Συνέντευξη: Κατερίνα Κούκα στον Κυριάκο Τσικορδάνο και το greekaffair.gr

Με το τραγούδι πώς ξεκινήσατε;

Α! Το πας πολύ πίσω, οι άνθρωποι που εντέλει μπαίνουν μέσα σ’ ένα χώρο, είναι αυτοί που γεννήθηκαν και θέλουν να κάνουν μόνο αυτό. Κάπως έτσι είμαι και εγώ ερωτευμένη με το τραγούδι και από την ώρα που γεννήθηκα. Νομίζω ότι πρώτα τραγούδησα και μετά μίλησα. Βέβαια, πολλές φορές, όπως και στη δική μου περίπτωση, η ζωή σε πάει αλλού σε γυροφέρνει, καθαρά ιστορικά αν το πάρω το θέμα φαντάζει να έχει εντελώς τυχαία, αλλά στην πραγματικότητα υπήρχε πάντοτε μέσα μου η αγάπη η μεγάλη για το ελληνικό τραγούδι.

Ποιες είναι οι πρώτες σας αγαπημένες δουλειές;

Κατ’αρχήν από όλες τις δουλειές που έχω κάνει μέχρι τώρα η πιο αγαπημένη μου… το πρώτο ραντεβού, που ήταν η πρώτη μου δισκογραφική δουλειά, που δεν έγινα γνωστή από αυτό όμως ήταν μια δουλειά του Θοδωρή Πουάλα στίχοι και μουσική, που από εκεί μου έμεινε ένα υπέροχο τραγούδι «γιατί φεγγάρι μου» αλλά γνωστή στον κόσμο έγινα με το «ρίξε στο κορμί μου σπίρτο» του Σπανού που ήταν η επόμενη δουλειά μου.

TSIKORDANOS-KOUKA

Συνεργασίες έχετε κάνει αρκετές έτσι;

Δόξα το Θεό.

Ποιες ξεχωρίζετε μέχρι σήμερα;

Είμαι από τους πολύ τυχερούς του χώρου δεν ξέρω πόσο μεγάλο ή μικρό είναι αυτό που έκανα, δεν θα το κρίνω εγώ θα το κρίνει ο κόσμος. Θεωρώ τον εαυτό μου πάρα πολύ τυχερό γιατί οι συνεργασίες που έκανα ήταν οι καλύτερες που μπορούσε ποτέ να γίνουν δηλαδή..οι δίσκοι μου είναι και τους απαριθμώ… Νικολόπουλος, Σπανός, Τόκας, Μικρούτσικος, ο Ρακάκης, Βασίλης Δημητρίου, έχω τραγουδήσει τραγούδια του Πάριου, του Θαλασσινού (Κυριάκος «πάρα πολλά») πάρα πολύ ωραία πράγματα και είμαι πολύ περήφανη για όλα αυτά που έχω κάνει, γι’αυτό και με θεωρώ πάρα πολύ τυχερή…με τον Γιώργο Ζήκα, Πολυκανδριώτη, λοιπόν, μόνο ένα ευχαριστώ, και να νιώθω ευγνωμοσύνη, έχω σήμερα.

Επίσης αυτό που μου κάνει εντύπωση με τον εαυτό μου είναι πως εξακολουθώ να ονειρεύομαι πως δεν σταμάτησα ποτέ να ονειρεύομαι. Υπάρχουν χιλιάδες άλλα πράγματα που θα ήθελα να κάνω δεν ξέρω βέβαια τι απ’ όλα αυτά θα ευοδωθεί γιατί κι ο χρόνος περνάει και τα χρόνια περνάνε κι οι συνθήκες γύρω μας αλλάζουν αλλά…αυτός ο έρωτας δεν περνάει..του τραγουδιού.

Με το κομμάτι της υποκριτικής πώς ασχοληθήκατε;

Άλλος ένας μεγάλος έρωτας είναι και… το θέατρο. Έχω κάνει στη ζωή μου κινηματογράφο, συμμετείχα σε σειρές στην τηλεόραση, το θέατρο όμως είναι μια άλλη ιστορία και πάντα με έτρωγε, πάντα μου ήταν ένα αχ! μες την ψυχή μου. Ήθελα πάρα πολύ να έχω γίνει ηθοποιός. Βέβαια, μου προτεινόταν πολλά χρόνια κατά διαστήματα διάφορα, αλλά ακριβώς επειδή το αγαπώ πάρα πολύ δεν το άγγιζα εύκολα και επειδή δεν θεωρώ και εννοείτε δεν είμαι, ηθοποιός, δεν τολμούσα και ποτέ.

Η πρόταση τώρα του Μιχάλη του Ρέππα, όταν χτύπησε το τηλέφωνο για να μου το ζητήσει αυτό και να μου προτείνει αυτή τη συμμετοχή μου εδώ στο «Πριν το Χάραμα» ήρθε ξέρεις σε μια εποχή που πλέον περνώντας πολλές διακυμάνσεις σε προσωπικό επίπεδο και στο καλλιτεχνικό επίπεδο και γενικότερα και σε μια ηλικία που βρίσκομαι τώρα πια, ένιωσα τόση χαρά… που δεν θέλω να αποδείξω τίποτα πια σε κανέναν παρά μονάχα να πάρω τις χαρές απ’τη ζωή που μου προσφέρονται.

Ο ρόλος της Αρετής που παίζετε στην παράσταση, πιστεύετε είναι ένας κύκλος απ’ αυτά που έχετε κάνει σαν τραγουδίστρια;

Όχι, καμία σχέση… μάλλον εγώ δεν έχω καμία σχέση ως άνθρωπος με την Αρετή, είμαστε δύο διαφορετικοί χαρακτήρες και αν θέλετε αυτό ήταν και η μεγαλύτερη πρόκληση. Αυτός ο κόντρα ρόλος με τον δικό μου χαρακτήρα είναι που με προκάλεσε πάρα πολύ. Όταν διάβασα το κείμενο πείρα τον Μιχάλη και του λέω «βρε παιδί μου είσαι σίγουρος ότι θες να κάνω εγώ αυτή τη γυναίκα; Γιατί δεν της μοιάζω καθόλου» και μου λέει «μα δεν θέλω να κάνεις τον εαυτό σου». Αν παρατηρήσετε, πιο πολύ παίζω εδώ παρά τραγουδώ, έτσι; Δηλαδή ζητούμενο ήταν να παίξω περισσότερο, ότι είμαι τραγουδίστρια το ξέρει ο κόσμος, η πρόκληση ήταν να με δουν να παίζω και να παίζω και ένα κόντρα ρόλο με μένα.

Πόσο δυσκολευτήκατε να μπείτε στο ρόλο της Αρετής και ποιες σκηνές σας δυσκόλεψαν περισσότερο;

Υπάρχει μια σκηνή που παίζω με τον Ορέστη, τραγουδάω το «εσύ μου χάραξες πορεία» πριν και μετά έπεται αυτή η σκηνή που μου την κάνει ένας σατράπης άντρας και υποφέρω γι’ αυτόν, μεθάω και έρχεται να με βρει χαράματα που έχει πάει ήδη με άλλη. Τσακώνονται αυτοί οι δύο άνθρωποι και αυτό που λέει η Αρετή σ΄αυτόν τον άντρα …«θέλω να έρχεσαι να κοιμάσαι εδώ… έστω και το πρωί αλλά μην με αφήνεις… μην με εγκαταλείψεις» είναι κάτι που εγώ ως Κατερίνα δεν θα μπορούσα ΠΟΤΕ να το κάνω! Δεν θα το δεχόμουν ως προσωπικότητα δηλαδή, αυτή η γυναίκα γίνεται τόσο λιώμα για τον έρωτά της, χάνει την αξιοπρέπειά της κατά την γνώμη μου, γιατί όταν λες σ’ έναν άντρα ok, πήγαινε και με άλλες αλλά έλα εδώ το πρωί και σε δέχομαι έτσι, ή έχει αγαπήσει τόσο πολύ που εγώ δεν έχω αγαπήσει ως Κατερίνα τόσο πολύ μάλλον.

Ο κάθε άνθρωπος αγαπά με τον δικό του τρόπο με βάση της δικής του προσωπικότητας και ψυχοσύνθεσης που εγώ δεν την έχω αυτή τη ψυχοσύνθεση. Έχω μια υπερηφάνεια με την οποία αντιμετωπίζω τον έρωτα, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι εγώ δεν αγάπησα, δεν πόνεσε ή δεν έκανα θυσίες για έναν άνθρωπο που αγάπησα, αλλά με άλλο τρόπο..ε, αυτή η σκηνή κάναμε γύρο στους δυόμιση μήνες πρόβες!

KOYKA

Πιεστήκατε δηλαδή να ερμηνεύσετε το ρόλο αυτό;

Πάρα πολύ, Κυριάκο, πάρα πολύ! Κάθε φορά που έπρεπε να το κάνω πρόβα έλεγα στον Μιχάλη «είσαι σίγουρος ότι πρέπει να παίξω εγώ αυτή τη σκηνή; Είσαι βέβαιος; Δεν την γουστάρω ρε παιδί μου.» Μου λέει «Κατερίνα καταλαβαίνεις είσαι ηθοποιός τώρα, δεν θέλω να παίξεις την Κατερίνα θέλω να παίξεις την Αρετή». Εντάξει. Ακόμα με δυσκολεύει, είναι πολύ έντονη και πολύ δραματική σκηνή, δεν ξέρω πως το έχω καταφέρει, βέβαια έχω και την βοήθεια των ηθοποιών που μας βοηθούν, μας λένε κάντο έτσι, μην το κάνεις αυτό, ή δώσε πιο πολύ ένταση. Μας βοήθησαν πολύ τα παιδιά. Νομίζω πιο πολύ βοήθησαν αυτοί, και θα μιλήσω για μένα τώρα. Δεν ξέρω τι έκαναν με τον Στέλιο και την Σοφία. Λιγότερο τραγουδιστικά τους βοηθήσαμε εμείς  γιατί όπως ακούσατε τραγουδάνε όλοι τους πολύ ωραία.

Ποιος είναι ο ρόλος της Αρετής και οι άντρες που περνάνε απ’τη ζωή της;

Εσύ θα μου πεις που είδες την παράσταση! Ο Μιχάλης και ο Θανάσης που έγραψαν το έργο μου την περιέγραψαν ως εξής… αυτές οι γυναίκες, τότε οι ντίβες της εποχής, ήταν και ολίγον άντρες διότι κοιμούνταν μέσα σε ένα χώρο, δεν ήταν σαν όλες τις γυναίκες που κάθονταν σπίτι τους και μεγάλωναν τα παιδιά τους. Η Αρετή ήταν αντρογυναίκα λοιπόν, γυναίκα με όλο το πάθος αλλά άμα λάχει είναι και αντρούκλα στις εξηγήσεις της. Ήταν γυναίκες που έβαζαν στην πάντα δέκα άντρες! Καλούνταν να είναι έτσι γιατί έζησαν άγριες εποχές, κατοχές…ο χώρος περίεργος. Τότε τραγουδίστρια σήμαινε και άλλα πράγματα όχι όπως τώρα που είναι όλα βελούδινα.

Παρατήρησα στην σκηνή το τραγούδι που τότε ξεκινούσε είχε περισσότερο χώρο για περισσότερες φωνές περισσότερες ευκαιρίες δισκογραφικά. Σήμερα αυτά δεν υπάρχουν τι πιστεύετε ότι έχει γίνει, και πόσο καλό ή κακό είναι για ένα καλλιτέχνη;

Η τεχνολογία και οι σαρωτικές επιρροές από το εξωτερικό. Αυτή η κουβέντα θέλει μεγάλη συζήτηση, τα πράγματα έτσι κι αλλιώς αλλάζουν, αλλιώς ήταν το 40 που ξεκινάει το έργο,  αλλιώς ήταν το 50, 60 70, 80 και φτάσαμε τώρα στο 2015. Ας πούμε θυμάμαι όταν ήμουν μικρή τους γονείς μου όταν άκουγαν τα σύγχρονα τραγούδια της εποχής τους, θεωρούσαν τις προηγούμενες γενιές καλύτερες και ούτω καθεξής άρα δεν είμαστε αντικειμενικοί.

Για μένα που σήμερα είμαι 50 και κάτι αυτό που συνέβη σήμερα δεν σχετίζεται με την αισθητική μου δηλαδή το ότι το τραγούδι, όπως είπε και η πολύ μεγάλη Βίκυ Μοσχολιού σε μια συνέντευξή της, έφτασε να αφορά τα μάτια και όχι τα αυτιά εμένα δε με βρίσκει σύμφωνη, έχουμε πανέμορφες τραγουδίστριες και τραγουδιστές με κοιλιακούς, δεν διαφωνώ με την ομορφιά ούτε με τους κοιλιακούς ούτε και με το να είναι ευπρεπώς ντυμένοι, και στη μόδα, και σύγχρονα, όμως το πρώτο μας μέλημα θα έπρεπε να μιλάμε για τραγούδι να αφορά τα αυτιά μας και την ψυχή μας να γεμίζουν τα αυτιά μας φωνές και η ψυχή μας λόγο, να δονείται απ’ το λόγο, τι νόημα έχει να επαναλαμβάνουμε ρεφρέν εκατό χιλιάδες φορές και που παίζουν πίσω μηχανήματα άψογα, τραγούδι είναι και αυτό και κάποιοι μπορεί να συγκινούνται, δε λέω, εμένα δεν μπορεί να με συγκινήσει  αυτό είμαι άλλης κοπής και όχι προς το τι τραγούδι θα ακούσω είμαι άλλης κοπής για το τι θα ψηφίσω, το πώς θα φάω, στο πώς θα ερωτευτώ, πώς είμαι ως μάνα, ως φίλος, κτλ. δηλαδή είναι πολλά πράγματα μαζί.

Πιστεύεις πως σε έχει κουράσει όλη αυτή η κατάσταση του τραγουδιού δηλαδή το playback το ψεύτικο το εμπορικό;

Αυτό που περιγράφεις εγώ έτσι κι αλλιώς στη ζωή μου δεν το υπηρέτησα δεν είμαι αυτής της σχολής ούτε αυτής της αισθητικής, ότι έχω κάνει μέχρι τώρα έχει  μια συγκεκριμένη αισθητική έναν συγκεκριμένο τρόπο, δεν είναι πια αυτό όλο το πράγμα που αντιπροσωπεύω της μοδός βρε αδερφέ..δεν το έκανα ποτέ και δεν πρόκειται ποτέ να το κάνω γιατί για να λειτουργήσω μέσα σε ένα τέτοιο χώρο… εγώ δεν σταμάτησα ποτέ να τραγουδώ απλά εσύ δεν το έμαθες ποτέ, και κανείς δεν τους το άκουσε γιατί το σύστημα δεν το προωθεί πια, γι’ αυτό είπα πως είμαι ντεμοντέ, όχι εγώ, το στυλ μου γενικότερα αυτό που εγώ αντιπροσωπεύω και πολλοί άλλοι συνάδελφοι μου. Το σύστημα που επικρατεί σήμερα προωθεί ένα άλλο μοντέλο τραγουδιστών που δεν είμαστε εμείς γι’αυτό λοιπόν ενώ εμείς αγωνιζόμαστε και καταθέτουμε την ψυχή μας, ακόμη δεν παραδώσαμε τα όπλα ούτε τα μικρόφωνα, το μαθαίνουν μόνο οι πολύ κοντινοί μας θαμώνες δηλαδή εγώ που είμαι στα 50 και κάτι δεν μπορώ να έχω τους κοιλιακούς ενός κοριτσιού που βγαίνει και είναι πολύ όμορφο. Βεβαίως και υπάρχουν άνθρωποι που με ακολουθούν αλλά δεν είναι η πλειοψηφία.

Κάθομαι πολλές φορές όταν οδηγώ και ακούω ραδιόφωνο, ειλικρινά στα δέκα ραδιόφωνα που ακούω το τραγούδι που εμείς υπηρετούμε, εγώ και άλλοι συνομήλικη μου ή της ίδιας αισθητικής με μένα, θα το συναντήσω σε ένα ραδιόφωνο το πολύ, όλα τα άλλα παίζουν ένα συγκεκριμένο ύφος και είδος που δεν ξέρω και ποιοι είναι όλοι αυτοί πολλές φορές ή και αν τους ξέρω είναι όλοι ίδιοι, όχι απαραίτητα οι φωνές αλλά το στιλ είναι συγκεκριμένο. Δεν μας παίζουν δεν μας προωθούν ok, δεν τρέχει τίποτα, εγώ πιστεύω τα πράγματα κάνουν κύκλους και πιστεύω εν τέλη η ιστορία είναι αυτή που μας χρίζει μας δίνει τίτλους ή δεν μας δίνει γαλόνια, θα δείξει λοιπόν. Πιστεύω πως ο καθένας πρέπει να κάνει τον αγώνα του και την προσπάθειά του να κυνηγά τα όνειρά του να μην αλλοιώνει τον  εαυτό του προς χάριν της εποχής αυτό είπε ο Χατζηδάκης «γράφω μουσική όχι για να είμαι αρρεστός σε όλους αλλά όσοι πιστοί προσέλθετε». Προσπαθώ πάντοτε να είμαι η Κατερίνα όπως ξεκίνησα με όλα τα αγνά συναισθήματα και όταν ένας άνθρωπος το αντιλαμβάνεται και μου το λέει αυτό με γεμίζει με πάρα πολύ ευτυχία.

Θέλω να ρωτήσω κάτι άλλο, υπάρχουν καθαροί άνθρωποι σήμερα, και στο χώρο γενικά;

Κυριάκο, σε όλες τις εποχές, στο παρελθόν στο παρόν και κατά τη γνώμη μου στο μέλλων οι άνθρωποι είναι πάντα ίδιοι, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, υπάρχουν πάντα σε όλες τις εποχές παλικάρια, υπάρχουν σε όλες τις εποχές σκουλήκια υπάρχουν σε όλες τις εποχές δωσίλογοι, ρουφιάνοι, ανέντιμοι, άφιλοι δεν πιστεύω ότι οι εποχές καθορίζουν την ποιότητα του ανθρώπου ας πούμε η ανάγκη να ερωτευτεί ένας άνθρωπος, η ανάγκη να βγάλει το ψωμί του, οι ανάγκες των ανθρώπων είναι πάντοτε οι ίδιες το περιτύλιγμα αλλάζει, έτσι; Ότι ήθελε η μάνα μου για τα παιδιά της το ίδιο θέλω και εγώ για τα δικά μου δεν αλλάζουν οι άνθρωποι αυτοί που μας εκπλήσσουν όταν τους συναντάμε είναι οι άνθρωποι με Α κεφαλαίο που ακόμη και σήμερα στις μέρες μας παίρνω κουράγιο και λέω τίποτα δεν χάθηκε, υπάρχει καλοσύνη, υπάρχει ανθρωπιά, τιμιότητα, υπάρχουν μεγάλοι καλλιτέχνες που αγωνίζονται στη σκιά γιατί αρνούνται να πουλήσουν τα όνειρά τους υπάρχουν γύρω μας αρκεί να έχουμε εμείς την καλλιέργεια και την καλή πρόθεση να το δούμε.

kouka 3

Ο Στέλιος είναι τέτοιο παλικάρι;

Ναι, είναι και πρέπει να πω ότι εδώ στο θέατρο φέτος φαίνεται γιατί είμαστε ολίγον απογυμνωμένοι δεν είμαστε δηλαδή όπως στα κέντρα με τα ντεσιμπέλ να σπάνε τα αυτιά και με 8-18 ορχήστρα από πίσω και πλάτες κ.α  και μικροφωνικές εδώ είναι όπως ακούσατε εντελώς καθαρές οι φωνές τους  και μόνες τους εδώ φαίνεται γιατί δεν υπάρχουν τα περιτυλίγματα μιας μεγάλης ορχήστρας πολλών ντεσιμπέλ ηχεία με 1000 βατ, εδώ ο Στέλιος, αντιλαμβάνεται κανείς πραγματικά τη μεγάλη του φωνή την ποιότητά του και της Σοφίας και όλων, εδώ ακούς την πραγματικότητα στο μεγαλείο της.

Έχετε ξαναδουλέψει με την Σοφία Βόσσου;

Έχω δουλέψει άλλη μία φορά στο show center και τότε μάλιστα είμασταν με τον Άγγελο Διονυσίου τον Χρήστο Νικολόπουλο και δεν θυμάμαι ποιος άλλος, είμασταν πολλοί μαζί. Η Σοφία Βόσσου δεν είναι μόνο μια καλή τραγουδίστρια, η Σοφία Βόσσου γράφει μουσική, διδάσκει φωνητική, είναι ηθοποιός, είναι μίμος. Χρόνια πριν δουλέψω με την Σοφία άκουγα στο αυτοκίνητο, ήταν με τον Μικρούτσικο που έκανε την Μποτούλα τον Πίπι, δηλαδή αν αυτό το ταλέντο ήταν εκτός Ελλάδος στην Αμερική θα ήταν μια παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνης. Είναι πολύ σπουδαία, διαπιστώνω για πολλοστή φορά ότι τελικά αυτά τα ταλέντα τα πλουσιοπάροχα είναι και καλοί άνθρωποι γιατί δεν μπορεί ποτέ αν είσαι κακό πλάσμα και να βγάζεις τόσο ταλέντο, δηλαδή είναι και μεγάλες ψυχές αυτοί οι άνθρωποι. Γελάμε, κακανίζουμε όλη νύχτα. Το πρόβλημα μας είναι το πως θα κρατηθούμε στη σκηνή να μην γελάσουμε και επειδή δυστυχώς έχω πάρα πολλές σκηνές με τη Βόσσου, το μέλημά μου δεν είναι να παίξω καλά αλλά να μην γελάσω, γιατί μου κάνει διάφορα που δεν τα βλέπετε εσείς από κάτω, και κινδυνεύω να πετάξουμε το έργο έξω!

Έχετε βρεθεί εντός σκηνής και να σας πιάσει γέλιο;

Α, βέβαια, μια φορά το έπαθα εγώ, την σκηνή την καταστρέψαμε μια μέρα, ευτυχώς είχαμε ένα πολύ θετικό κοινό και κατάλαβαν πολύ καλά τι έγινε και ξέσπασαν όλοι σε γέλια και αφού συνήλθα τη σώσαμε. Ναι, μια φορά με πήρε η μπάλα και δεν άντεξα, γέλιο πολύ.

Πώς είναι να είναι τρία ονόματα αρκετά μεγάλα όπως είστε εσείς, ο Στέλιος, η Βόσσου μέσα σε ένα θέατρο;

Κοίταξε Κυριάκο, την απάντηση την έχω ήδη δώσει όταν κατ’αρχήν έχεις τόσο ταλέντο είσαι γενναιόδωρος δεν φοβάσαι τίποτα και δεν ανταγωνίζεσαι κανέναν, αυτοί που δεν έχουν ταλέντο που είναι μικροί έχουν αντιστοίχως μικρή  ψυχή και ψάχνονταν αν θα πεις ένα ρεφρέν παραπάνω,  δεν έχουμε τέτοια προβλήματα εδώ και αγαπιόμαστε όλοι, ειλικρινά το λέω, απ’ τις πρόβες ξεκίνησε, χαιρόμασταν να βρεθούμε για να κάνουμε χαβαλέ είχαμε δυο μέρες ρεπό και λέγαμε αμάν ρε παιδί μου, θέλαμε να έρθουμε στη δουλειά για να γελάσουμε. Και μας προκύπτει αυτό φέτος και είναι ευλογία Κυρίου.

Βλέπουμε ότι υπάρχουν διάφοροι ρόλοι, το έργο μάλλον βασίζεται στην δεκαετία του 40-50-60-70 είναι βασικά μια μουσικοθεατρική παράσταση σωστά;

Πολύ σωστά το έργο είναι οι ιστορίες των ανθρώπων του τραγουδιού μέσα σ’αυτές τις δεκαετίες αλλά πως να το πω, είναι ένα έργο που γράφτηκε για τους τραγουδιστές εκείνης της εποχής αλλά και για τις ζωές τους όμως. Τα πάθη τους, τα λάθη τους τις ίντριγκες τα λόγια και τα τραγούδια. Σε παραπέμπει χωρίς να ξέρεις που όμως, δηλαδή λες είναι ο Καζαντίδης τώρα αυτός; Είναι ο Χιώτης και η Λίντα; Είναι η Καίτη Γκρέη δεν ξέρεις ακριβώς, είναι λοιπόν οι ζωές των ανθρώπων αυτών και πώς εξελίχθηκαν στις δεκαετίες θα λέγαμε, είναι το θέατρο και το τραγούδι μαζί χέρι-χέρι και δημιούργησαν αυτοί οι σπουδαίοι συγγραφείς ο Θανάσης Παπαθανασίου και ο Μιχάλης Ρέππας ένα έργο που συγκινεί, που είναι αναδρομή στο χρόνο ή είναι η ιστορία της Ελλάδας, περνά δηλαδή πολλά πράγματα ταυτόχρονα.

Κλείνοντας την συνέντευξη θέλω να μου πείτε δύό λόγια για το γεγονός ότι φέτος κλείνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Τσιτσάνη.

Δύό λόγια δεν φτάνουν για τον Βασίλη Τσιτσάνη, θα ειπωθούν πολλά λόγια. Νομίζω πως ο Βασίλης Τσιτσάνης.. κατ’αρχήν είναι από μόνος του μια εποχή και σηματοδότησε μια εποχή. ΑΛΛΑΞΕ το ελληνικό τραγούδι. Το πήγε πάρα πέρα και όλα αυτά τα ακούμε και τα λένε.

Είμαι πάρα πολύ μικρή για να μιλήσω για τον Βασίλη Τσιτσάνη. Όταν ήμουν μικρό παιδάκι στο χωριό, στις Σέρρας, στην Ηράκλεια Σερρών που γεννήθηκα, και τότε ανθούσε ο ελληνικός κινηματογράφος, εκεί λοιπόν είδαμε για πρώτη φορά πολύ μεγάλους καλλιτέχνες και τον Βασίλη Τσιτσάνη, στα λαϊκά πάλκα στα σενάρια των ταινιών. Πολύ μικρό παιδί εγώ 5-7- 10 χρονών, ακόμη μέχρι σήμερα με το που ακούω μια πενιά, με το που ακούω τη χροιά του, με το που ακούω ένα τραγούδι του, είναι τόσο περασμένος μέσα στο κύτταρο μου στο DNA μου. Τσιτσάνης σημαίνει Ελλάδα, Έλληνες σημαίνει Τσιτσάνης.

Συνέντευξη: Κυριάκος Τσικορδάνος

Φωτογραφίες: Aδαμαντία Λαουμτζή

Η Συνέντευξη έγινε για την ραδιοφωνική εκπομπή: SfinakiaFM