Συνέντευξη: Δημήτρης Βασιλάκης στον Κυριάκο Τσικορδάνο.

Που γεννήθηκες και σε ποιες γειτονιές της Αθήνας  πέρασες τα πρώτα σου εφηβικά χρόνια;

Στην Νέα Σμύρνη όπου και φοίτησα στην Ευαγγελική Σχολή.

Ανήκεις σε οικογένεια μουσικών; Ο πατέρας σου τί δουλεία έκανε;

Ο πατέρας μου Νέστορας Βασιλάκης ήταν διευθυντής σκηνής στο Εθνικό Θέατρο και από μικρός είχα βιώσει την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του θεάτρου γνωρίζοντας κορυφαίες μορφές του όπως ο Κατράκης, ο Ζερβός, η Χατζηαργύρη, ο Μινωτής, η Λαμπέτη, ενώ ο μεγάλος Δημήτρης Χόρν βάφτισε τον αδερφό μου Παντελή και ήταν αγαπητός φίλος του πατέρα μου και του έτρεφε μεγάλη εκτίμηση.

Με το σαξόφωνο και τη jazz music, πώς συνδέθηκες μαζί της ;

Αρχικά έπαιζα μπάσο και τραγούδαγα στο new wave group «Art Of Parties» που είχα με τον αδερφό μου και είχαμε ηχογραφήσει ένα συλλεκτικό πλέον single στην Creep Records. Περίπου στα μέσα των 80’ s ανακαλύπτω την τζαζ και το σαξόφωνο και αλλάζει όλη μου η ζωή…

Πότε κάνεις την πρώτη σου δισκογραφική δουλειά και πώς ξεκινάει η συνεργασία σου με την ιστορική εταιρία της jazz Candid Records;

Υπογράφω με την Candid Records το 1998 με το «Secret Path» – πολύ σημαντική στιγμή για μένα να ανήκω στην μεγάλη διεθνή τζαζ οικογένεια με θρύλους της όπως Charles Mingus, Abbey Lincoln, Max Roach, Thelonius Monk, Coleman Hawkins, Eric Dolphy…

Ποια θεωρείς συνεργασία σταθμό στην δισκογραφική σου καριέρα;

Αυτή με τον μεγάλο David Liebman σαξοφωνίστα με τους θρυλικούς Miles Davis  και Elvin Jones και εκπαιδευτικό με σημαντική επιρροή στην διεθνή σκηνή. Ήταν ο μέντορας μου και έκανε την παραγωγή στο 2ο άλμουμ μου «Daedalus Project – Labyrinth» το οποίο και ήταν άλμπουμ της χρονιάς για το BBC. Επίσης αποτελεί αντικείμενο μελέτης σε Αμερικανικά Πανεπιστήμια. 

dimitris basilakis-adamantia 2

Δημήτρη πώς βλέπεις την πορεία της jazz στην Ελλάδα;

Αν εξαιρέσεις ότι είναι μικρή η σκηνή έχουν γίνει πολλά και σημαντικά βήματα και έχουμε καλούς νέους παίκτες που επιδιώκουν και διεθνείς συνεργασίες.

Τα τελευταία χρόνια και από το 2003 έχω μια πλατφόρμα, που κυρίως λειτουργεί στο Λονδίνο, με νέους Έλληνες της τζαζ που την ονομάζω the Greek Gang! και έχουμε κάνει αρκετές εμφανίσεις και για το London Jazz Festival.

Στο London Jazz Festival 2015 θα παρουσιάσω ένα Ελληνικό τζαζ 2ήμερο σε γνωστό club όπου ο στόχος μου είναι να παρουσιάσω αυτούσια σχήματα και νέους Έλληνες μουσικούς της τζαζ όπως οι Next Step που μόλις παίξαμε στο Faust.

Στο εξωτερικό γιατί είναι πολύ διαφορετική η διαδικασία;

Είναι διαφορετική η παιδεία, μεγαλύτερη η σκηνή και πολύ μεγαλύτερη παράδοση, αλλά από αυτό μπορούμε να μάθουμε και υπάρχουν μικρές χώρες όπως στα Βαλκάνια που μας βάζουν τα «γυαλιά» στην τζαζ και σαν παραγωγή μουσικών αλλά κυρίως στην εκπαίδευση.

Στο εξωτερικό υπάρχει πολυμορφία καλλιτεχνική, παιδεία στην τζαζ και παράδοση, εδώ υπάρχει αρκετό ταλέντο αλλά όχι σωστή οργάνωση και παιδεία συνολικά. Σαν νοοτροπία τα πράγματα είναι καλύτερα τα τελευταία χρόνια μιας και άλλοι Έλληνες μουσικοί έχουν επιδιώξει και πετύχει συνεργασίες με ονόματα του διεθνούς χώρου. Μέσα από αυτή την επαφή έχει βελτιωθεί και η νοοτροπία στην σκηνή.

Η αναγνώριση από την διεθνή σκηνή είναι κάτι σημαντικό και βοηθά την εδώ καριέρα, πιο σημαντικό όμως είναι να μπορεί να βρίσκεται κανείς και έξω να παίζει και να ζει μέσα σε πολύ δυνατές σκηνές που υπάρχουν, όχι μόνο στην Νέα Υόρκη, αλλά και σε μέρη που κανείς δεν φαντάζεται, με πάρα πολλούς δημιουργικούς μουσικούς. 

Δημήτρη είχες την τύχη να παίξεις για 2 Έλληνες προέδρους δημοκρατίας, 3 πρωθυπουργούς καθώς και για τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Bill Clinton κατά την επίσημη επίσκεψη το 1999, μίλησε μας λίγο για αυτές της ιδιαίτερες στιγμές της επαγγελματικής σου καριέρας ;

Για μένα το στοίχημα ήταν να παίξω μια αρχικά Αμερικάνικη μορφή τέχνης, με Ελληνικά στοιχεία για τον πρόεδρο των ΗΠΑ και να δείξω ότι η τζαζ είναι πλέον μια οικουμενική μουσική.

Μετά το τέλος της συναυλίας και του γεύματος στο προεδρικό μέγαρο, ήρθε να με συγχαρεί και τότε έκανα να του δώσω το πρώτο μου άλμπουμ…αλλά μόλις που πρόλαβα να το βγάλω από την πλαϊνή τσέπη μου και πλάκωσαν οι μπράβοι…που ευγενικά το πήραν ώστε να το δώσουν με την απαιτούμενη ασφάλεια…

Ήταν πολύ θερμός στις εκφράσεις του και λάτρης της τζαζ.

Με μεγάλη αίσθηση δικαίωσης διάβασα κάποια χρόνια μετά συνέντευξη του σε Ελληνικό τύπο σε επόμενη επίσκεψη του όπου αναφέρει ότι από την επίσκεψη του 1999 η πιο έντονη ανάμνησή του ήταν ο σαξοφωνίστας….

Θα αναφερθώ και στην πολιτική μιας και είναι σχετική η ερώτηση.

Η τέχνη μπορεί και πρέπει να δρα αφυπνιστικά, αυτό γίνεται πολλές φορές από μόνο του με αυτόματο τρόπο καθώς ο καλλιτέχνης γίνεται φάρος, γεννήτρια, δονητής για τους γύρω του. Η πολιτικοποίηση όμως της ζωής και της πραγματικότητας στην Ελλάδα στενεύουν πολύ τους ορίζοντες των ανθρώπων και τους στερούν μεγάλο μέρος από την δημιουργικότητα και ενέργειά τους σε όποιον τομέα και αν είναι.

Αν και τώρα τα πράγματα φαίνεται να αλλάζουν δραματικά και με ταχύτητα και εκτιμώ πολύ τον λόγο και την διαφορετική προσέγγιση ανθρώπων όπως ο Γιάνης Βαρουφάκης. 

Ποια ήταν η τελευταία σου δισκογραφική δουλεία  και τι ξεχώρισες μέσα από αυτή;

Έχω 5 άλμπουμ στην Candid. Είναι μεγάλη τιμή για μένα και μεγάλη παρακαταθήκη η δισκογραφία μου.

Με την δισκογραφία μου στην Candid Records άνοιξαν οι δρόμοι της διεθνούς σκηνής και έπαιξα σε Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Ευρωπαϊκές και διεθνείς περιοδείες. Birdland, Dizzy’ s Club Jazz @ the Lincoln Center, Yale, Smithsonian Festival, London Jazz Festival Ronnie Scott’ s, etc.

Το άλμπουμ «Secret Path» μπήκε στην Penguin Encyclopedia of Jazz με πολύ θερμές κριτικές.

Με το άλμπουμ «Daedalus Project  – Labyrinth» έκανα την μεγαλύτερή μου διεθνή επιτυχία. Ήταν άλμπουμ του μήνα Μαρτίου 2002 για το BBC music magazine και ψηφίστηκε 2 τζαζ άλμπουμ της χρονιάς 2002.

Αποτελεί αντικείμενο μελέτης και έρευνας σε πανεπιστήμια και κολέγια στην  Αμερική, όπως το Columbia και το Monmouth College.

Το τρίτο μου άλμπουμ «Parallel Lines» με εξαιρετικές κριτικές από Jazz Times είναι αφιερωμένο στον θρυλικό σαξοφωνίστα της τζαζ Sonny Rollins και είναι μια τζαζ σουίτα.

Στο «Across The Universe» είμαι τραγουδιστής / σαξοφωνίστας, ερμηνεύω κομμάτια των Beatles, Doors Nina Simone, Chet Baker. Άρχισα άλλωστε ως τραγουδιστής / μπασίστας του new wave group «Art Of Parties» στις αρχές των80’s… με συλλεκτικής αξίας δισκογραφία…

Το Bentley compilation είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας μου με τα πολυτελή αυτοκίνητα σε μεγάλα φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό, διάλεξα τα πιο cruising κομμάτια για να δείξω ότι κρατάω…καλά και στον δρόμο απ’ όπου προέρχεται η τζαζ αλλά και με το highlife gang…

dhmhtrhs basilakis

Θα ήθελα όμως να μιλήσουμε και για την συνεργασία που έχεις ξεκινήσει και με την εταιρία αυτοκινήτων Bentley ;

Με την Bentley από το 2007 που συνεργαζόμαστε μου παρείχαν αυτοκίνητο οδηγό και φωτογράφο για την προβολή της συνεργασίας μας και αργότερα προέκυψε και η συλλεκτική και αποκλειστική έκδοση του CD. Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε το να οδηγούμαι στους αγαπημένους δρόμους του Λονδίνου με αυτό το αυτοκίνητο σύμβολο και ειδικά σε ένα London Jazz Festival, όπου πήρα τον Jeff «Tain» Watts μετά την συναυλία του με τον Branford Marsalis και γυρίζαμε τσάρκα με την Bentley στα κακόφημα στέκια του Soho…

Δημήτρη έχεις συνεργαστεί με τους πιο κορυφαίους μουσικούς της jazz τί αποκόμισες από αυτούς και τί ξεχώρισες στον καθένα τους ;

David Liebman μέντορας μου και ένας από τους σημαντικότερους σαξοφωνίστες που κουβαλάει την παράδοση του John Coltrane και εξελίσσει την γλώσσα της τζαζ.

Abdullah Ibrahim τεράστια εμπειρία παίζοντας μαζί του στην Ν. Αφρική. Ισορροπία, αυτοσυγκέντρωση, λιτότητα, στόχευση, λυρισμός.

Jeff «Tain» Watts δυνατή συνεργασία και μεγάλη εμπειρία παίζοντας με έναν μεγάλο master.

Benito Gonzales σπουδαίος νέος πιανίστας γνωριστήκαμε σε ιδανικές συνθήκες, δηλαδή στην Νέα Υόρκη σε jam στο Zinc Bar…άμεσα αποφασίσαμε να παίξουμε και να ηχογραφήσουμε μαζί και αυτό το καλοκαίρι θα κάνουμε το πρώτο recording session για το νέο άλμπουμ!

Θα ήθελα να μου πεις, πιστεύεις η μουσική που παίζεις είναι πολύ ρυθμική και αισιόδοξη ώστε να εναρμονίζεται ο θεατής που την ακούει στην εποχή που ζούμε ;

Ναι το πιστεύω πολύ αυτό και αρκεί να έρθετε να μας ακούσετε!

Στην Ελλάδα πιστεύεις θα  έπρεπε να ακούμε περισσότερη Jazz στο ραδιόφωνο;

Σίγουρα μας λείπει ο jazz fm και γενικά θα ήθελα περισσότερη τζαζ στο ραδιόφωνο και τηλεόραση, αναλογικά πάντα και με τι προσφέρεται αυτή τη στιγμή στα Ελληνικά airwaves.

Ένα νέο παιδί που θα ήθελε να ασχοληθεί με το σαξόφωνο και την Jazz στην Ελλάδα, θα μπορούσε να ζήσει απ’ αυτό;

Του το εύχομαι από βάθους καρδιάς, και εγώ από αυτό ζω και ακροβατώ επικίνδυνα αλλά μόνο έτσι παίζεις αληθινή μουσική…

Αυτές τις μέρες θα κάνεις κάποιες εμφανίσεις  στη μουσική σκηνή του <<Faust>>. Πιστεύεις ότι η μουσική της jazz θέλει αποκλειστικά μόνο τέτοιους χώρους, ή μπορεί να υποστηριχτεί και από άλλους χώρους;

Μεγάλη η γκάμα των χώρων, από μικρά στέκια μέχρι την στέγη τον Λυκαβηττό το Μέγαρο κλπ η τζαζ είναι η πιο ζωντανή διεθνής γλώσσα επικοινωνίας.

Αυτό υποστήριξα με θέρμη σε 2 TEDx talks, με τίτλο «jazz democracy» @ TEDx Tokyo, και TEDx Athens (αν και στο δικό μας TED δεν έχει ανέβει το link ακόμη αδικαιολόγητα?!)

Εκτός από τη μουσική και το σαξόφωνό του, ο Δημήτρης έχει χόμπι; Με τί του αρέσει να ασχολείται τον ελεύθερο χρόνο του;

Κυρίως τρέξιμο, ποδήλατο, ποίηση, meditation όποτε προλαβαίνω…

Κλείνοντας αυτή τη συνέντευξη, ποια είναι τα επαγγελματικά σου σχέδια;

Ένα νέο άλμπουμ, τα φεστιβάλ στο Λονδίνο αλλά και εδώ και ένα ερευνητικό πρόγραμμα με βάση την γλώσσα της τζαζ.

Δημήτρη, ευχαριστώ πολύ που δέχτηκες να φιλοξενηθείς στο greekaffair.gr

Ευχαριστώ και εγώ πολύ για την πρόσκληση.

 

Συνέντευξη:  Κυριάκος Τσικορδάνος

Φωτογραφίες greekaffair.gr: Αδαμαντία Λαουμτζή

 

greekaffair.gr