Συνέντευξη στον καλλιτέχνη Κωνσταντίνου Αγγέλου απο την Ιστορικό Τέχνης Μαράη Γεωργούση.

-Γιατί ονομάσατε αυτή την δουλειά σας «Παγίδα», τι αντιπροσωπεύει ο τίτλος για εσάς;

Η κατάσταση της «παγίδας», στην οποία συνετέλεσε το πλεόνασμα της παραγωγής της γεωργικής επανάστασης, είναι εκείνη η «γλωσσική κατάσταση», που καθιερώνει από τους πρώτους πολιτισμούς τα πρώτα κείμενα νόμων μαζί με τα εργαλεία της παραγωγής και του πολέμου και ταυτόχρονα την κοινωνική ιεραρχία και τον έλεγχο. Στο εξής ο ανθρώπινος προσδιορισμός δεν είναι «ελεύθερος» αλλά έχουμε την επιβολή μέτρων, ποινών, θεσμοθετημένου ελέγχου και βίας. Προφανώς στην Προτεσταντική διάσταση του σημερινού κόσμου, ενός κόσμου τεχνοκρατούμενου και άπειρα διαμερισμένου από επικράτειες ελέγχου, ότι άρχισε ως διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης χιλιάδες χρόνια πριν, παρουσιάζεται τώρα οξυμένο και μεγεθυμένο στο έπακρο. Παγίδα είναι αυτή η διαμεσολαβημένη, ελεγχόμενη και περιοριστική διάσταση της ανθρώπινης ζωής, μια κατάσταση όπου ο άνθρωπος αποπέμπει την σωματικότητα του, στην υπηρεσία μιας οικονομικής και παράλογης θέσμισης προς όφελος μιας ιεραρχίας.

paintings 2

«Modus operand

«Τρόπος λειτουργίας»

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

«Alter ego»

«Το άλλο εγώ»

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

«Minium ne crede colori»          

 «Μην εμπιστεύεσαι καθόλου το χρώμα»

Εκφράζεστε στα ζωγραφικά έργα σας από την σειρά «Παγίδα» εξπρεσιονιστικά με έντονο χρώμα. Υπάρχει κάποιος βαθύτερος συμβολισμός του χρώματος;   

Το χρώμα είναι σώμα, το σχέδιο είναι περισσότερο νους.  Σώμα σημαίνει ενέργεια, ζωτική ορμή, πάθος, έρωτας.  Η βασική διάσταση που κομίζει η ζωγραφική και κάθε τέχνη είναι αυτή η  διονυσιακή κατάσταση του χρώματος. Στην δουλειά μου το χρώμα είναι εναντίον των συμβόλων που είναι γλώσσα, δηλαδή νόμος. Στα έργα μου το χρώμα έρχεται και διαχέεται από το φόντο, τον ουρανό, που είναι το ζωντανό διακύβευμα μιας παντοδύναμης φύσης και οδηγείται σε σύγκρουση με τα μαύρα δίκτυα των γραμμών (γερανοί – γράμματα, σκαλωσιές, κτλ) που μάταια αλλά πρόσκαιρα το περιορίζουν.  Το γελοίο και το αδύνατο αυτού του περιορισμού γίνεται απτό από αυτήν την γοητευτική δύναμη της ουσίας και της ζωτικότητας που απορρέουν από το χρώμα, το οποίο είναι ταυτόχρονα ανάμνηση ενός περασμένου  ιδανικού, που είναι ακόμα παρόν και  ανατρέπει υπόγεια και υπόρρητα τα πάντα, τις συμβάσεις αυτού του χωρισμένου και περιορισμένου κόσμου.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

«Homo oeconomicus»

«Οικονομικός άνθρωπος»

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

«The house of the deaf man»

«Το σπίτι του κουφού»

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

«Gloria victis!»

«Δόξα στους ηττημένους!»

-Κάποια μοτίβα επαναλαμβάνονται στα έργα σας όπως οι γερανοί, ο ουρανός, οι κτιριακές δομές. Ποιος ο συμβολισμός τους;

Τα κτίρια, τα δίκτυα, τα μαύρα μοτίβα των κηλίδων είναι ακριβώς εκείνα τα στοιχεία της γλώσσας που αποκτούν εκπραγματισμένη υπόσταση, δηλαδή που θεσμοθετούνται και γίνονται διαμεσολαβητικά ανάμεσα στο ζωικό και ζωντανό στοιχείο του ανθρώπινου όντος στον κόσμο. Μεταφέρουν το στοιχείο του απόλυτου νόμου, του παράλογου μιας αυτοαναιρούμενης οικονομικής  και πολιτικής κυριαρχίας, της βίας και της εν-νόησης ενός σύγχρονου κόσμου που οι όψεις της ανάπτυξης του -όρος ψυχωτικής μανίας στον βιομηχανικό μας πολιτισμό – συνεργάζονται με την αυστηροποίηση των δομών ελέγχου του ανθρωπίνου σώματος (δείτε Φουκώ), που αυτοεγκλωβίζεται σε πλέγματα μηχανισμών και απεμπολεί περιεχόμενα του συναισθηματικού του υποβάθρου.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

«Haud ignota loquor»

«Δεν λέω πράγματα άγνωστα»

-Η δουλειά σας έχει ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα. Πραγματεύεστε υπαρξιακά προβλήματα, όπως ο ρόλος της γυναίκας, η έλλειψη συναισθήματος, η απομόνωση, η βία, η αλλοτρίωση… Μιλήστε μας για την οπτική σας.

Όντως θεωρώ την δουλειά μου ανθρωποκεντρική και για αυτό αισιόδοξη. Στο σύγχρονο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι όμως ανθρωποκεντρικός είναι μονάχα όποιος μιλάει για την ξεκάθαρη εικόνα ενός ανθρώπου σε τάση αντίθετη προς την κυρίαρχη γλωσσική άποψη. Πρέπει συνειδητά να επιχειρεί δηλαδή την κριτική και αισθητική αποδόμηση ενός  γλωσσικού συστήματος όχι αυθαίρετα αλλά με σκοπό να θεμελιώσει και να προτείνει μια αντιγλώσσα στον αντίποδα της κυριαρχίας. Αυτό είναι μια αρχή. Προσπαθώντας αυτό η δουλειά μου καθιερώνει έναν κόσμο μη κυριαρχίας, έναν κόσμο που η μητριαρχία είναι η αρχή της μη βίας, βία που καθιερώνει πρώτιστα ο ανδρικός κόσμος πάνω στην γυναίκα που σημαίνει το σώμα, το παιδί, το συναίσθημα, την φαντασία, τον έρωτα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

«Hôpital général»

«Γενικό νοσοκομείο»

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

«Modus vivendi»

«Τρόπος να ζεις»

-Έχετε επηρεαστεί από κάποιες φιλοσοφικές προσεγγίσεις, κάποια καλλιτεχνικά ρεύματα και σημαντικούς εκπροσώπους τους;

Αναφορές μου ακουμπάνε στην Κριτική σχολή της Φρανκφούρτης (πολιτική, κοινωνιολογική και ψυχολογική  σκέψη), την επιστημολογία (από τον Kuhn μέχρι τον Feyerabend),  τον υπαρξισμό, την θεωρεία της γλώσσας από τον Wittgenstein μέχρι την σημειωτική και τον Ουμπέρτο Έκο, τον Φουκώ, τον Καμύ, τον Καστοριάδη και άλλους. Έχουν κερδίσει τον θαυμασμό μου στην τέχνη, από τις περασμένες εποχές, για διαφορετικούς λόγους ο Θεοτοκόπουλος, ο Γκόγια ο Πικάσο, ο Κλέε, ο Lucien Freud.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

«Habeas corpus»

«Να εξουσιάζεις το σώμα σου»

greekaffair.gr