κάνω ένα βήμα παρακάτω.

Τι είναι αυτό που φοβίζει πιο πολύ σήμερα την Φαίη; Και τι σου δίνει δύναμη;

Φαίη: Αυτό που με φοβίζει πολύ, που πάντα δηλαδή με φόβιζε είναι να μην απογοητεύσω εκείνους που αγαπώ, και μην φανώ αντάξια των προσδοκιών τους. Αυτό δεν ισχύει μόνο στην ζωή μου, αλλά και στην δουλειά μου. Θέλω πάντα να κάνω ότι καλύτερο μπορώ και να ανεβαίνω. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή αισθάνομαι πως πρέπει να αποδείξω κάποια πράγματα, αλλά γιατί σαν άνθρωπος φοβάμαι πολύ την στασιμότητα. Και λέω φοβάμαι γιατί πολλές δεν ξέρεις ότι μένεις στάσιμος και το καταλαβαίνεις πολύ αργότερα ή και όχι. Αυτό που μου δίνει δύναμη, είναι η οικογένεια και οι φίλοι μου, οι άνθρωποι δηλαδή που έχω στην ζωή μου και είναι εκεί για όλα. Ακόμα κι αν δεν το γνωρίζουν, πολλές φορές είναι και η έμπνευσή μου. Και σίγουρα με τονώνει και μου δίνει πολύ δύναμη να συνεχίσω το θέατρο και η μουσική.

Ποια είναι η γνώμη σου για τον ερώτα; Μπορεί να σε κάνει πιο δημιουργική η να σε αποσυντονίσει από την υποκριτική ;

Φαίη: Ο έρωτας για μένα είναι το παν! Είναι κινητήριος δύναμη, και θετική και αρνητική. Όταν ήμαστε ερωτευμένοι όλα είναι διαφορετικά. Σκεφτόμαστε διαφορετικά, πράττουμε διαφορετικά.. Εμένα με κάνει σίγουρα πιο δημιουργική και πιο αποδοτική, δεν με αποσυντονίζει, ίσα ίσα που με κάνει πιο παραγωγική.

Πρόσφατα ποια παράσταση είδες  και σου άρεσε πάρα πολύ ;

Φαίη: Η τελευταία παράσταση που είδα και μου άρεσε πάρα πολύ απ’ όποια οπτική και να το δεις, κείμενο, σκηνοθεσία, μουσική, ερμηνεία, και μηνύματα, ήταν το «Εγώ φταίω» της Εύας Γκουνταρα. Εγώ την είδα βέβαια στα Χανιά, αλλά θα την ξαναδώ και όταν έρθει Αθήνα γιατί αξίζει πολύ. Είναι ένα υπέροχο κείμενο που έχει να κάνει με το bulling παιδιών από άλλα παιδιά, αλλά και από ενήλικες. Θυμάμαι στα τελευταία λεπτά έκλαιγα ασταμάτητα, και όχι μόνο εγώ αλλά όλο το θέατρο. Βγαίνοντας από την αίθουσα είπα στον εαυτό μου πως θα παλέψω πολύ για το bulling. Κι αυτό γιατί έχει πλέον γίνει μάστιγα και δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την σοβαρότητα της κατάστασης αν δεν το έχουμε βιώσει, και θα έπρεπε, γιατί επηρεάζει και κάποιες φορές καταστρέφει ανθρώπους ή και τους στιγματίζει ψυχολογικά για όλη τους την ζωή. Έχουν χάσει την ζωή τους άνθρωποι από bulling, ή και ακόμα χειρότερα έχουν οι ίδιοι αφαιρέσει την ζωή τους. Οι περισσότεροι το αγνοούν ή δεν το αντιλαμβάνονται καν. Θεώρησα πολύ όμορφο το γεγονός ότι γράφτηκε ένα τέτοιο θεατρικό έργο και επίσης πιστεύω πως αν και σύγχρονο, θίγει πολλά κοινωνικά ζητήματα και από παλαιότερες εποχές. Αξίζει κανείς να την δει.

Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια;

Φαίη: Να συνεχίσω να πατάω το σανίδι της σκηνής και να γίνομαι καλύτερη. Να είμαι υγιείς για να μπορώ να παλεύω και να δημιουργώ.

Ευχαριστώ Φαίη για την  όμορφη κουβέντα  που είχαμε .

Εγώ ευχαριστώ Κυριάκο.

Συνέντευξη Κυριάκος Τσικορδάνος