Το νόημα της 25ης Μαρτίου

Το σύνθημα ελευθερία η θάνατος αντήχησε αποφασιστικά την άνοιξη του 1821 από άκρη σε άκρη της ελληνικής γης, με σκοπό την αποτίναξη της τουρκικής κατοχής.

Τετρακόσια χρόνια περίμενε αυτή την αγία μέρα ο ελληνισμός. Κι ήρθε η ώρα που κανείς δεν ήλπιζε το ξημέρωμα της. Το καριοφίλι της ελληνικής κλεφτουριάς αντήχησε θαρραλέο στα ψηλά βουνά μας , όταν οι άλλοι ξένοι λαοί είχαν πιστέψει και είχαν συγκατανεύσει ταυτόχρονα στην αδυσώπητη μοίρα της υποδούλωσης . Αλλά η ελληνική ψυχή δεν υποδουλώνεται χωρίς αναμέτρηση.  

Ο Μακρυγιάννης ονομάζει τους κλέφτες και τους αρματολούς «μαγιά της λευτεριάς» . Αυτοί εμψύχωσαν όλους στο μεγάλο ξεσηκωμό. Γιατί, δυστυχώς , δεν ήταν και λίγοι εκείνοι που έσκυψαν μοιρολατρικά το κεφάλι στον Τούρκο κατακτητή , υπογράφοντας την αιώνια ήττα της ελληνικής φυλής.

Και στις 25 Μαρτίου ο Παλαιών Πατρών Γερμανός βροντοφώναξε , αδίσταχτα πλέον , την υπογραφή της ελληνικής γενιάς , όπως άλλοτε οι Σπαρτιάτες : «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς»  

Η πνευματική περισσότερο και λιγότερο η υλική προετοιμασία τόσων χρόνων καρποφόρησε εκείνη την ώρα. Οι προσπάθειες των λογίων και των δασκάλων του Γένους, τα συγγράμματα του Κοραή και οι φυλλάδες του  Ρήγα θέριεψαν στους Έλληνες το σπόρο της λευτεριάς. Ολόκληρη η τουρκοκρατούμενη Ελλάδα κατάφερε να διατηρήσει τα κρυφά σχολειά της και να μεταλαμπαδεύσει στα χιλιάδες Ελληνόπουλα τη φλόγα της λευτεριάς.

Και ήρθε η ώρα που γιγαντώθηκε η φλόγα της λευτεριάς και άστραψε ο νους μαζί το σπαθί και το τουφέκι. « Σε γνωρίζω» Ελευθερία, θα πει ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός , « από την κόψη του σπαθιού την τρομερή» . Το όραμα της ελεύθερης ελπίδας  ζει στην καρδιά της νεανικής ψυχής. Πρωτοποριακή εκκίνηση του αγώνα δίνουν οι Ιερολοχίτες του Δραγατσανίου. Το ολοκαύτωμα του ανθού της ελληνικής γενιάς έκρινε τον αγώνα.

Η αδούλωτη ελληνική ψυχή σημείωσε υπέροχες ηρωικές πράξεις, πολύνεκρες εκατόμβες στα πεδία των μαχών. Σημαντικοί σταθμοί στην Ιστορία του Γένου μας : το Σούλι, τα Ψαρά, η Χίος, τα Δερβενάκια, το Μανιάκι, το Μεσολλόγι, η Τρίπολη. Λαμπρά παραδείγματα φωτίζουν την ιστορική πορεία του έθνους , με μεγάλα ονόματα σαν του Ρήγα Φεραίου , του Αθανασίου Διάκου, του Μακρυγιάννη, του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη, του Παπαφλέσσα, της Μαντώς Μαυρογένους, της Δέσπως, της Τσαβέλαινας.

Η παιδεία, η θρησκεία και η παράδοση κράτησαν σφιχτά ενωμένους τους Έλληνες στο μεγάλο ξεσηκωμό. Μια χαμένη δόξα μοιρολογούσαν στις ατελείωτες διηγήσεις τους οι σκλαβωμένοι Έλληνες . Τους έτρεφαν τα ακριτικά τραγούδια , που άγγιζαν στις ρίζες της ελληνικής φυλής.
Το νόημα της εθνικής επετείου του 1821 είναι τόσο ανυπέρβλητο, όσο κι απλό. Δεν έχει σκοπό να ανασκαλέψει ανώφελα τις κιτρινισμένες σελίδες του παρελθόντος ,όσο ένδοξου και τιμημένου και αν είναι. Έχει σκοπό να διδάξει τους σημερινούς Έλληνες  και κυρίως τους σημερινούς νέους. ‘Έχει σκοπό να τους γαλουχήσει με το ανυπόταχτο και ακέραιο εκείνο εθνικό φρόνιμα που διατήρησε την ελληνική γενιά σε όλο της το μεγαλείο μέχρι και σήμερα. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να λησμονεί ότι είναι άνθρωπος και όχι ανδράποδο και ότι έχει υποχρέωση να αγωνίζεται μέχρι θανάτου, για να διατηρήσει την ανθρώπινη αξιοπρέπειά του.    

 

Γράφει η Ελένη Σκιαδά.