Η γνωστή λαϊκή ερμηνεύτρια της Κρήτης, Μαρίνα Λαουμτζή δηλώνει στον Κυριάκο Τσικορδάνο…”Στην ιστορία μένει η αλήθεια της μουσικής”.

laoumtzi-marina

1 ) Σε γνωρίζω Μαρίνα σαν ανοιχτό βιβλίο και αναρωτιέμαι, τι δεν ξέρουμε για σένα.

Χμ…εσύ ξέρεις αρκετά για μένα φίλε μου. Ο κόσμος, φυσικά δεν ξέρει. Μη σου πω ότι κ εγώ  είμαι στο σύνολο, εννοώ, δεν με ξέρω ακόμη καλά. Ακόμα με ψάχνω. Το γνώθι σ’ εαυτόν απαιτεί σκληρή δουλειά και προσπάθεια μιας ολόκληρης ζωής και όχι μόνο.  Αν, τώρα, η ερώτησή σου αναφέρεται στον βίο μου, θα προσπαθήσω, με λίγα όσο μπορώ, λόγια να στον περιγράψω.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια συνοικία του Πειραιά στην Νίκαια Παλιά Κοκκινιά. Υπέρ του δέοντος προστατευμένο παιδί με τρία, αρκετά, μεγαλύτερα αδέλφια. Όμορφα παιδικά χρόνια σε αλάνες , αυλές γεμάτες λουλούδια, φυτεμένα σε τενεκέδες. Ματωμένα γόνατα και ξυλιές στον ποπό από την αυστηρή μαμά μιας και ήμουν λίγο διαολάκι. Το καμάρι και η λαφίνα του πατέρα κ το μωρό των αδελφών μου.

Στην οικογένεια μου ίσχυε το “όλοι για έναν”, και αυτός, ήμουν εγώ.  Υπέρ προστατευμένη, όπως είπα παραπάνω, οι έξοδοι μου ήταν μόνο με την οικογένεια. Στην εφηβεία μου κλασικές καταστάσεις, με πρώτες αγάπες, απορίες για το σώμα που διαμορφωνόταν και άλλαζε, ανακαλύψεις καινούριων αισθήσεων, επαναστάσεις κάθε είδους και τα συναφή.

Εκεί κάπου προς την έξοδο από την εφηβεία, ήρθε και ο γάμος, σχετικά γρήγορα και από σπόντα. Ξαφνικά ήμουν μια γυναίκα παντρεμένη, με δύο παιδιά, εργαζόμενη, ταυτόχρονα με σπουδές. Πολύ γρήγορα είχα στο χέρι ένα διαζύγιο και αρκετές εργασίες στο βιογραφικό μου, διότι στο χώρο της προσφοράς και ζήτησης μπήκα από νωρίς.

Υπερήφανη βλέπεις, να μην έχω ανάγκη τα λεφτά ούτε του πατέρα. Αφού πέρασα, πάντα μαζί με τις κόρες μου, από επίγειους παραδείσους αλλά και από συμπληγάδες, από σκύλες και Χάρυβδες, βίωσα χαμούς που με σημάδεψαν για τα καλά. ( Εδώ μια παρένθεση, η ψυχολόγος μου μετά τη συνεδρία μαζί μου, πρέπει να έγινε κομμώτρια). Ξαφνικά βρέθηκα να είμαι στο χώρο που αγαπώ και ονειρευόμουν από παιδί. Τραγουδώ, δίνω την ψυχή μου και είμαι ευτυχισμένη. Είμαι καλά! Έχω τις κόρες μου, ένα μικρούλι μέλος που μπήκε στη ζωή μας, το κοριτσάκι της κόρης μου. Ζω στο σπιτικό μου, στο νησί μου την Κρήτη που λατρεύω.

2) Περπατάς χρόνια στους μουσικούς δρόμους που έχεις επιλέξει. Ποιες είναι οι γραμμές που έχουν χαραχτεί πια μέσα σου, ποια στοιχεία στην πορεία εξελίχτηκαν και ποια έγιναν η προίκα σου;

Η μουσική ήταν πάντα μέσα μου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου άγγιζαν την ψυχή μου οι στοίχοι και ο ρυθμός. Στο σπίτι μου, πάντα, άκουγες τραγούδια, λες και η ζωή μας είχε μουσική υπόκρουση. Νανουρίστηκα με ρεμπέτικα, λαϊκά, μπαλάντες, επαναστατικά, ανάλογα ποιος, από την εξαμελή οικογένεια, βάλε και τους φίλους, είχε στα χέρια του το στερεοφωνικό, το ραδιόφωνο, ή το κέφι να τα πει ο ίδιος.

Τα γλέντια, άφθονα, οι φωνές απαίδευτες μα τόσο συγχρονισμένες, να τραγουδούν ή να σιγοντάρουν τον όποιον τραγουδιστή ακουγόταν στο πικάπ. Το βινίλιο γέμιζε τα ράφια, το χώρο, το είναι μας ! Στις χαρές αλλά και στις λύπες. Ως και η μάνα επινοούσε δικά της τραγούδια και μουσική και τραγουδούσε στο φαγητό , να γίνει…Έλεγε, πιο νόστιμο.

Τι να πρωτοθυμηθώ, όλα μα όλα μια μουσική. Όλα ήταν τραγούδι . Ακόμα και οι τελευταίες επιθυμίες …Βιάστηκαν και  έφυγαν νωρίς και το μόνο που ζητούσαν ένα τραγούδι στον αποχαιρετισμό. Τώρα που έχουν χαθεί σχεδόν όλοι (ο ένας αδελφός μου είναι μαζί μας ) Περισσότερο από όλα μου έχει μείνει ο παλμός στα αυτιά μου των φωνών τους , αυτές οι ρυθμικές φωνές, τα τραγούδια που τραγουδούσαν, οι στιγμές που αποκομιζόμουν, προς το τέλος ενός γλεντιού αφού είχα ξεσαλώσει, σε μια από όλες αυτές τις αγκαλιές, ιδιαίτερα του πατέρα, άκουγα λοιπόν τον ήχο της φωνής του καθώς μιλούσε και από το βάθος να ακούγεται ο Καζατζίδης! Έχω την ομορφότερη προίκα ! αυτά είναι η προίκα μου !!!

3) Έχεις σκεφτεί ποτέ αυτό που ερμηνεύεις στην σκηνή, ότι μπορεί να μην αρέσει;

Φυσικά δεν είμαστε αρεστοί σε όλους. Απεχθάνομαι αυτούς που έχουν αυτήν την αλαζονική βεβαιότητα ότι “μεγαλούργησαν πάλι απόψε”.

4) Υπάρχουν πράγματα, σήμερα που σε κάνουν να ελπίζεις για ένα καλύτερο αύριο στο χώρο που βρίσκεσαι;

Αρχικά είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και το ξέρεις πολύ καλά! Οπότε βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Επιπλέον, εγώ είμαι σταγόνα στο Αιγαίο για να εκφέρω γνώμη και να αρχίζω τις άσκοπες αμπελοφιλοσοφίες.  Προτιμώ να είμαι ένας από αυτούς που με τις πράξεις μου θα προσφέρω, έστω, το ελάχιστο καλό σ’ αυτόν το χώρο. Θέλω να πιστεύω πως δεν είμαι από αυτούς που περιμένω όλα μα όλα να είναι στρωμένα χωρίς εγώ να ξεκινώ για αυτό το αποτέλεσμα .

5)Μαρίνα πριν από μερικά χρόνια έγραψες κάποια τραγούδια που μελοποιήθηκαν και τραγουδήθηκαν. Μίλησέ μας λίγο γι’ αυτά.

Πριν από χρόνια ως σήμερα και θέλω να πιστεύω και στο μέλλον γράφω στοίχους. Σε κάποιους από αυτούς έχει γραφτεί και μουσική. Ένα από αυτά το έγραψα πριν δώδεκα χρόνια με αφορμή το θάνατο του αδελφού μου του Μιχάλη. Τον οποίο τον έχασα από καρκίνο λίγο πριν κλείσει τα σαράντα τέσσερα. Όταν οι λέξεις δεν μπορούν να ειπωθούν και το στόμα κλειδώνει, όταν το σώμα παραιτείται και τα μάτια στερεύουν, όταν ο πόνος είναι το ίδιο δυνατός με τον χαμό, τότε το χέρι κρατά το μολύβι και αποτυπώνει αυτό που δεν περιγράφεται αλλιώς παρά μόνο σε στοίχους. Για μένα αυτό ήταν παρηγοριά τίποτε άλλο.

6) Τι είναι αυτό που σε εμπνέει περισσότερο να γράψεις ένα τραγούδι; Ο πόνος; Ένας  έρωτας; Μια μεγάλη αγάπη;

Μήπως αυτά τα τρία δεν γίνονται, καμιά φορά ένα; Η έμπνευση πηγάζει από παντού και από τα προαναφερθέντα αλλά και από μια φράση που μπορεί να ακούσω σ’ ένα καφέ, η μια ιστορία ενός φίλου, γνωστού. Όπου κι αν πάω ανακαλύπτω τον ερασιτέχνη  στιχουργό μέσα μου ! Έχω γράψει στοίχους κάτι νύχτες στο μπαλκόνι, μόνη μου, κοιτώντας το φεγγάρι ή ένα κομμάτι θάλασσα, μια και αυτό έχω την πολυτέλεια να δω ανάμεσα από τα σπίτια που με περιβάλλουν. Έχω γράψει σε χαρτοπετσέτα δίπλα στην εστία που μαγειρεύω, σε πακέτα τσιγάρων πίνοντας καφέ. Είχα ταράξει, θυμάμαι τα χαρτιά από γνωστό πακέτο κασετίνα τσιγάρων. Έχω γράψει στα περιθώρια στις σελίδες των βιβλίων που διαβάζω, εκεί συνήθως γράφω με βάση τις προσωπικές μου εμπειρίες, συναισθήματα και θέλω. Όποιος θελήσει, κάποτε, να ψάξει την βιβλιοθήκη μου θα μάθει όλη τη ζωή μου από αυτά που γράφω σ’ αυτές τις σελίδες.

7) Σε ποιο βαθμό πιστεύεις ότι χρησιμοποιείς εσύ την τέχνη σου και σε ποιο βαθμό εκείνη;

Η μουσική, το τραγούδι απλά με κάνει πιο δυνατή, μπαίνει στα πιο κρυφά μέρη της ψυχής μου, είναι τα φτερά του μυαλού μου, της φαντασίας μου, η ευθυμία μου, η έκφραση του πόνου μου, η έκφρασή μου γενικά. Αν αυτό είναι χρήση, τότε εγώ είμαι αυτή που αντλώ από αυτήν την σχέση. Αγαπημένο μου τραγούδι σ’ ευχαριστώ που είσαι πάντα παρόν όταν σ’ αναζητώ!

8) Πιστεύεις ότι ακόμα υπάρχουν πραγματικές φιλίες και σχέσεις μέσα στο χώρο σου ή όλα έχουν εμπορευματοποιηθεί;

Εμπορευματοποίηση υπάρχει παντού, σαφώς. Όμως πολλοί καλλιτέχνες, μιας και αναφέρεσαι στον καλλιτεχνικό χώρο, έχουν αναπτύξει δυνατούς δεσμούς φιλίας. Γνωρίζουμε πολλοί πόσο όμορφο είναι να νιώθεις άνετα με άλλους στον χώρο αυτόν, χωρίς να ζυγιάζεις τις σκέψεις σου και να μετράς τα λόγια σου.  Ξέρεις, στον κόσμο βγαίνει μια όμορφη δουλειά όταν αυτή πηγάζει από άτομα που έχουν καλά συναισθήματα μεταξύ τους και κοιτούν το συνολικό αποτέλεσμα .

9) Ποια η προσωπική σου γνώμη, ο κόσμος έχει κουραστεί με το εμπορικό τραγούδι και ψάχνει κάτι αυθεντικό να ακούσει; Ή παραμένει κολλημένος στις play list που τους πλασάρουν οι δισκογραφικές και τα ραδιόφωνα;

Τι πάει να πει εμπορικό και τι αυθεντικό; Τι ποιοτικό και τι όχι;  Πιστεύω πως δεν υπάρχει μια ουσιαστική απάντηση. Η άκρη του νήματος βρίσκεται στην παιδεία του καθενός. Στην μουσική δεν υπάρχουν καρτέλες στις οποίες κατατάσσουμε κατηγορίες ανάλογα την “ποιότητα”. Ένα τραγούδι που για κάποιον είναι αυθεντικό, για κάποιον άλλο να μην είναι. Εν κατακλείδι , οι άνθρωποι ακούνε μόνο αυτό που θέλουν να ακούσουν.

10) Μαρίνα τι πιστεύεις; Στην μουσική ποιοι μένουν στην ιστορία, οι καλοί ερμηνευτές ή οι καλοί δημιουργοί;

Στην ιστορία μένει η αλήθεια της μουσικής που βρίσκεται στην αίσθηση που παραμένει μέσα σου όταν τελειώσει το τραγούδι ο ερμηνευτής κ ο οργανοπαίχτης σταματήσει να παίζει.

Τώρα αν με ρωτάς αν παραμένουν γνωστοί ανά τις γενιές, η απάντηση μου είναι και οι δύο.

11)  Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια;

Δεν κάνω σχέδια. Είναι αρχή μου. Όλα στον καιρό τους, γιατί όπως λένε οι παλιοί, εμείς κάνουμε σχέδια και κάποιος εκεί πάνω γελάει !!!

Φίλε μου Κυριάκο ή αλλιώς “Αγόρι των βράχων” όπως σε έχω ονομάσει, χάρηκα γι’ αυτήν την επί χάρτου συνομιλία!

laoumtzi-tsikordanos

 

Συνέντευξη: Κυριάκος Τσικορδάνος

Φωτογραφία: Αδαμαντία Λαουμτζή